Πήρες το φόβο σου αγκαλιά
ή
μήπως σε πήρε εκείνος;
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Monday, October 23, 2006
PLAY DEAD
«Κοίτα, γλυκιά μου, πρέπει να καταλάβεις ότι η τρυφερότητα στις μέρες μας φ ο β ί ζ ε ι πάρα πολύ.»
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Sunday, October 22, 2006
LOVELESS
Όταν δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου ν’ αγαπηθεί
Να ’σαι τουλάχιστον ειλικρινής μαζί του
Μη διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου για την αγάπη που δεν ήρθε
Ή γι’αυτή που σαν άμμος ξεγλίστρησε μες απ’ τα δάχτυλά σου
Ή γι’αυτή που σα μωρό έπνιξες στα σπάργανα
Θα μπορούσες να την έχεις και το ξέρεις
Αν πίστευες βαθιά μέσα σου πως την αξίζεις
Όσο όμως επιμένεις να θρηνείς
Πάνω απ’ τις στάχτες ενός παράδεισου στον οποίο δεν πίστεψες ποτέ σου
Και να τα βάζεις με την τύχη που συ ο ίδιος έφτιαξες για τον εαυτό σου
Μην περιμένεις να ’μαι εκεί, για να σ’ακούσω
Τα δάκρυα απ’ τα μάτια σου για να σκουπίσω
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Wednesday, October 04, 2006
Και εσείς τι συλλέγετε;
Στην ταινία Elizabethtown, ο πρωταγωνιστής (τον οποίο υποδύεται ο Orlando Bloom) έχει μεταξύ άλλων αναπτύξει ένα ιδιαίτερο ταλέντο να αναγνωρίζει αυτό που λέμε "τελευταία ματιά" (last look). Ξέρει πολύ καλά πότε βλέπει κάποια ή κάποιον για τελευταία φορά από το βλέμμα που αυτός ο κάποιος ή η κάποια τού ρίχνει. Ο ίδιος αναφέρεται στον εαυτό του ως "συλλέκτη τελευταίων βλεμμάτων".
Πρόσφατα ανακάλυψα ότι και εγώ έχω αναπτύξει ένα παρόμοιο ταλέντο. Μόνο που εγώ ειδικεύομαι στις απογοητεύσεις. Μπορώ να τις διακρίνω από χιλιόμετρα μακριά. Και είναι συλλεκτικές. Μερικές είναι μικρές και αμελητέες. Άλλες είναι μεγαλύτερες και ενισχυμένες με θυμό, πικρία και θλίψη, αλλά στη βάση τους είναι genuine απογοητεύσεις. The real thing. Ειρωνεία: Μία απ’ αυτές ήρθε από φίλη που μού είχε πει: «Δεν πρέπει ποτέ να απογοητεύεσαι». Προφανώς για να κάνω εξάσκηση πάνω στη συμβουλή της... ή για να την ακυρώσω εντελώς...
(Ναι ... εσύ τραγούδα...)
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Sunday, October 01, 2006
Κούνια που τις κούναγε...
Λοιπόν, την Παρασκευή είχαμε bachelor party. (Σημειώστε ότι δε θα ντυθώ εγώ νυφούλα, αλλά μια φίλη). Και είναι γνωστό τοις πάσι πως όταν οι γυναίκες βρίσκονται μεταξύ τους και «τα λένε», αρέσκονται στις αναλύσεις. Και μέχρι ενός σημείου, αυτό για μένα είναι O.K. Όταν, όμως, αρχίζουν οι γυναίκες – θύματα (βλέπε «χωρισμένες και απελπισμένες») να αναλύουν το δράμα της ζωής τους γενικεύοντας «των παθών τους τον τάραχο», εμένα μου ’ρχεται να τραβήξω τα μαλλιά μου, ένα πράμα. Μεταξύ άλλων, λοιπόν, έμαθα ότι «όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο πέφτουν τα standards» (διαφωνώ κάθετα, τουλάχιστον τα δικά μου παραμένουν ... στο ύψος τους!) διότι «δεν υπάρχουν και πολλοί άντρες» (ενν. νέοι, ελεύθεροι, ωραίοι, ευκατάστατοι, κοινώς «με προοπτικές»...). Και επειδή «οι επιλογές λιγοστεύουν», μια γυναίκα μπορεί να ανταποκριθεί στο φλερτ (λέμε τώρα...) ενός άντρα ο οποίος όχι μόνο δεν την ελκύει ερωτικά, αλλά στα μάτια της είναι το κακό του το χάλι κοινώς. Ναι, το άκουσα ΚΑΙ αυτό! Η ίδια γυναίκα, επίσης, στη συνέχεια μπορεί να «φάει κόλλημα» μαζί του (αυτό ακριβώς δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται), ενώ εκείνος μετά της «ρίχνει φτύσιμο». («Να πέσεις στον έρωτά του και να μη σε θέλει» δηλαδή!!!)
Πραγματικά, θα 'θελα να ’ξερα, πώς, από τη στιγμή που μια γυναίκα θέτει τον εαυτό της τόσο χαμηλά και ταπεινώνεται με το να είναι διατεθειμένη να συμβιβαστεί με «ό,τι κάτσει», έχει την αξίωση να έχει καλύτερη αντιμετώπιση από τον εκάστοτε άντρα...
Θα 'θελα να ’ξερα, επίσης, αν οι γυναίκες αυτές είχαν έστω και ένα ελάχιστο ίχνος αυτοπεποίθησης και αξιοπρέπειας, θα ήταν σε σχέση με κάποιον που τις απορρίπτει ή τις ταπεινώνει ή ... ή ... Ή μήπως αυτό είναι που τις ελκύει τελικά; (Ο νοών νοήτω...)
Και φυσικά, το πόρισμα δεν είναι καινούργιο, έτσι;)
Αλλά αρκετά ασχολήθηκα. Που θα τους κάνω και ψυχανάλυση κιόλας...
ΌΟΟΟΟΟΞΩΩΩΩΩΩ!!!
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Tuesday, July 04, 2006
No fear
Οι ώρες δεν περνούσαν. Τώρα που ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να περάσουν. Να χαθούν. Πήρε στα χέρια της ένα απ’ τα τελευταία μυθιστορήματα που μόλις είχε αγοράσει. ‘No fear’ ο τίτλος του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του λαίμαργα, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει ... τι, άραγε; Λύτρωση; Φυγή; Ανακούφιση; Έμπνευση; Κίνητρο; Κάτι τελοσπάντων, που ούτε κι εκείνη δεν μπορούσε καλά-καλά να προσδιορίσει... Όταν το βλέμμα της έπεσε τυχαία σ’αυτές τις γραμμές:
"Η θέα του γυμνού της κορμιού τον είχε διεγείρει. Την ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, οι φαντασιώσεις του, όλο και πιο συχνές, πιο βασανιστικές, ζητούσαν επίμονα ικανοποίηση. Τώρα όμως την είχε μπροστά του. Γυμνή και πρόθυμη. Ένιωθε το πέος του να πλημμυρίζει από ένα ζεστό κύμα επιθυμίας. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. Την κοίταξε στα μάτια. Χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά της, το πρόσωπο, το στήθος της. Τα ακροδάχτυλά του διέγραψαν κυκλικές τροχιές γύρω απ’ τις ερεθισμένες ρώγες της. Την πήρε στα χέρια του σφίγγοντας τη μέση της, το στήθος της, με δύναμη, με πάθος. Ναι, έπαιρνε τρομερή ικανοποίηση βλέποντάς την να ερεθίζεται απ’ τον τρόπο που εξερευνούσε το σώμα της με τα δάχτυλά του, το πώς τράβαγε με δύναμη - με ανεπαίσθητη σχεδόν βία - πίσω τα μαλλιά της, πώς βύθιζε τα νύχια του στους γλουτούς της, πώς έγδερνε ελαφρά το δέρμα της κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης... Χείλη, γλώσσα και δόντια κατέβηκαν στο λαιμό της, στους ώμους, στο στέρνο, βυθίστηκαν με βογγητά πόθου και ανακούφισης στο στήθος της, διέγραψαν κι αυτά με τη σειρά τους κυκλικές τροχιές γύρω από τον αφαλό, γύρω απ’ τους αστραγάλους, πάνω στους μηρούς για να καταλήξουν θριαμβευτικά στο ... κέντρο της.
Ένα ωστικό κύμα ηδονής διαπέρασε το σώμα της απ’ άκρη σ’άκρη. Ήθελε χίλιες φορές να του δοθεί. Χίλιες φορές... θα ’ταν άραγε αρκετές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να ’θελε να περάσει πέντε - έξι αιωνιότητες προσκαλώντας αυτόν τον χαρισματικό εραστή στον υγρό της κόσμο και σε αντάλλαγμα εκείνη να απολαμβάνει – όπως αυτή τη στιγμή - το άγγιγμά του, τα παθιασμένα φιλιά του, την πλήρη διείσδυσή του, τις αμοιβαίες κορυφώσεις τους σε αλλεπάλληλους οργασμούς. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον αυτό ήθελε. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος."
"Η θέα του γυμνού της κορμιού τον είχε διεγείρει. Την ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, οι φαντασιώσεις του, όλο και πιο συχνές, πιο βασανιστικές, ζητούσαν επίμονα ικανοποίηση. Τώρα όμως την είχε μπροστά του. Γυμνή και πρόθυμη. Ένιωθε το πέος του να πλημμυρίζει από ένα ζεστό κύμα επιθυμίας. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. Την κοίταξε στα μάτια. Χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά της, το πρόσωπο, το στήθος της. Τα ακροδάχτυλά του διέγραψαν κυκλικές τροχιές γύρω απ’ τις ερεθισμένες ρώγες της. Την πήρε στα χέρια του σφίγγοντας τη μέση της, το στήθος της, με δύναμη, με πάθος. Ναι, έπαιρνε τρομερή ικανοποίηση βλέποντάς την να ερεθίζεται απ’ τον τρόπο που εξερευνούσε το σώμα της με τα δάχτυλά του, το πώς τράβαγε με δύναμη - με ανεπαίσθητη σχεδόν βία - πίσω τα μαλλιά της, πώς βύθιζε τα νύχια του στους γλουτούς της, πώς έγδερνε ελαφρά το δέρμα της κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης... Χείλη, γλώσσα και δόντια κατέβηκαν στο λαιμό της, στους ώμους, στο στέρνο, βυθίστηκαν με βογγητά πόθου και ανακούφισης στο στήθος της, διέγραψαν κι αυτά με τη σειρά τους κυκλικές τροχιές γύρω από τον αφαλό, γύρω απ’ τους αστραγάλους, πάνω στους μηρούς για να καταλήξουν θριαμβευτικά στο ... κέντρο της.
Ένα ωστικό κύμα ηδονής διαπέρασε το σώμα της απ’ άκρη σ’άκρη. Ήθελε χίλιες φορές να του δοθεί. Χίλιες φορές... θα ’ταν άραγε αρκετές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να ’θελε να περάσει πέντε - έξι αιωνιότητες προσκαλώντας αυτόν τον χαρισματικό εραστή στον υγρό της κόσμο και σε αντάλλαγμα εκείνη να απολαμβάνει – όπως αυτή τη στιγμή - το άγγιγμά του, τα παθιασμένα φιλιά του, την πλήρη διείσδυσή του, τις αμοιβαίες κορυφώσεις τους σε αλλεπάλληλους οργασμούς. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον αυτό ήθελε. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος."
Φόβος; No fear, σκέφτηκε.
Fuck. Παράτησε το βιβλίο κι έτρεξε στο μπάνιο. «Είπες κάτι;» ρώτησε το είδωλό της στον καθρέφτη. «No fear!» είπε πιο δυνατά, με μια έντονη δόση ειρωνείας στη φωνή της. «Καλό κι αυτό!» Αυτή τη φορά, οι λέξεις βγήκαν σχεδόν ψιθυριστά, εξίσου όμως ειρωνικά, καθώς γυρνούσε την πλάτη της στον καθρέφτη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, χώθηκε κάτω απ’ το ντους. Άνοιξε το νερό απότομα. Στο κρύο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Fuck...
Sunday, June 25, 2006
Ακροβασίες
Ο προβολέας ξαφνικά έπεσε πάνω της. Κοιτάζει γύρω...
‘Πού είμαι;’
Γύρω κανείς. Κάτω το κενό. Κι ένα τεντωμένο σχοινί.
Σοκ. Φρίκη. Σύγχυση.
‘Δεν καταλαβαίνω... Πώς βρέθηκα εδώ;’
Δε θυμάται... Νιώθει την ανάσα της βαριά. Κάτι την πονάει στο στήθος. Αγχώνεται... Φοβάται... Θέλει να φύγει... Να εξαφανιστεί με κάποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο... Βλαστημάει... Νιώθει το θυμό να καίει μέσα της. Μένει για κάποια λεπτά να κοιτάζει το σχοινί... Κλείνει τα μάτια.
Τα ξανανοίγει.
‘Ω, Θεέ μου... όχι πάλι...’
Η μνήμη της επανέρχεται... Δεν μπορεί να ξεφύγει. Κατά βάθος, δε θέλει να ξεφύγει. Αυτό το σχοινί έχει να το διαβεί.
‘Συναισθηματικές ακροβασίες σε μια λεπτή γραμμή... Ζήτημα ισορροπίας, δηλαδή...’
‘Θα την κρατήσεις ή θα την χάσεις;’
Προσπαθεί να συγκεντρωθεί στην αναπνοή της: ‘Ένα (ψυχραιμία) ... δύο (παίρνε αναπνοές) ... τρία (μη σκέφτεσαι) ... τέσσερα (χμμ...) πέντε (σωθήκαμε) ... εφτά... όχι έξι ... (σκατά... πάλι απ’την αρχή) ... Ένα ... δύο ... τρία (τι εφιάλτης, Θεέ μου) ... τέσσερα (σταμάτα) ... πέντε (συγκεντρώσου) ...’
Και να πέσει, θα σηκωθεί. Το ξέρει. Είναι εξοικειωμένη με τις πτώσεις.
Τελικά, δεν είναι η πτώση που φοβάται...
Labels: "Στο Ντιβάνι", No rest for the wicked
Thursday, June 22, 2006
Κλικ!
Κι η οπτική μου αλλάζει... Προς μεγάλη μου ανακούφιση... Αυτό που λέμε «βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια», αυτό είναι... Δεν μπορώ πάντως να μην παρατηρήσω πόσο τρομερή δύναμη έχει η οπτική μας, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, τη ζωή μας, επάνω στον ψυχισμό μας! Μεγάλα βάρη νιώθω να φεύγουν απ’ τους ώμους μου. Βάρη που κουβαλούσα χρόνια τώρα, ασφυκτιώντας κάτω απ’ το ζυγό τους. Μ’ ευχαρίστηση τα αποχαιρετώ και ελευθερώνομαι. Δεν ήταν ποτέ δικά μου, ούτως ή άλλως. Εμπόδια στο δρόμο μου ήταν, εμπόδια στην προσωπική μου ανάπτυξη. Πριν από ένα χρόνο, είχα μιλήσει για κάποια από αυτά τα εμπόδια σε μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου – αυτό που λέμε ‘πνευματικός άνθρωπος’ - ομοιοπαθητικού στο επάγγελμα. Θυμάμαι πολύ καλά πως μου είχε πει: ‘θα πρέπει να κάνεις ένα κλικ’. Δεν είχα καταλάβει τότε πώς ακριβώς θα έκανα αυτό το ‘κλικ’, τί σήμαινε αυτό το ‘κλικ’ στην πράξη. Μου είχε πει πως κάνοντας αυτό το ‘κλικ’, θα ελευθερώσω το παρελθόν, θα μάθω να συγχωρώ, θα ρυθμίσω μέσα μου τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μου, θα τακτοποιήσω τα θέματά μου παίρνοντας την ευθύνη του εαυτού μου. Την ευθύνη που μου αναλογεί. Την κοίταζα και την άκουγα σιωπηλή. Προσπαθούσα να καταλάβω. Μου εξήγησε: «συγχωρώ (< συν + χώρος) σημαίνει επιτρέπω στον άλλο να βρίσκεται, να υπάρχει, στον ίδιο ‘χώρο’ με μένα».
Κλικ!
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Tuesday, May 23, 2006
Ενός Λεπτού Σιγή
Για την ταφή του ζωντανού
που θάφτηκε παρά τη θέλησή του
που θάφτηκε χωρίς να ακουστεί η φωνή του
- όχι στην καρδιά, όχι στην καρδιά -
Το στερνό αντίο εκφράστηκε με ωραία λόγια
Ο επικήδειος ήταν πράγματι μελοδραματικός
Το συναίσθημα όμως ακίνητο
Κραυγή πόνου δεν ακούστηκε...
Μόνο η κραυγή του ζωντανού μέσ' απ’ το φέρετρο
– Θέλω να ζήσω! Θέλω να ζήσω! -
Η λογική κι οι φόβοι, νικητές και νεκροθάφτες
περίτρανα κι αγέρωχα, πανηγυρικά θα έλεγα
περιέφεραν την κάσα
που μέσα της έφερε τον ζωντανό που δεν ήθελε να πεθάνει
όμως αποφασίστηκε γι’ αυτόν ότι του αξίζει να πεθάνει
χωρίς να υπάρχει καν προφανής αιτία
(‘δεν ξέρουμε γιατί, αλλά δεν πειράζει’)
επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί για αλλωνών τις αιτίες και τα λάθη
ως άλλος Εσταυρωμένος
πάνω του να πάρει τα κρίματά τους
Έτσι αποφασίστηκε
κι έτσι έγινε.
_____________________________________________
Με πολύ σεβασμό και πολλή αγάπη προς τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκα το βίωμα αυτό που με παρακίνησε να γράψω τούτες τις γραμμές. Σ' αγαπώ και το ξέρεις.
που θάφτηκε παρά τη θέλησή του
που θάφτηκε χωρίς να ακουστεί η φωνή του
- όχι στην καρδιά, όχι στην καρδιά -
Το στερνό αντίο εκφράστηκε με ωραία λόγια
Ο επικήδειος ήταν πράγματι μελοδραματικός
Το συναίσθημα όμως ακίνητο
Κραυγή πόνου δεν ακούστηκε...
Μόνο η κραυγή του ζωντανού μέσ' απ’ το φέρετρο
– Θέλω να ζήσω! Θέλω να ζήσω! -
Η λογική κι οι φόβοι, νικητές και νεκροθάφτες
περίτρανα κι αγέρωχα, πανηγυρικά θα έλεγα
περιέφεραν την κάσα
που μέσα της έφερε τον ζωντανό που δεν ήθελε να πεθάνει
όμως αποφασίστηκε γι’ αυτόν ότι του αξίζει να πεθάνει
χωρίς να υπάρχει καν προφανής αιτία
(‘δεν ξέρουμε γιατί, αλλά δεν πειράζει’)
επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί για αλλωνών τις αιτίες και τα λάθη
ως άλλος Εσταυρωμένος
πάνω του να πάρει τα κρίματά τους
Έτσι αποφασίστηκε
κι έτσι έγινε.
_____________________________________________
Με πολύ σεβασμό και πολλή αγάπη προς τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκα το βίωμα αυτό που με παρακίνησε να γράψω τούτες τις γραμμές. Σ' αγαπώ και το ξέρεις.
Labels: "Στο Ντιβάνι", Not a poet
Sunday, May 14, 2006
Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό μας θεραπευτή
Είμαστε στο Καφέ-Σχολειό, η Μαριαλένα κι εγώ, για το σεμινάριο ‘Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό μας θεραπευτή’. Είκοσι ένα άτομα, σε αρμονία ο ένας με τον άλλο και όλοι μαζί με το χώρο. Καθόμαστε όλοι σε κύκλο, οκλαδόν, σε στάση διαλογισμού. Καθόμαστε έτσι αρκετή ώρα με κλειστά τα μάτια, συγκεντρωμένοι στην αναπνοή μας. Νιώθω ένα πέπλο ηρεμίας και γαλήνης να κατεβαίνει από το κεφάλι στα μάτια, στους ώμους, στο στέρνο, στα χέρια, στην πλάτη... κατεβαίνει και κατεβαίνει και κατεβαίνει μέχρι που με τυλίγει ολόκληρη. Στην απόλυτη σιγή ακούω μόνο την εκπνοή, τη δική μου και των γύρω μου. Ξάφνου, ακούω τη γλυκιά φωνή της Χρυσάνθης να μας διαβάζει... κι ανατριχιάζω...- Δάσκαλε, το σώμα μου είναι θυμωμένο. Νιώθω ότι πρέπει να του μιλήσω και φοβάμαι.
- Πρέπει πρώτα να επιθυμήσεις να του μιλήσεις, παιδί μου. Όταν το επιθυμείς, δε φοβάσαι.
- Επιθυμώ να του μιλήσω, Δάσκαλε, αλλά δε βρίσκω λόγια.
- Παιδί μου, παιδί μου. Δε χρειάζεται να βρεις λόγια. Με το σώμα δεν επικοινωνούμε με τη σκέψη. Έχει δικιά του γλώσσα το σώμα. Γι’αυτό πρέπει να επιθυμείς να μπεις στη δικιά του λογική, στον τρόπο που εκείνο γνωρίζει. Πρέπει να αφυπνίσεις τη μνήμη του, τα αισθήματά του. Να επιθυμείς να μάθεις να το ακούς. Να το πλησιάσεις μαλακά, ήσυχα, αργά, για να το εξημερώσεις. Να επιθυμείς να μπεις μέσα του και να το συναντήσεις. Να το κοιτάξεις, να το αγγίξεις, να το μυρίσεις, να το γευθείς, να το ακούσεις. Να το αφήσεις να εκφραστεί με κινήσεις, με χειρονομίες, με φωνές. Πρέπει να παίξεις με το σώμα σου, να το χειριστείς, να το βάλεις σε διαφορετικές καταστάσεις, ακόμα και αντίθετες από τις συνηθισμένες. Να το κάνεις να ζήσει το απροσδόκητο, το παράξενο, ακόμα και το δυσάρεστο. Αλλά και να το καλοπιάσεις, να το νταντέψεις, να το νανουρίσεις.
- Δάσκαλε, Δάσκαλε, με κυριεύουν και με σταματούν οι ευγενικές σκέψεις, τα ευγενικά αισθήματα, που τόσα χρόνια τώρα το φορτώνω για να το καλύπτω.
- Ναι, παιδί μου, το ξέρω. Όλοι μας το έχουμε κάνει αυτό. Αλλά, όταν είσαι δίπλα του, πολύ κοντά του, θα επιθυμήσεις να του αφαιρέσεις όλα αυτά τα βάρη και θα κυριευθείς από μιαν απέραντη τρυφερότητα κι όταν φθάσει η στιγμή, θα επιθυμήσεις να του πεις:
«Πρέπει να μάθω να σε αγαπώ, σώμα μου, φίλε μου. Όμως φοβάμαι, σώμα μου, φίλε μου.»
Κι όταν φθάσει η στιγμή, θα επιθυμήσεις να το ρωτήσεις:
«Πες μου, σώμα μου, φίλε μου, ποιον φοβόμαστε;»
Και τότε θα ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε καλό δρόμο. Γιατί, όταν μιλούμε με το σώμα μας, μιλούμε με τη φύση, με τη Δύναμη που έχει δημιουργήσει τον κόσμο, μιλούμε με το Θεό.
-Δάσκαλε, μου έρχεται να κλάψω.
-Κλάψε, παιδί μου.
Κι εγώ εκεί δάκρυσα. Κι άλλοι στην ομάδα δάκρυσαν επίσης. Και νιώσαμε Ένα. Και τους ευχαριστώ μες απ’την καρδιά μου, γιατί σήμερα απέκτησα την αίσθηση του Ενός και του Όλου... την αίσθηση ότι ανήκω κάπου... σ’αυτό το χώρο... σ’αυτό το βίωμα... σ’αυτή την Ομάδα... Ευχαριστώ...
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Thursday, May 11, 2006
Μέτρον άριστον
‘...κι αν με ρωτήσετε, ποιο είναι το μέτρο, θα σας απαντήσω ότι το μέτρο είναι κάθε φορά διαφορετικό. Γιατί είναι η φύση του κάθε πράγματος. Και για να το αναγνωρίζουμε, χρειάζεται η ικανότητα της διάκρισης, που την έχει ο άνθρωπος από την ίδια του τη φύση. Δε χρειάζεται να έχει γνώσεις κι ούτε χρειάζεται να πάει σε κάποιον ειδικό για να του πει, πότε ξεπερνάει το μέτρο. Αν, λόγου χάρη, έχουμε ένα πρόβλημα υγείας και παίρνουμε πολλά φάρμακα ή βλέπουμε πολλούς γιατρούς, ξέρουμε αν αυτό είναι απαραίτητο ή από φόβο υπερβάλλουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαγητό. Δε χρειάζεται να μας πει κάποιος πόσο πρέπει να φάμε. Εκείνο μόνο που ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί είναι ότι όσο πιο πολύ τρώμε, τόσο πιο πολύ πεινούμε. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν είμαστε παρόντες την ώρα που τρώμε, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τι κάνουμε.
Με τον ίδιο τρόπο, όσο πιο μεγάλο σπίτι έχουμε, τόσο μεγαλύτερο επιθυμούμε να αποκτήσουμε. Στην ιστορία του ο άνθρωπος ξεκίνησε χτίζοντας καλύβες. Μετά έχτισε μονώροφα σπίτια κι αργότερα διώροφα. Κι ως εκεί φθάνει το ανθρώπινο μέτρο. Όμως, έχουμε φθάσει να χτίζουμε ουρανοξύστες και δεν καταλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει, όπως νιώθαμε όταν ζούσαμε σε ένα καλύβι.
................................................
Κι ας δούμε τι συμβαίνει στις οικογένειες που ανήκουν στην πάνω μέση τάξη. Οι περισσότερες ξεκινούν από χαμηλότερη κοινωνική θέση. Και οι γονείς δουλεύουν πολύ, για να αποκτήσουν υλικά αγαθά. Και λένε ότι αυτό το κάνουν για το καλό των παιδιών τους. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι τους στερούν την παρουσία τους, ειδικά, μάλιστα, στις μικρές ηλικίες, που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Κι όταν τα παιδιά γίνουν δώδεκα ή δεκαπέντε χρόνων κι έχει σταθεροποιηθεί κι η δουλειά των γονιών, τότε εμφανίζονται έντονα τα προβλήματα των παιδιών κι οι γονείς συγκεντρώνουν όλη την προσοχή τους πάνω τους. Κι ενώ πριν τα στερούσαν από την απαραίτητη παρουσία τους, τώρα τους την προσφέρουν υπερβολικά, μαζί και με άφθονες υλικές παροχές. Και σε λίγο λένε: ‘Δεν καταλαβαίνουμε. Τους δίνουμε όλο το χρόνο μας και δεν πάνε καλύτερα’. Γιατί και τώρα, όπως κι όταν απουσίαζαν, έχουν ξεπεράσει το μέτρο. Κι όταν ξεπερνούμε το μέτρο, είτε έλλειψη έχουμε είτε υπερβολή, εξακολουθούμε να έχουμε προβλήματα.
Στον πολιτισμό μας όμως έχουμε και συναισθηματική αφθονία. Κι αυτό είναι καταστροφή. Λέμε λόγου χάρη στο παιδί μας: ‘Εσύ είσαι ο κόσμος’. Κι έπειτα το παιδί μας βγαίνει στην κοινωνία και χάνεται, γιατί διαπιστώνει ότι δεν είναι ο κόσμος. Ενώ θα ’πρεπε να του πούμε: ‘Εσύ για μένα είσαι ο κόσμος’, κι έτσι να του εκφράζουμε την αγάπη μας ακριβώς όπως τη νιώθουμε. Αλλά, συγχρόνως, πρέπει να του μαθαίνουμε ότι, έξω στην κοινωνία, πρέπει να δουλέψει για να κερδίσει την αγάπη των άλλων. Και να του δείχνουμε τον τρόπο. Κι έτσι δε θα νιώθει χαμένο. Έχουμε, ακόμη, αφθονία στην ελευθερία. Ακούω συχνά τη φράση: ‘Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να κάνουν ότι θέλουν’. Ενώ θα μπορούσαμε να πούμε: ‘Αφήστε το παιδί ελεύθερο. Ξέρει τι πρέπει να κάνει’. Κι αυτό το λέμε όταν του έχουμε διδάξει, κυρίως με το παράδειγμά μας, αυτό που ‘πρέπει’. Ώστε να μην αφήνουμε τα παιδιά μας χωρίς έρμα. Γιατί με την αφθονία στην ελευθερία τα αφήνουμε ανερμάτιστα και χάνουν κι εκείνα το μέτρο.
Το μέτρο είναι κάποιο σημείο ισορροπίας, που επιτρέπει τη μέγιστη λειτουργία, χωρίς δυσκολίες. Για παράδειγμα, όταν καθόμαστε για διαλογισμό και βρούμε τη σωστή στάση, μπορούμε να μείνουμε ακίνητοι για πολλή ώρα, χωρίς να πονέσει το σώμα μας. Όταν έχουμε βρει το μέτρο και παραμείνουμε σε αυτό, έχουμε βρει το άριστο. Το ‘Μηδέν άγαν’ από το Μαντείο των Δελφών, που σημαίνει ‘τίποτε σε υπερβολή’, αποτελεί την αρνητική διατύπωση της ίδιας εντολής, που χαρακτήριζε τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό.
Και για να έρθουμε στον έρωτα, που είναι και το θέμα μας, πάσχουμε όλοι από συναισθηματική αφθονία. Και γι’αυτό δεν χορταίνουμε και ζητούμε ο σύντροφός μας να μας αγαπά συνέχεια, να μας λέει ότι μας αγαπά, να μας κοιτά στα μάτια, να τον κοιτάζουμε στα μάτια και να μην κάνουμε τίποτε άλλο. Κι είναι αυτό απαραίτητο στην αρχή μιας ερωτικής σχέσης. Όμως, στη συνέχεια, η σχέση μπαίνει σε μια άλλη ισορροπία. Το ίδιο ισχύει και για το σεξουαλικό έρωτα. Κι ακούμε συχνά φράσεις σαν την παρακάτω: ‘Μα γιατί δε θέλει να κάνουμε έρωτα κάθε μέρα; Ή τρεις φορές την ημέρα;’ Τι αγωνία! Έχουμε ξεπεράσει το μέτρο και γι’αυτό είμαστε συνεχώς διψασμένοι. Όλοι οι ‘Δον Ζουάν’ και οι ‘Μεσσαλίνες’ έχουν ξεπεράσει το μέτρο κι ενώ κάποιος κάνει έρωτα με μια κοπέλα, μετά πάει σε άλλη και μετά σε μια τρίτη και μια τέταρτη κι ακόμη νιώθει διψασμένος σεξουαλικά, κι ίσως και πιο διψασμένος από ότι πριν κάνει έρωτα με την πρώτη.
Όλα τα ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα προέρχονται από το γεγονός ότι έχει ξεπεραστεί το μέτρο. Κι εφόσον μιλούμε για τον έρωτα, λέμε ότι ο κίνδυνος στον έρωτα είναι η αφθονία. Δεν είναι μεγαλύτερος ο έρωτας, όταν μιλούμε συνέχεια για έρωτα. Δεν είναι καλύτερος ο έρωτας, όταν κάνουμε συνέχεια έρωτα. Η αφθονία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και η στέρηση'.
Απόσπασμα από την ‘Εισαγωγή στη Μεταφυσική Ανάπτυξη’, τ.Β', του Κώστα Φωτεινού, εκδ. Καφέ-Σχολειό.
Με τον ίδιο τρόπο, όσο πιο μεγάλο σπίτι έχουμε, τόσο μεγαλύτερο επιθυμούμε να αποκτήσουμε. Στην ιστορία του ο άνθρωπος ξεκίνησε χτίζοντας καλύβες. Μετά έχτισε μονώροφα σπίτια κι αργότερα διώροφα. Κι ως εκεί φθάνει το ανθρώπινο μέτρο. Όμως, έχουμε φθάσει να χτίζουμε ουρανοξύστες και δεν καταλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει, όπως νιώθαμε όταν ζούσαμε σε ένα καλύβι.
................................................
Κι ας δούμε τι συμβαίνει στις οικογένειες που ανήκουν στην πάνω μέση τάξη. Οι περισσότερες ξεκινούν από χαμηλότερη κοινωνική θέση. Και οι γονείς δουλεύουν πολύ, για να αποκτήσουν υλικά αγαθά. Και λένε ότι αυτό το κάνουν για το καλό των παιδιών τους. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι τους στερούν την παρουσία τους, ειδικά, μάλιστα, στις μικρές ηλικίες, που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Κι όταν τα παιδιά γίνουν δώδεκα ή δεκαπέντε χρόνων κι έχει σταθεροποιηθεί κι η δουλειά των γονιών, τότε εμφανίζονται έντονα τα προβλήματα των παιδιών κι οι γονείς συγκεντρώνουν όλη την προσοχή τους πάνω τους. Κι ενώ πριν τα στερούσαν από την απαραίτητη παρουσία τους, τώρα τους την προσφέρουν υπερβολικά, μαζί και με άφθονες υλικές παροχές. Και σε λίγο λένε: ‘Δεν καταλαβαίνουμε. Τους δίνουμε όλο το χρόνο μας και δεν πάνε καλύτερα’. Γιατί και τώρα, όπως κι όταν απουσίαζαν, έχουν ξεπεράσει το μέτρο. Κι όταν ξεπερνούμε το μέτρο, είτε έλλειψη έχουμε είτε υπερβολή, εξακολουθούμε να έχουμε προβλήματα.
Στον πολιτισμό μας όμως έχουμε και συναισθηματική αφθονία. Κι αυτό είναι καταστροφή. Λέμε λόγου χάρη στο παιδί μας: ‘Εσύ είσαι ο κόσμος’. Κι έπειτα το παιδί μας βγαίνει στην κοινωνία και χάνεται, γιατί διαπιστώνει ότι δεν είναι ο κόσμος. Ενώ θα ’πρεπε να του πούμε: ‘Εσύ για μένα είσαι ο κόσμος’, κι έτσι να του εκφράζουμε την αγάπη μας ακριβώς όπως τη νιώθουμε. Αλλά, συγχρόνως, πρέπει να του μαθαίνουμε ότι, έξω στην κοινωνία, πρέπει να δουλέψει για να κερδίσει την αγάπη των άλλων. Και να του δείχνουμε τον τρόπο. Κι έτσι δε θα νιώθει χαμένο. Έχουμε, ακόμη, αφθονία στην ελευθερία. Ακούω συχνά τη φράση: ‘Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να κάνουν ότι θέλουν’. Ενώ θα μπορούσαμε να πούμε: ‘Αφήστε το παιδί ελεύθερο. Ξέρει τι πρέπει να κάνει’. Κι αυτό το λέμε όταν του έχουμε διδάξει, κυρίως με το παράδειγμά μας, αυτό που ‘πρέπει’. Ώστε να μην αφήνουμε τα παιδιά μας χωρίς έρμα. Γιατί με την αφθονία στην ελευθερία τα αφήνουμε ανερμάτιστα και χάνουν κι εκείνα το μέτρο.
Το μέτρο είναι κάποιο σημείο ισορροπίας, που επιτρέπει τη μέγιστη λειτουργία, χωρίς δυσκολίες. Για παράδειγμα, όταν καθόμαστε για διαλογισμό και βρούμε τη σωστή στάση, μπορούμε να μείνουμε ακίνητοι για πολλή ώρα, χωρίς να πονέσει το σώμα μας. Όταν έχουμε βρει το μέτρο και παραμείνουμε σε αυτό, έχουμε βρει το άριστο. Το ‘Μηδέν άγαν’ από το Μαντείο των Δελφών, που σημαίνει ‘τίποτε σε υπερβολή’, αποτελεί την αρνητική διατύπωση της ίδιας εντολής, που χαρακτήριζε τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό.
Και για να έρθουμε στον έρωτα, που είναι και το θέμα μας, πάσχουμε όλοι από συναισθηματική αφθονία. Και γι’αυτό δεν χορταίνουμε και ζητούμε ο σύντροφός μας να μας αγαπά συνέχεια, να μας λέει ότι μας αγαπά, να μας κοιτά στα μάτια, να τον κοιτάζουμε στα μάτια και να μην κάνουμε τίποτε άλλο. Κι είναι αυτό απαραίτητο στην αρχή μιας ερωτικής σχέσης. Όμως, στη συνέχεια, η σχέση μπαίνει σε μια άλλη ισορροπία. Το ίδιο ισχύει και για το σεξουαλικό έρωτα. Κι ακούμε συχνά φράσεις σαν την παρακάτω: ‘Μα γιατί δε θέλει να κάνουμε έρωτα κάθε μέρα; Ή τρεις φορές την ημέρα;’ Τι αγωνία! Έχουμε ξεπεράσει το μέτρο και γι’αυτό είμαστε συνεχώς διψασμένοι. Όλοι οι ‘Δον Ζουάν’ και οι ‘Μεσσαλίνες’ έχουν ξεπεράσει το μέτρο κι ενώ κάποιος κάνει έρωτα με μια κοπέλα, μετά πάει σε άλλη και μετά σε μια τρίτη και μια τέταρτη κι ακόμη νιώθει διψασμένος σεξουαλικά, κι ίσως και πιο διψασμένος από ότι πριν κάνει έρωτα με την πρώτη.
Όλα τα ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα προέρχονται από το γεγονός ότι έχει ξεπεραστεί το μέτρο. Κι εφόσον μιλούμε για τον έρωτα, λέμε ότι ο κίνδυνος στον έρωτα είναι η αφθονία. Δεν είναι μεγαλύτερος ο έρωτας, όταν μιλούμε συνέχεια για έρωτα. Δεν είναι καλύτερος ο έρωτας, όταν κάνουμε συνέχεια έρωτα. Η αφθονία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και η στέρηση'.
Απόσπασμα από την ‘Εισαγωγή στη Μεταφυσική Ανάπτυξη’, τ.Β', του Κώστα Φωτεινού, εκδ. Καφέ-Σχολειό.
Labels: "Στο Ντιβάνι"
Wednesday, May 03, 2006
Μήνυμα δεν ελήφθη. Όβερ.
-Σου μιλάω... Με ακούς;
-Τι είναι; Δεν ακούω...
-Δεν ακούς... Μα, δε με βλέπεις; Τόση ώρα προσπαθώ να σου πω κάτι. Γιατί δε μ' ακούς;
-Τι μου λες; Φοράω ωτοασπίδες...
-Φοράς ωτοασπίδες την ώρα που σου μιλάω;
Με κοιτάζει με το βλέμμα της αγελάδας χωρίς να μιλά
.............................................
- Σου μιλάω και δε βγάζεις τις ωτοασπίδες;
Συνεχίζει να με κοιτάζει με το βλέμμα της αγελάδας χωρίς να μιλά
............................................
Βγάζει τη μια ωτοασπίδα...
-Λες κάτι;
-Προσπαθώ.
-Α, δεν άκουγα. Φοράω ωτοασπίδες.
-Το πρόσεξα.
-Εσύ φοράς ωτοασπίδες;
-Όχι. Εγώ θέλω να ακούω.
Labels: "Στο Ντιβάνι", Εδώ γελάνε...
Sunday, April 23, 2006
Illusions
Δεμένος με τις χειροπέδες της λογικής
Διακηρύττεις πόσο ελεύθερος αισθάνεσαι
Τώρα που - χαμένος στη samsara -
Παγώνεις το συναίσθημά σου
(Ξέρεις πόνος τι θα πει...)
Σ' ενδιαφέρει, καθώς λες, πλέον
Μόνο το ‘πνευματικό’
Δεν αντέχεις ίσως να δεις πως
Αναζητάς μια άμυνα
- είναι καλή δικαιολογία -
Για να μη ζεις
Αν αντέχεις
Δες το
Labels: "Στο Ντιβάνι", Not a poet
Wednesday, April 12, 2006
Oblivion
Άγνωστη η λήθη
στα κάστρα της μνήμης
τα χτισμένα στο σώμα
Το σώμα θυμάται
Labels: "Στο Ντιβάνι", Not a poet
Tuesday, April 11, 2006
Το Δύσκολο Λύνεται με το Εύκολο
"Το δύσκολο λύνεται με το εύκολο"
"Το δύσκολο λύνεται με το εύκολο"
"Το δύσκολο λύνεται με το εύκολο"
'Ελεγε και ξανάλεγε ο Πολεμιστής
Ώρες ατελείωτες
Δίπλα στη φωτιά
Δίπλα στη σκηνή
Βασανιζόταν πολύ
Το νόημα των λέξεων να συλλάβει
"Βέβαια, ο σοφός Γέροντας
Πρέπει να έχει δίκιο...
Εμένα όμως το δύσκολο μου
Είναι εύκολο...
Και όταν το δύσκολο σου είναι εύκολο
Μήπως το ζητούμενο πια είναι
Πόσο μπορείς το εύκολο ν’αντέξεις;"
Labels: "Στο Ντιβάνι", Not a poet
Sunday, April 09, 2006
Απών
Γεια σου και πάλι, φάντασμα!
Γεια σου, παλιέ μου φίλε!
Τι; Δεν είσαι φάντασμα;
Και πώς, λοιπόν, συμβαίνει
Να ’σαι παντού και πουθενά
Όπου εγώ κι αν είμαι;
Και όταν ανταμώνουμε
Μόνη και πάλι να ’μαι;
Να γίνομαι ό,τι έμαθα
Ό,τι εγώ δεν είμαι
Το ίδιο νόμισμα ξανά
Από την άλλη όψη
Labels: "Στο Ντιβάνι", Not a poet