Thursday, June 29, 2006
No rest for the wicked
Υπήρχαν σημάδια;
Υπήρχαν οιωνοί;
Για την πυρωμένη θάλασσα
Την κόλαση
Που παραμόνευε
Στη μέση των παραδείσιων νερών κρυμμένη;

Δεν υπάρχει ορίζοντας εδώ
Όπου το καράβι στέκει τώρα ακίνητο
Δεν υπάρχει ουρανός
Δεν έχει μπρος αλλά ούτε και πίσω
Μόνο ένας κόκκινος ήλιος – χωρίς ουρανό –
Καίει τη σάρκα, κόβει την ανάσα

Όχι, θεοί! Έλεος!
Μες στην απελπισία τους
Οι άντρες ξεσπούν
Ανήμποροι να συμφιλιωθούν
Με το παρόν
Ανήμποροι να το αγαπήσουν

Έντρομοι παρακολουθούν
Λίγο πιο πέρα
Τη Ζωή με το σύντροφό της
το Θάνατο-Μες-Στη-Ζωή
Να συναγωνίζονται
Στο αγαπημένο τους παιχνίδι:

Τα ζάρια...

Labels: ,

 
posted by Serenity at 16:40 | Permalink | 28 comments
Monday, June 26, 2006
Longing


for the sun
to come out

(Scorpions)

Labels:

 
posted by Serenity at 17:10 | Permalink | 10 comments
Η Φόνισσα













- Πώς τον θέλετε τον άνδρα;
- Καλοψημένο στο grill ή στο φούρνο με πατάτες. Στους 180.

Labels:

 
posted by Serenity at 01:55 | Permalink | 28 comments
Sunday, June 25, 2006
Ακροβασίες











Ο προβολέας ξαφνικά έπεσε πάνω της. Κοιτάζει γύρω...

‘Πού είμαι;’

Γύρω κανείς. Κάτω το κενό. Κι ένα τεντωμένο σχοινί.

Σοκ. Φρίκη. Σύγχυση.

‘Δεν καταλαβαίνω... Πώς βρέθηκα εδώ;’

Δε θυμάται... Νιώθει την ανάσα της βαριά. Κάτι την πονάει στο στήθος. Αγχώνεται... Φοβάται... Θέλει να φύγει... Να εξαφανιστεί με κάποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο... Βλαστημάει... Νιώθει το θυμό να καίει μέσα της. Μένει για κάποια λεπτά να κοιτάζει το σχοινί... Κλείνει τα μάτια.

Τα ξανανοίγει.

‘Ω, Θεέ μου... όχι πάλι...’

Η μνήμη της επανέρχεται... Δεν μπορεί να ξεφύγει. Κατά βάθος, δε θέλει να ξεφύγει. Αυτό το σχοινί έχει να το διαβεί.

‘Συναισθηματικές ακροβασίες σε μια λεπτή γραμμή... Ζήτημα ισορροπίας, δηλαδή...’

‘Θα την κρατήσεις ή θα την χάσεις;’

Προσπαθεί να συγκεντρωθεί στην αναπνοή της: ‘Ένα (ψυχραιμία) ... δύο (παίρνε αναπνοές) ... τρία (μη σκέφτεσαι) ... τέσσερα (χμμ...) πέντε (σωθήκαμε) ... εφτά... όχι έξι ... (σκατά... πάλι απ’την αρχή) ... Ένα ... δύο ... τρία (τι εφιάλτης, Θεέ μου) ... τέσσερα (σταμάτα) ... πέντε (συγκεντρώσου) ...’

Και να πέσει, θα σηκωθεί. Το ξέρει. Είναι εξοικειωμένη με τις πτώσεις.

Τελικά, δεν είναι η πτώση που φοβάται...

Labels: ,

 
posted by Serenity at 18:09 | Permalink | 10 comments
Saturday, June 24, 2006
The sky is cryin'
 
posted by Serenity at 10:52 | Permalink | 16 comments
Thursday, June 22, 2006
Ένα παιδί ονειρεύεται
Το παιδί μου με κοίταξε με τα μεγάλα καστανά του μάτια και μου είπε:
"Βλέπω ένα όνειρο τα βράδια... Ονειρεύομαι ότι επισκέπτομαι ένα όμορφο δάσος. Προχωρώντας μες στο δάσος, διασχίζω ένα φράχτη από γιασεμί και συναντώ μια λίμνη. Το πρώτο φως της μέρας διαθλάται στα γαλαζοπράσινα νερά της. Πόσες μορφές, πόσα σχήματα δημιουργούνται απ’ τις ασημένιες διαθλάσεις του φωτός μες στο κρυστάλλινο νερό! Το φως και το νερό παιχνιδίζουν... κάνουν έρωτα... Όλα γύρω είναι φως! Κολυμπώ μες στο νερό... λούζομαι στο φως... Όλα είναι τόσο γαλήνια, τόσο φωτεινά εδώ! Τα ακροδάχτυλά μου παίζουν με τις δροσοσταλίδες που στολίζουν τα φύλλα των φυτών στην όχθη της λίμνης. Δε χορταίνω να μυρίζω το χώμα, το νοτισμένο απ’ την υγρασία χώμα. Ακολουθώ με το βλέμμα μου ένα ζεύγος σαλιγκαριών. Προχωρά αργά – τόσο αργά που μοιάζει με ιεροτελεστία. Λευκοί και κόκκινοι ιβίσκοι σιγά-σιγά ξεδιπλώνουν τα πέταλά τους. Πεταλούδες φλερτάρουν ανέμελα με τις μαργαρίτες. Ένα αηδόνι χαρίζει το τραγούδι του στον ήλιο. Καθετί γίνεται στο ρυθμό του, στο χρόνο του. Βγαίνοντας από τη λίμνη, αγκαλιάζω τον κορμό μιας βελανιδιάς. Ψηλαφίζω με τα δάχτυλά μου τις λεπτομέρειες του κορμού της. ‘Διαβάζω’ τον κορμό του δέντρου με την αφή. Νιώθω τον παλμό του. Όλα γύρω μου μιλάνε.
..............................................
Τώρα είναι πάλι νύχτα. Θέλω να σκαρφαλώσω στο νυχτερινό ουρανό. Να παιχνιδίσω με τον άνεμο, τα αστέρια, το φεγγάρι. Να κοιμηθώ δίπλα σ’ ένα νυχτολούλουδο. Ή δίπλα στο φράχτη με το γιασεμί".

Labels:

 
posted by Serenity at 23:44 | Permalink | 2 comments
Κλικ!
Κι η οπτική μου αλλάζει... Προς μεγάλη μου ανακούφιση... Αυτό που λέμε «βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια», αυτό είναι... Δεν μπορώ πάντως να μην παρατηρήσω πόσο τρομερή δύναμη έχει η οπτική μας, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, τη ζωή μας, επάνω στον ψυχισμό μας! Μεγάλα βάρη νιώθω να φεύγουν απ’ τους ώμους μου. Βάρη που κουβαλούσα χρόνια τώρα, ασφυκτιώντας κάτω απ’ το ζυγό τους. Μ’ ευχαρίστηση τα αποχαιρετώ και ελευθερώνομαι. Δεν ήταν ποτέ δικά μου, ούτως ή άλλως. Εμπόδια στο δρόμο μου ήταν, εμπόδια στην προσωπική μου ανάπτυξη. Πριν από ένα χρόνο, είχα μιλήσει για κάποια από αυτά τα εμπόδια σε μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου – αυτό που λέμε ‘πνευματικός άνθρωπος’ - ομοιοπαθητικού στο επάγγελμα. Θυμάμαι πολύ καλά πως μου είχε πει: ‘θα πρέπει να κάνεις ένα κλικ’. Δεν είχα καταλάβει τότε πώς ακριβώς θα έκανα αυτό το ‘κλικ’, τί σήμαινε αυτό το ‘κλικ’ στην πράξη. Μου είχε πει πως κάνοντας αυτό το ‘κλικ’, θα ελευθερώσω το παρελθόν, θα μάθω να συγχωρώ, θα ρυθμίσω μέσα μου τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μου, θα τακτοποιήσω τα θέματά μου παίρνοντας την ευθύνη του εαυτού μου. Την ευθύνη που μου αναλογεί. Την κοίταζα και την άκουγα σιωπηλή. Προσπαθούσα να καταλάβω. Μου εξήγησε: «συγχωρώ (< συν + χώρος) σημαίνει επιτρέπω στον άλλο να βρίσκεται, να υπάρχει, στον ίδιο ‘χώρο’ με μένα».
Κλικ!

Labels:

 
posted by Serenity at 12:59 | Permalink | 4 comments
Wednesday, June 21, 2006
Ο Καθρέφτης του Νερού (Σιντάρτα)
«Κοίταζε τρυφερά το νερό που κυλούσε, το διαφανές πράσινο, τις κρυστάλλινες γραμμές του μυστικού του σχεδίου. Έβλεπε φωτεινές χάντρες ν’ ανεβαίνουν απ’ το βυθό, αθόρυβες φυσαλίδες να κολυμπούν πάνω στον καθρέφτη του νερού, το γαλάζιο του ουρανού ν’ απεικονίζεται μέσα τους. Ο ποταμός τον κοίταζε με χίλια μάτια, με πράσινα, με άσπρα, με κρυστάλλινα, με γαλανά σαν τον ουρανό. Πόσο το αγαπούσε αυτό το νερό, πόσο τον μάγευε, πόση ευγνωμοσύνη ένιωθε γι’ αυτό! Άκουγε τη φωνή να μιλάει μέσα στην καρδιά του, τη φωνή που μόλις είχε ξυπνήσει και του έλεγε: Αγάπησέ το αυτό το νερό! Μείνε κοντά του! Διδάξου απ’ αυτό! Ω, ναι, ήθελε να διδαχθεί απ’ αυτό, ήθελε να το ακούσει με προσοχή. Του φαινόταν πως όποιος καταλάβαινε αυτό το νερό και τα μυστικά του, θα καταλάβαινε και πολλά άλλα, πολλά μυστικά, όλα τα μυστικά».
('Σιντάρτα', Έρμαν Έσσε)

Εικόνες χιλιάδες είδε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη -
Φωνές χιλιάδες άκουσε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη –
Όλες όμως τις αγάπησε
Πέρα απ’ τις φαινομενικές τους αντιθέσεις,
Πέρα απ' οποιαδήποτε πλάνη του νου -
Ναι, το κλειδί ήταν η αγάπη,
γιατί η πληγή του τότε άνθισε!
Ήταν Σατόρι; Ήταν Νιρβάνα;
Έχουν πράγματι σημασία οι λέξεις;
Όταν το εσωτερικό του χαμόγελο,
σαν αυτό που θαύμαζε στον Φωτισμένο,
έλαμπε στο πρόσωπό του...
Όταν ένας ήχος θεϊκός, το Όμ,
ανάβλυσε από τα βάθη της ύπαρξής του
σα γάργαρο, ολόδροσο, κρυστάλλινο νερό
υμνώντας το ανείπωτο, το υπέροχο μη εκδηλωμένο...

Labels:

 
posted by Serenity at 23:04 | Permalink | 2 comments
Monday, June 19, 2006
Ας γίνει έτσι, λοιπόν
Δεν έχεις να κάνεις κάτι
αλλά και πάλι
αυτά που είναι να γίνουν
είναι τόσα πολλά...

Να φας
Να πιεις
Να κοιμηθείς
Να αναγνωρίσεις
Να ονομάσεις
Να ερωτευθείς
Να συναντήσεις
Να ακολουθήσεις
Να πιστέψεις
Να αφοσιωθείς
Να αγαπήσεις
Να ελπίσεις
Να εργαστείς
Να αγωνιστείς
Να αφαιρέσεις εμπόδια

Για να ξαναθυμηθείς
Αυτό που είσαι από πάντα

Για να επιστρέψεις
Εκεί όπου είσαι από πάντα

Δεν είναι να σκέφτεσαι, όχι!
Είναι απλώς να παραδίνεσαι
Σε μια μέθη ιερή

Αχ, αγαπημένε Γέροντα,

Πίνω το ποτήρι ετούτο
Στην υγειά σου

Γεννηθήτω το θέλημά Σου

Labels:

 
posted by Serenity at 23:37 | Permalink | 10 comments
Sunday, June 18, 2006
Εννιά φορές
Ένας μεταλλικός ήχος έφτασε στ’ αυτιά της... Αλυσίδες που σαλεύουν στο βυθό σαν πλοκάμια χταποδιού... Αλυσίδες με βαρίδια...
Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Δεν είχε ουσιαστικά να κάνει κάτι. Απλώς να πει ‘όχι’. Δεν ήταν διατεθειμένη να δεχθεί τίποτα που θα τη γύρναγε πίσω. Ήταν αποφασισμένη. Κανένα πισωγύρισμα. Κανένας συμβιβασμός με όσα τη γυρίζουν πίσω. Καμία ανοχή. 'Zero tolerance policy' η εντολή. Ένα απόλυτο ‘όχι’. Ούτε καν πράξη. Μη-πράξη. Σωτήρια η δύναμη της μη-πράξης. Καθώς αναδυόταν στην επιφάνεια της θάλασσας, αρκετές φορές ένιωσε το κάλεσμα του υγρού τάφου. Και κάθε φορά έλεγε ‘όχι’. Από την αρχή. Και κάθε φορά θα λέει ‘όχι’. Από την αρχή.
Εννιά φορές θα συναντήσει το θάνατο. Και τις εννιά θα επιλέξει τη ζωή.

Labels:

 
posted by Serenity at 22:02 | Permalink | 9 comments
Tuesday, June 13, 2006
Ο με πύρινα σίδερα χαραγμένος δρόμος
Με πήρες μαζί σου, Γέροντα. Στο έτος 1989. Στον έβδομο όροφο ενός μοναστηριού στο Άγιο Όρος... Ατενίζω μέσα από τις αραιωμένες ξύλινες σανίδες του εξώστη το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια μας και, ευθεία πέρα, τα βαθυγάλανα νερά της θάλασσας, της Μάνας όλων, που αυτή την ώρα φωτίζεται από το πρώτο φως της μέρας. Ρίγη διαπερνούν το σώμα μου καθώς σε βλέπω γονυπετή, διαλογιζόμενο, ενωμένο με το Σύμπαν. Το εσωτερικό σου βλέμμα, Γέροντα, διαπερνά τον κόσμο ετούτο. Βυθίζεσαι στο άχρονο, στο ακίνητο, στο συνεχές. Ακόμα κι όταν το πρώτο φως της μέρας αναδύεται απ’τα σκοτάδια αποκαλύπτοντας το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια σου, εσύ, Γέροντα, νιώθεις να στηρίζεσαι στο κενό αυτό... Γίνεσαι Ένα μαζί του. Ένα με τη θάλασσα εμπρός σου. Ένα με το βουνό πίσω σου.

Τα μάτια σου μού δάνεισες, Γέροντα. Κοίταξες πίσω στο βουνό... Ατένισες με το γλυκό σου βλέμμα το δρόμο που σ’ έφερε εδώ, σ’ αυτό το μοναστήρι, σ’ αυτόν τον εξώστη, σ’ αυτή τη στιγμή. Κοίταξες μπρος στη θάλασσα... Ατένισες με τα μάτια σου τα εσωτερικά το δρόμο που θα ακολουθήσουν τα βήματά σου. Αναγνώρισες το δρόμο. Τον καλωσόρισες. Υποτάχθηκες σ’ αυτόν. Γι’ άλλη μια φορά στο εδώ και τώρα δήλωσες υποταγή στο δρόμο σου, Γέροντα. Και τότε ο δρόμος χάθηκε από τα μάτια σου. Ένιωσες πόνο στις πατούσες των ποδιών σου. Τις ένιωσες να σκίζονται κατά μήκος, να χαράσσονται. Για μια στιγμή νόμισες ότι έφταιγε το βάρος του σώματός σου που έπεφτε στις πατούσες σου. Δεν άργησες όμως να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ήταν το βάρος του σώματός σου... Ήταν ο δρόμος. Ο δρόμος που χάθηκε από τα μάτια σου για να εμφανιστεί στο σώμα σου, Δάσκαλε. Να χαραχθεί στα πόδια σου. Ο δρόμος, ο με ‘πύρινα σίδερα’ χαραγμένος στις πατούσες των ποδιών σου.

Labels:

 
posted by Serenity at 15:20 | Permalink | 9 comments
Monday, June 12, 2006
Αφιερωμένο...
σ' όσους σήμερα, του Αγίου Πνεύματος, εργάζονται κανονικά

και νιώθουν την ακατανίκητη επιθυμία να μιμηθούν τον Ινδό της φωτογραφίας:
















Ή απλώς αισθάνονται όπως ο τύπος όπισθεν του ελέφαντος:


















Labels:

 
posted by Serenity at 14:28 | Permalink | 13 comments
Monday, June 05, 2006
Περί βλακείας
Η βλακεία είναι η μόνη αρρώστια
που έχει επιπτώσεις
στην υγεία εκείνων που δεν πάσχουν απ' αυτήν.

Νίκος Καρβέλας
(ο ποιητής, όχι ο ... 'τραγουδοποιός'...)

Labels:

 
posted by Serenity at 22:12 | Permalink | 28 comments
Friday, June 02, 2006
Της μοναξιάς (σονέτο)

Είσαι καημέ της μοναξιάς
Μέσα στο στήθος μου μπηγμένη
Μες στην καρδιά μου κεντημένη
Μια μαχαιριά στα σωθικά

Σε τραγουδώ, μάτια κλειστά,
Οι ήχοι πάλλουν το κορμί μου
Οι λέξεις πάλλουν την ψυχή μου
Μες στης νυχτιάς τη σιγαλιά

Πώς να σ’αντέξω άλλο, πες μου;
Είσ’ ένας θάνατος κρυμμένος
Είσ’ ένας θάνατος μικρός

Χλωμό φεγγάρι η χαρά μου

Άχαρα καρφιτσωμένο
Στο ματωμένο ουρανό

Labels:

 
posted by Serenity at 00:52 | Permalink | 30 comments