Thursday, May 11, 2006
Μέτρον άριστον
‘...κι αν με ρωτήσετε, ποιο είναι το μέτρο, θα σας απαντήσω ότι το μέτρο είναι κάθε φορά διαφορετικό. Γιατί είναι η φύση του κάθε πράγματος. Και για να το αναγνωρίζουμε, χρειάζεται η ικανότητα της διάκρισης, που την έχει ο άνθρωπος από την ίδια του τη φύση. Δε χρειάζεται να έχει γνώσεις κι ούτε χρειάζεται να πάει σε κάποιον ειδικό για να του πει, πότε ξεπερνάει το μέτρο. Αν, λόγου χάρη, έχουμε ένα πρόβλημα υγείας και παίρνουμε πολλά φάρμακα ή βλέπουμε πολλούς γιατρούς, ξέρουμε αν αυτό είναι απαραίτητο ή από φόβο υπερβάλλουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαγητό. Δε χρειάζεται να μας πει κάποιος πόσο πρέπει να φάμε. Εκείνο μόνο που ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί είναι ότι όσο πιο πολύ τρώμε, τόσο πιο πολύ πεινούμε. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν είμαστε παρόντες την ώρα που τρώμε, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τι κάνουμε.

Με τον ίδιο τρόπο, όσο πιο μεγάλο σπίτι έχουμε, τόσο μεγαλύτερο επιθυμούμε να αποκτήσουμε. Στην ιστορία του ο άνθρωπος ξεκίνησε χτίζοντας καλύβες. Μετά έχτισε μονώροφα σπίτια κι αργότερα διώροφα. Κι ως εκεί φθάνει το ανθρώπινο μέτρο. Όμως, έχουμε φθάσει να χτίζουμε ουρανοξύστες και δεν καταλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει, όπως νιώθαμε όταν ζούσαμε σε ένα καλύβι.
................................................

Κι ας δούμε τι συμβαίνει στις οικογένειες που ανήκουν στην πάνω μέση τάξη. Οι περισσότερες ξεκινούν από χαμηλότερη κοινωνική θέση. Και οι γονείς δουλεύουν πολύ, για να αποκτήσουν υλικά αγαθά. Και λένε ότι αυτό το κάνουν για το καλό των παιδιών τους. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι τους στερούν την παρουσία τους, ειδικά, μάλιστα, στις μικρές ηλικίες, που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Κι όταν τα παιδιά γίνουν δώδεκα ή δεκαπέντε χρόνων κι έχει σταθεροποιηθεί κι η δουλειά των γονιών, τότε εμφανίζονται έντονα τα προβλήματα των παιδιών κι οι γονείς συγκεντρώνουν όλη την προσοχή τους πάνω τους. Κι ενώ πριν τα στερούσαν από την απαραίτητη παρουσία τους, τώρα τους την προσφέρουν υπερβολικά, μαζί και με άφθονες υλικές παροχές. Και σε λίγο λένε: ‘Δεν καταλαβαίνουμε. Τους δίνουμε όλο το χρόνο μας και δεν πάνε καλύτερα’. Γιατί και τώρα, όπως κι όταν απουσίαζαν, έχουν ξεπεράσει το μέτρο. Κι όταν ξεπερνούμε το μέτρο, είτε έλλειψη έχουμε είτε υπερβολή, εξακολουθούμε να έχουμε προβλήματα.

Στον πολιτισμό μας όμως έχουμε και συναισθηματική αφθονία. Κι αυτό είναι καταστροφή. Λέμε λόγου χάρη στο παιδί μας: ‘Εσύ είσαι ο κόσμος’. Κι έπειτα το παιδί μας βγαίνει στην κοινωνία και χάνεται, γιατί διαπιστώνει ότι δεν είναι ο κόσμος. Ενώ θα ’πρεπε να του πούμε: ‘Εσύ για μένα είσαι ο κόσμος’, κι έτσι να του εκφράζουμε την αγάπη μας ακριβώς όπως τη νιώθουμε. Αλλά, συγχρόνως, πρέπει να του μαθαίνουμε ότι, έξω στην κοινωνία, πρέπει να δουλέψει για να κερδίσει την αγάπη των άλλων. Και να του δείχνουμε τον τρόπο. Κι έτσι δε θα νιώθει χαμένο. Έχουμε, ακόμη, αφθονία στην ελευθερία. Ακούω συχνά τη φράση: ‘Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να κάνουν ότι θέλουν’. Ενώ θα μπορούσαμε να πούμε: ‘Αφήστε το παιδί ελεύθερο. Ξέρει τι πρέπει να κάνει’. Κι αυτό το λέμε όταν του έχουμε διδάξει, κυρίως με το παράδειγμά μας, αυτό που ‘πρέπει’. Ώστε να μην αφήνουμε τα παιδιά μας χωρίς έρμα. Γιατί με την αφθονία στην ελευθερία τα αφήνουμε ανερμάτιστα και χάνουν κι εκείνα το μέτρο.

Το μέτρο είναι κάποιο σημείο ισορροπίας, που επιτρέπει τη μέγιστη λειτουργία, χωρίς δυσκολίες. Για παράδειγμα, όταν καθόμαστε για διαλογισμό και βρούμε τη σωστή στάση, μπορούμε να μείνουμε ακίνητοι για πολλή ώρα, χωρίς να πονέσει το σώμα μας. Όταν έχουμε βρει το μέτρο και παραμείνουμε σε αυτό, έχουμε βρει το άριστο. Το ‘Μηδέν άγαν’ από το Μαντείο των Δελφών, που σημαίνει ‘τίποτε σε υπερβολή’, αποτελεί την αρνητική διατύπωση της ίδιας εντολής, που χαρακτήριζε τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό.

Και για να έρθουμε στον έρωτα, που είναι και το θέμα μας, πάσχουμε όλοι από συναισθηματική αφθονία. Και γι’αυτό δεν χορταίνουμε και ζητούμε ο σύντροφός μας να μας αγαπά συνέχεια, να μας λέει ότι μας αγαπά, να μας κοιτά στα μάτια, να τον κοιτάζουμε στα μάτια και να μην κάνουμε τίποτε άλλο. Κι είναι αυτό απαραίτητο στην αρχή μιας ερωτικής σχέσης. Όμως, στη συνέχεια, η σχέση μπαίνει σε μια άλλη ισορροπία. Το ίδιο ισχύει και για το σεξουαλικό έρωτα. Κι ακούμε συχνά φράσεις σαν την παρακάτω: ‘Μα γιατί δε θέλει να κάνουμε έρωτα κάθε μέρα; Ή τρεις φορές την ημέρα;’ Τι αγωνία! Έχουμε ξεπεράσει το μέτρο και γι’αυτό είμαστε συνεχώς διψασμένοι. Όλοι οι ‘Δον Ζουάν’ και οι ‘Μεσσαλίνες’ έχουν ξεπεράσει το μέτρο κι ενώ κάποιος κάνει έρωτα με μια κοπέλα, μετά πάει σε άλλη και μετά σε μια τρίτη και μια τέταρτη κι ακόμη νιώθει διψασμένος σεξουαλικά, κι ίσως και πιο διψασμένος από ότι πριν κάνει έρωτα με την πρώτη.

Όλα τα ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα προέρχονται από το γεγονός ότι έχει ξεπεραστεί το μέτρο. Κι εφόσον μιλούμε για τον έρωτα, λέμε ότι ο κίνδυνος στον έρωτα είναι η αφθονία. Δεν είναι μεγαλύτερος ο έρωτας, όταν μιλούμε συνέχεια για έρωτα. Δεν είναι καλύτερος ο έρωτας, όταν κάνουμε συνέχεια έρωτα. Η αφθονία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και η στέρηση'.


Απόσπασμα από την ‘Εισαγωγή στη Μεταφυσική Ανάπτυξη’, τ.Β', του Κώστα Φωτεινού, εκδ. Καφέ-Σχολειό.

Labels:

 
posted by Serenity at 19:18 | Permalink |


15 Comments:


  • At 11/5/06 20:47, Blogger dr.Uqbar

    Σωστο. Μεγαλη ιδέα το μέτρο.
    Με γεια η photo. Παλι σοβαρη ε;

     
  • At 11/5/06 21:01, Blogger Serenity

    Ναι, είναι θέμα διάθεσης, βλέπεις... Δε μου βγήκε κάτι άλλο (ανέμελο ας πούμε...)

    ΥΓ. Τα γυαλάκια σου είναι super!

     
  • At 12/5/06 00:49, Blogger Sailor

    Καλησπέρα καλή μου φίλη.
    Το μέτρο είναι βασικό στην ζωή μας
    όλα σχεδόν από αυτό εξαρτώνται,
    Οι μετρημένοι άνθρωποι μπορούν
    και κοντρολάρουν πιο καλά την
    ζωή τους και ζουν πιο αρμονικά
    σε όλα τα επίπεδα και πιστεύω
    ότι είναι και ευτυχισμένοι
    και δεν χρειάζεται να σχολιάσω όλες
    τις περιπτώσεις.
    η υπερβολή είναι πολλές φορές
    ολέθρια, έχει άσχημα αποτελέσματα.
    Όλα εξαρτώνται από εμάς και μόνο.
    Για δοκίμασε να ταξιδέψεις ένα
    πλοίο χωρίς έρμα
    δεν ταξιδεύει, θα γίνει μεγάλη
    ζημιά, ανεπανόρθωτη.
    Το μέτρο είναι ότι καλλίτερο
    για να ζεις καλλίτερα
    χωρίς να στερήσε τίποτα.

    Καλό σου βράδυ!

     
  • At 12/5/06 07:43, Blogger Serenity

    Καλημέρα Καπετάνιε :)
    Συμφωνώ μαζί σου. Το μέτρο είναι θέμα ισορροπίας και η ισορροπία είναι ολόκληρη 'τέχνη'.

     
  • At 12/5/06 12:25, Blogger Marialena

    Συναισθηματική αφθονία ή συναισθηματική ανεπάρκεια θα έλεγα εγώ καλύτερα. Η αίσθηση του μέτρου έχει να κάνει και κατά πόσον απομακρυνόμαστε από την φύση μας ως άνθρωποι, γυναίκες και άνδρες. Το τίμημα το πληρώνουμε ακριβά με το να αποπροσανατολιζόμαστε από την πορεία που η φύση χαράζει για εμάς μέσω των γονιδίων. Αυτόν τον προβληματισμό τον είχα και εγώ χθες βράδυ αγαπητή μου φίλη και προφανώς η θεματολογία αυτή αφορά και τις δυό μας προσφάτως. Καλημέρα σου και κράτα το μέτρο σου κατά το δυνατόν! Μ.

     
  • At 12/5/06 12:26, Blogger Sailor

    Μπορούμαι όμως να την σπουδάσουμε,
    αλλή η σπουδή θέλει γνώσεις,
    Βίλλυ μου, και κόπο, αλλά
    αξίζει, έστω και να προσπαθήσουμε
    να βρούμε την ισσοροπία και την
    αρμονία της ζωής.

    Καλημέρα!
    Καλό πρωινό

     
  • At 12/5/06 12:32, Blogger Sailor

    Την καλημέρα μου στης δυό κούκλες
    της Ζωής μου,
    γεια σου Μαριαλένα μου, μόλις
    έγραφα εγώ το δικό μου στην Βίλλυ
    την ίδια στιγμή έγραφες και συ
    να είσαι καλά καλή μου με την
    ευαίσθητη ψυχή σου.
    να είσαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά.

    Καλό πρωινό!

     
  • At 12/5/06 14:19, Blogger Serenity

    Γεια σας και πάλι!
    @ marialena: Η θεματολογία αυτή είναι μάλλον διαχρονική για μένα. Το κατά πόσο είμαστε σε ισορροπία και αρμονία έχει να κάνει και με το κατά πόσο έχουμε βαθιά και ουσιαστική επαφή με τον εαυτό μας, με τον πυρήνα μας. "Η πιο μεγάλη πρόκληση είναι να παραμένουμε συνδεδεμένοι με τον πυρήνα της ύπαρξής μας και να τον εκφράζουμε άσχετα με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε" λέει η Barbara Ann Brennan και δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο μαζί της.

    @ sailor: ναι, η συγκεκριμένη σπουδή του μέτρου δηλ.) θέλει και κόπο και χρόνο για όλους εμάς που έχουμε ανάγκη να τη μάθουμε, όπως συμβαίνει και με όλα τα μαθήματα που έχουμε να πάρουμε από τη ζωή για να αναπτυχθούμε, να εξελιχθούμε. Ποιος είπε ότι τα μαθήματα αυτά τα μαθαίνει κανείς εύκολα ή γρήγορα; Καλά, ας μην είμαι απόλυτη. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι fast learners... Και ναι, πιστεύω ότι αξίζει και τον κόπο και το χρόνο. Διαφορετικά, γιατί είμαστε εδώ;

     
  • At 12/5/06 15:50, Blogger velisarios

    αλλά και γνώθι σε αυτόν......γιατί τότε χάνεται το μέτρο....χαιρετώ

     
  • At 12/5/06 15:59, Blogger Serenity

    Η αυτογνωσία είναι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, αγαπητέ! Σε χαιρετώ κι εγώ με τη σειρά μου! :)

     
  • At 12/5/06 22:13, Blogger ηω-λιθικός

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 12/5/06 22:28, Blogger Serenity

    Είπες ότι θα επέστρεφες, Ηωλιθικέ, και το έκανες :) Καλώς ήλθες, λοιπόν, στο 'σπίτι' μου!

    Ο αείμνηστος Κώστας Φωτεινός (ο συγγραφέας και ο άνθρωπος) δεν είναι τυχαίος. Έτσι κι εγώ δεν τον επέλεξα τυχαία. Χρησιμοποιώ ενεστώτα χρόνο (είναι) για τον απλούστατο λόγο ότι ο λόγος του είναι απόλυτα ζωντανός και συνεπώς ο ίδιος είναι ζωντανός μέσα από το λόγο του. Είναι ένας από εκείνους τους σπάνιους Δασκάλους... Και είναι Φωτεινός με όλη τη σημασία της λέξης.

     
  • At 12/5/06 23:13, Blogger ηω-λιθικός

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 12/5/06 23:23, Blogger ηω-λιθικός

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 12/5/06 23:59, Blogger Serenity

    Ναι, κάπως έτσι! :-)))