Sunday, September 24, 2006
"Τρυποκάρυδος", κεφ. 2
«Πάρτε μια κάποια νύχτα τον Αύγουστο. Η Πριγκίπισσα Λη-Τσέρι αγνάντευε απ’ το παράθυρο της σοφίτας της. Ήτανε πανσέληνος. Το φεγγάρι είχε στρογγυλέψει τόσο πολύ που κόντευε να κατρακυλήσει. Φαντάσου να ξυπνάς και να βρίσκεις το φεγγάρι τάβλα στο πάτωμα του λουτρού, σαν το μακαρίτη τον Έλβις Πρίσλεϋ, δηλητηριασμένο από παγωτό μπανάνα. Ήταν ένα φεγγάρι που μπορούσε να ξυπνήσει άγρια πάθη σε μια κοιμισμένη αγελάδα. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να διαολέψει το κάθε κουνελάκι. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να κάνει τις κοτρώνες να μοιάζουν σεληνόλιθοι, να μεταμορφώσει την Κοκκινοσκουφίτσα σε μεγάλο κακό λύκο. Πάνω από μια ώρα, η Λη-Τσέρι αγνάντευε το άπειρο τ’ ουρανού. ‘Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;’ ρώτησε η Πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.
Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του ’χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ’ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:
Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το ’γραψε ο Καμύ θα ’χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα ’χε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι.
Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό είναι:
Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή;
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.»

Labels:

 
posted by Serenity at 20:16 | Permalink | 19 comments
Friday, July 07, 2006
Burning with desire (you were standing in the rain)
Από την πρώτη κιόλας επαφή με τις σταγόνες ένιωσε το δέρμα του ζεστό. Ζεστό και υγρό. Μια ακατανίκητη επιθυμία τον κυρίευσε. Σε μια αυθόρμητη κίνηση ύψωσε τις παλάμες του στον αέρα, έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω, έκλεισε τα μάτια κι άνοιξε ελαφρώς το στόμα. Ήθελε να γευτεί αυτή τη βροχή, να τη νιώσει μέσα του. Άφησε τα μικρά υδάτινα μαργαριτάρια να κυλήσουν στους μυς του προσώπου του για να καταλήξουν στα χείλη, στη γλώσσα, στο λάρυγγα. Τι λαχτάρα! Tι δίψα! Δεν είχε επιτρέψει στον εαυτό του μέχρι εκείνη τη στιγμή να καταλάβει πόσο διψασμένος ήταν. Το υγρό στοιχείο τον μαλάκωνε, λύγιζε τις αντιστάσεις του. "Είναι μοιραίο... όσο αντιστέκεσαι τόσο να διψάς... Κι είναι παράδοξο... οι σταγόνες που σε καίνε να ’ναι οι ίδιες που σβήνουν τη δίψα σου..." σκέφτηκε χαμογελώντας, καθώς το σώμα του καιγόταν από ένα πυρετό χωρίς προηγούμενο, ένα πυρετό που καλωσόριζε με απέραντη ανακούφιση και απόλαυση. "Μήπως είμαι ερωτευμένος;" ρώτησε τον εαυτό του κι η κρυφή χαρά φτερούγισε μέσα του, καθώς στεκόταν εκεί, νοτισμένος και φλεγόμενος.

Labels:

 
posted by Serenity at 23:05 | Permalink | 19 comments
Tuesday, July 04, 2006
No fear
Οι ώρες δεν περνούσαν. Τώρα που ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να περάσουν. Να χαθούν. Πήρε στα χέρια της ένα απ’ τα τελευταία μυθιστορήματα που μόλις είχε αγοράσει. ‘No fear’ ο τίτλος του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του λαίμαργα, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει ... τι, άραγε; Λύτρωση; Φυγή; Ανακούφιση; Έμπνευση; Κίνητρο; Κάτι τελοσπάντων, που ούτε κι εκείνη δεν μπορούσε καλά-καλά να προσδιορίσει... Όταν το βλέμμα της έπεσε τυχαία σ’αυτές τις γραμμές:

"Η θέα του γυμνού της κορμιού τον είχε διεγείρει. Την ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, οι φαντασιώσεις του, όλο και πιο συχνές, πιο βασανιστικές, ζητούσαν επίμονα ικανοποίηση. Τώρα όμως την είχε μπροστά του. Γυμνή και πρόθυμη. Ένιωθε το πέος του να πλημμυρίζει από ένα ζεστό κύμα επιθυμίας. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. Την κοίταξε στα μάτια. Χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά της, το πρόσωπο, το στήθος της. Τα ακροδάχτυλά του διέγραψαν κυκλικές τροχιές γύρω απ’ τις ερεθισμένες ρώγες της. Την πήρε στα χέρια του σφίγγοντας τη μέση της, το στήθος της, με δύναμη, με πάθος. Ναι, έπαιρνε τρομερή ικανοποίηση βλέποντάς την να ερεθίζεται απ’ τον τρόπο που εξερευνούσε το σώμα της με τα δάχτυλά του, το πώς τράβαγε με δύναμη - με ανεπαίσθητη σχεδόν βία - πίσω τα μαλλιά της, πώς βύθιζε τα νύχια του στους γλουτούς της, πώς έγδερνε ελαφρά το δέρμα της κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης... Χείλη, γλώσσα και δόντια κατέβηκαν στο λαιμό της, στους ώμους, στο στέρνο, βυθίστηκαν με βογγητά πόθου και ανακούφισης στο στήθος της, διέγραψαν κι αυτά με τη σειρά τους κυκλικές τροχιές γύρω από τον αφαλό, γύρω απ’ τους αστραγάλους, πάνω στους μηρούς για να καταλήξουν θριαμβευτικά στο ... κέντρο της.

Ένα ωστικό κύμα ηδονής διαπέρασε το σώμα της απ’ άκρη σ’άκρη. Ήθελε χίλιες φορές να του δοθεί. Χίλιες φορές... θα ’ταν άραγε αρκετές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να ’θελε να περάσει πέντε - έξι αιωνιότητες προσκαλώντας αυτόν τον χαρισματικό εραστή στον υγρό της κόσμο και σε αντάλλαγμα εκείνη να απολαμβάνει – όπως αυτή τη στιγμή - το άγγιγμά του, τα παθιασμένα φιλιά του, την πλήρη διείσδυσή του, τις αμοιβαίες κορυφώσεις τους σε αλλεπάλληλους οργασμούς. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον αυτό ήθελε. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος."

Φόβος; No fear, σκέφτηκε.

Fuck. Παράτησε το βιβλίο κι έτρεξε στο μπάνιο. «Είπες κάτι;» ρώτησε το είδωλό της στον καθρέφτη. «No fear!» είπε πιο δυνατά, με μια έντονη δόση ειρωνείας στη φωνή της. «Καλό κι αυτό!» Αυτή τη φορά, οι λέξεις βγήκαν σχεδόν ψιθυριστά, εξίσου όμως ειρωνικά, καθώς γυρνούσε την πλάτη της στον καθρέφτη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, χώθηκε κάτω απ’ το ντους. Άνοιξε το νερό απότομα. Στο κρύο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Fuck...


Labels: ,

 
posted by Serenity at 14:57 | Permalink | 14 comments
Tuesday, May 30, 2006
Λάθος νούμερο! Η Πηνελόπη δεν είναι εδώ.







(Τηλεφώνημα εν τω μέσω της νυκτός ύστερα από δύο χρόνια! Δύο ολόκληρα χρόνια!)

Ποιος σου είπε, αγόρι μου, ότι είμαι η Πηνελόπη;

Λάθος νούμερο! Η Πηνελόπη δεν είναι εδώ.


Labels:

 
posted by Serenity at 02:08 | Permalink | 20 comments
Saturday, May 27, 2006
Αγάπη
Love — is anterior to Life —
Posterior — to Death —
Initial of Creation, and
The Exponent of Earth —

Emily Dickinson



Το νέκταρ δώστε μου, θεοί,
που λέγεται Αγάπη

Μόλις στα χείλη ακουμπά
μια μοναχά σταγόνα

Λιώνεις, νομίζεις,
καίγεσαι

Γίνεσαι μ' όλα
Ένα

Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:09 | Permalink | 22 comments
Saturday, May 06, 2006
Ανάμνηση


Θυμάσαι τότε;

Οι δυο μας
Ένα ήμασταν

Θυμάσαι;


Πώς αναπνέαμε

- ακίνητοι -
στην αγκαλιά του Κόσμου;

Μια εκπνοή
Μια εισπνοή

Oλόκληρος ο Κόσμος

Θυμάσαι;



Man and Woman I and II by Joaquin Moragues

Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:19 | Permalink | 6 comments
Thursday, May 04, 2006
The one and only?








"Γιατί είσαι δικός μου
Είσαι ο άλλος εαυτός μου
Τη νύχτα και τη μέρα...


Γιατί είσαι δικός μου
Είσαι ο άλλος εαυτός μου
Στη γη, στον αέρα..."

(Exis, "Ο άλλος μου εαυτός")


Οι Exis τραγουδούν για τον άλλο τους εαυτό... Οι φίλες μου μιλούν για το άλλο τους μισό... Εγώ πάλι, αν και τη βρίσκω πολύ ρομαντική ως άποψη, δυσκολεύομαι να την ασπαστώ... Αφενός, η προοπτική της συνάντησης του ενός και μοναδικού συντρόφου συνεπάγεται πολλή απογοήτευση μέχρι την ποθητή ένωση των δύο... μισών, αν κι εφόσον αυτή πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή. Αφετέρου, πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι συμβατός με περισσότερους του ενός συντρόφους. Υπάρχουν μονογαμικοί αλλά και πολυγαμικοί τύποι συντρόφων. Υπάρχουν αποκλειστικές αλλά και μη αποκλειστικές συναισθηματικά ή/και σεξουαλικά σχέσεις. Αν και προσωπικά προτιμώ την πρώτη κατηγορία συντρόφων και σχέσεων, παρόλ' αυτά διατηρώ τις αμφιβολίες μου για την ύπαρξη του 'the one and only'.

Εσείς πιστεύετε στην ύπαρξή του;



Labels:

 
posted by Serenity at 23:09 | Permalink | 11 comments
Thursday, April 27, 2006
Unmatched

'Και γιατί όχι;' σκέφτηκε η γαλάζια πεταλούδα
Ακούγοντας το κάλεσμα της μαύρης τουλίπας

Χαρούμενα πέταξε τριγύρω της
Δοκίμασε ν’ακουμπήσει πάνω της

Μα μόλις άγγιξε τα πέταλά της
Ένιωσε να εισέρχεται στο βασίλειο της θλίψης

Γιατί η τουλίπα ήταν ναι μεν γοητευτική
Ήταν όμως μαύρη

'Αταίριαστο ζευγάρι είμαστε'
Της είπε η πεταλούδα

Και μακριά της πέταξε, χαρούμενη κι ανέμελη,
Προς τον χρυσό τον ήλιο









Pictures by Webshots

Labels: ,

 
posted by Serenity at 19:17 | Permalink | 7 comments