Friday, October 27, 2006
CYBER-IA
Και ξαφνικά, στα καλά των καθουμένων
Ντριιιιιιιιιιιιιν
Χτύπησε το κουδούνι
Όχι σε μένα μόνο
Πολλά κουδούνια χτύπησαν ταυτόχρονα σε πολλών τα σπίτια

Ε, άνοιξα κι εγώ λοιπόν
και είδα εκεί, μπροστά μου,
στο κατώφλι του σπιτιού μου,
μια εφιαλτική μορφή:

η

Cyber-ia

αυτοπροσώπως...

"Surprise!" μου λέει

"Still here? We 're going CYBER!"
"Pardon...?!" (εγώ)

"THERE IS A WAR OUT THERE!"

Και σε μια σουρεάλ αποθέωση του home delivery
μου παραδίδει ένα χαρτί


ψηφιακής


στρατολόγησης


(Οι γυναίκες τελικά δε το γλιτώνουν...)


"Η ώρα έφτασε! Η πατρίδα (????!!!) σε καλεί!"
μού ανακοίνωσε με επίσημο ύφος


ενώ αμέσως μετά βάλθηκε να τραγουδά
χαζοχαρούμενα
με μια απαίσια ηλεκτρονική φωνή:



We all live in a yellow cyb-marine
Α yellow cyb-marine
A yellow cyb-marine

.........................



Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:33 | Permalink | 19 comments
Wednesday, October 25, 2006
Backstage αναμετάδοση από το τσίρκο (και ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα)

Μα είναι κατα-πληκτικό ότι περιφερόμαστε στο ίδιο πάντα τσίρκο!
Day after day after day after day
Στα ίδια νούμερα τα a propos χιλιοπαιγμένα
Αλλά όχι! Γράψε λάθος!
Αυτά τα νούμερα δεν ‘παίζονται’
Δια – δ ρ α μ α – τίζονται
Ενώπιον ενός κόσμου σε διπλό ταμπλό: οι ίδιοι θεατές και ακροβάτες
Φέρνοντας κύκλους σε αόρατα κλουβιά
Ως άλλα άγρια θηρία
Με πιπίλες και με μάσκες για μόνιμα accessoires
Και μ' ένα βίτσιο εξίσου μόνιμο – μάτια κι αυτιά ερμητικά κλειστά -

«Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες!»
Αναφωνεί ο κόσμος ενθουσιασμένος
Περήφανα υψώνοντας γροθιές στον αέρα

(Ναι, ε; Και’ γω πώς στην ευχή νόμιζα ότι λεβέντες είν’ οι ΔΡΑΠΕΤΕΣ;)

Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:18 | Permalink | 7 comments
Tuesday, October 03, 2006
Να σε χαρώ...

Αν όλα μού είναι δανεικά
Λίγες ακόμη στιγμές χαράς
Μπορώ μήπως να έχω;
Έστω και δανεικές, ζωή, τις θέλω
Βαρέθηκα κρυφτό με τη χαρά να παίζω
Μια να της κρύβομαι εγώ
Μια να μού κρύβεται αυτή
Και όταν συναντιόμαστε
Μες απ’ τα δάχτυλα να ξεγλιστρούν
Σαν κόκκοι άμμου οι στιγμές της
Πριν γεννηθούν να μού πεθαίνουν
Κι όσες το θάνατο αψηφούν
Κι άνυδρα μέρη της ψυχής ποτίζουν
Με σταγονόμετρο σα να 'ναι μετρημένες
Λες κι η πηγή τους κινδυνεύει να στερέψει

Labels:

 
posted by Serenity at 20:32 | Permalink | 1 comments
Friday, September 29, 2006
...

Λέξεις δε θέλω ν’ αγγίξω...
Στην αναζήτησή τους δε θ’ αναλωθώ.
Πες μου, λοιπόν, ότι μιλάς τη γλώσσα της σιωπής,
ότι γνωρίζεις το αλφάβητο του άρρητου,
που βασανίζει το μυαλό και την ψυχή,
μέχρι την έκφρασή του να βρει...

Τότε ίσως εσύ φανείς πιο τυχερός με τις λέξεις.
Ίσως και όχι.
Οι λέξεις είναι σημαντικές,
ωστόσο δεν είναι τόσο το ζητούμενο...

Labels:

 
posted by Serenity at 20:41 | Permalink | 18 comments
Saturday, August 19, 2006
Μυστικές μελωδίες του ήλιου

Μη με ρωτάς γιατί και πώς
κεχριμπαρένιοι ήχοι βιολιών
απ’ την καρδιά μου βγαίνουν

Σε μελωδίες μυστικές λικνίζονται μικρές θεές
και χρυσαλλίδες στις ακτίνες μου υφαίνουν

Labels: ,

 
posted by Serenity at 12:50 | Permalink | 28 comments
Thursday, August 17, 2006
Ψίθυροι αυγουστιάτικου φεγγαριού
Είναι μεγάλη η νύχτα πριν την αυγή
Πρέπει να περιμένεις
Τα μάτια σου όμως να’ναι ανοιχτά
Όσο κι αν να τα κλείσεις θέλεις


Labels:

 
posted by Serenity at 22:00 | Permalink | 15 comments
Saturday, July 15, 2006
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ
Όχι, ψέμματα δε λέν’ τα δάχτυλά μου

έτσι όπως ασυναίσθητα αγγίζουν

το γυμνό λαιμό μου

έτσι όπως ανεπαίσθητα ψηλαφίζουν

την επιφάνεια της αλυσίδας εκείνης

με

το

σταυρό

της ίδιας που φορούσα τότε

πριν είκοσι τόσα χρόνια - θυμάμαι -

γύρω

απ’

το

λαιμό

μου

Πώς είχα την ψευδαίσθηση ότι την είχα βγάλει

ότι την είχα αφήσει

πίσω

μου

σε κάποια, ίσως, αραχνιασμένη γωνιά

της ψυχής και του μυαλού μου;

Ποτέ δεν είχα φανταστεί

πως θα παρέμενε

επάνω μου, ίδια κι απαράλλαχτη,

ανέγγιχτη απ’ το πέρασμα του χρόνου,

όχι ως σύμβολο της πίστης μου

αλλά ως ανάμνηση

μιας

θ η λ ι ά ς

ανάμεσα σε δυο χέρια παιδικά

που την άρπαξαν

με βία

απ’ το λαιμό μου...

Πλέον, βέβαια, είναι άγνωστο πού βρίσκεται

εκείνος ο σταυρός

- πάνε κι είκοσι τόσα χρόνια από τότε... -

Τι σημασία έχει όμως απ’ τη στιγμή που

τον φέρω ακόμα επάνω μου, στο σώμα μου,

στον ίδιο το λαιμό μου;

Και τι περίεργο να συναντώ διαρκώς

ανθρώπους που φοράνε στο λαιμό

κι εκείνοι

το

σταυρό

τους...

Labels:

 
posted by Serenity at 19:12 | Permalink | 5 comments
Monday, July 10, 2006
No More Room (ή Αντίστροφη Μέτρηση)
“There comes a time in a man’s life when to get where he has to go – if there are no doors or windows - he walks through a wall.”
Bernard Malamud

Τι σκοπεύεις να κάνεις, λοιπόν, σ’αυτό το δωμάτιο το σκοτεινό,
σ’ αυτή τη δίχως παράθυρα φυλακή με τους τέσσερις τοίχους
που άπραγος, κάθιδρος, έντρομος,
παρακολουθείς να πλησιάζουν οριακά,
απειλητικά, προς το μέρος σου;

Ήδη βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής...
Το οξυγόνο σου τελειώνει...
Ο χρόνος σου τελειώνει...
Η ζωή σου, όπως τη γνώριζες μέχρι σήμερα, τελειώνει...

Άραγε, θα μείνεις εκεί να σε συνθλίψουν
ή θα δραπετεύσεις ως δια μαγείας περνώντας από μέσα
μ’ ένα άλμα κβαντικό;

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει:
5, 4, 3, 2, 1

.......................................

Labels: ,

 
posted by Serenity at 00:00 | Permalink | 17 comments
Sunday, July 09, 2006
Ο ξένος
Κι αποκαμωμένη όπως έκλεισα τα μάτια μου
αναζητώντας λίγη γαλήνη εκεί, μες στα σκοτάδια,
είδα έναν ξένο
περιπλανώμενο ανά τους αιώνες
στο δαιδαλώδη λαβύρινθο μιας εικονικής πραγματικότητας,
ενός πλασματικού χρόνου τους διαδρόμους,
ν’ ανοιγοκλείνει τη μια μετά την άλλη
τις πόρτες
ωσάν τρελός
γελώντας...

Το βλέμμα του αναζήτησα
‘Τι ψάχνεις;’ πρόλαβα και ρώτησα
μα απάντηση δεν πήρα
ούτε ματιά δε μου ’ριξε
σα να μην υπήρχα στ’ αλήθεια
σα να ’μουν ένα φάντασμα για ’κείνον
ή
απλώς άλλη μια πόρτα
που άνοιξε και πίσω του θα έκλεινε
γελώντας.

Labels:

 
posted by Serenity at 18:28 | Permalink | 8 comments
Sunday, July 02, 2006
Σκέψεις...

Γιατί δεν είναι από χαρτί φτιαγμένες;
Ν’ άναβα ένα σπίρτο
Να τις έκαιγα

Labels: ,

 
posted by Serenity at 15:13 | Permalink | 16 comments
Thursday, June 29, 2006
No rest for the wicked
Υπήρχαν σημάδια;
Υπήρχαν οιωνοί;
Για την πυρωμένη θάλασσα
Την κόλαση
Που παραμόνευε
Στη μέση των παραδείσιων νερών κρυμμένη;

Δεν υπάρχει ορίζοντας εδώ
Όπου το καράβι στέκει τώρα ακίνητο
Δεν υπάρχει ουρανός
Δεν έχει μπρος αλλά ούτε και πίσω
Μόνο ένας κόκκινος ήλιος – χωρίς ουρανό –
Καίει τη σάρκα, κόβει την ανάσα

Όχι, θεοί! Έλεος!
Μες στην απελπισία τους
Οι άντρες ξεσπούν
Ανήμποροι να συμφιλιωθούν
Με το παρόν
Ανήμποροι να το αγαπήσουν

Έντρομοι παρακολουθούν
Λίγο πιο πέρα
Τη Ζωή με το σύντροφό της
το Θάνατο-Μες-Στη-Ζωή
Να συναγωνίζονται
Στο αγαπημένο τους παιχνίδι:

Τα ζάρια...

Labels: ,

 
posted by Serenity at 16:40 | Permalink | 27 comments
Wednesday, June 21, 2006
Ο Καθρέφτης του Νερού (Σιντάρτα)
«Κοίταζε τρυφερά το νερό που κυλούσε, το διαφανές πράσινο, τις κρυστάλλινες γραμμές του μυστικού του σχεδίου. Έβλεπε φωτεινές χάντρες ν’ ανεβαίνουν απ’ το βυθό, αθόρυβες φυσαλίδες να κολυμπούν πάνω στον καθρέφτη του νερού, το γαλάζιο του ουρανού ν’ απεικονίζεται μέσα τους. Ο ποταμός τον κοίταζε με χίλια μάτια, με πράσινα, με άσπρα, με κρυστάλλινα, με γαλανά σαν τον ουρανό. Πόσο το αγαπούσε αυτό το νερό, πόσο τον μάγευε, πόση ευγνωμοσύνη ένιωθε γι’ αυτό! Άκουγε τη φωνή να μιλάει μέσα στην καρδιά του, τη φωνή που μόλις είχε ξυπνήσει και του έλεγε: Αγάπησέ το αυτό το νερό! Μείνε κοντά του! Διδάξου απ’ αυτό! Ω, ναι, ήθελε να διδαχθεί απ’ αυτό, ήθελε να το ακούσει με προσοχή. Του φαινόταν πως όποιος καταλάβαινε αυτό το νερό και τα μυστικά του, θα καταλάβαινε και πολλά άλλα, πολλά μυστικά, όλα τα μυστικά».
('Σιντάρτα', Έρμαν Έσσε)

Εικόνες χιλιάδες είδε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη -
Φωνές χιλιάδες άκουσε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη –
Όλες όμως τις αγάπησε
Πέρα απ’ τις φαινομενικές τους αντιθέσεις,
Πέρα απ' οποιαδήποτε πλάνη του νου -
Ναι, το κλειδί ήταν η αγάπη,
γιατί η πληγή του τότε άνθισε!
Ήταν Σατόρι; Ήταν Νιρβάνα;
Έχουν πράγματι σημασία οι λέξεις;
Όταν το εσωτερικό του χαμόγελο,
σαν αυτό που θαύμαζε στον Φωτισμένο,
έλαμπε στο πρόσωπό του...
Όταν ένας ήχος θεϊκός, το Όμ,
ανάβλυσε από τα βάθη της ύπαρξής του
σα γάργαρο, ολόδροσο, κρυστάλλινο νερό
υμνώντας το ανείπωτο, το υπέροχο μη εκδηλωμένο...

Labels:

 
posted by Serenity at 23:04 | Permalink | 2 comments
Monday, June 19, 2006
Ας γίνει έτσι, λοιπόν
Δεν έχεις να κάνεις κάτι
αλλά και πάλι
αυτά που είναι να γίνουν
είναι τόσα πολλά...

Να φας
Να πιεις
Να κοιμηθείς
Να αναγνωρίσεις
Να ονομάσεις
Να ερωτευθείς
Να συναντήσεις
Να ακολουθήσεις
Να πιστέψεις
Να αφοσιωθείς
Να αγαπήσεις
Να ελπίσεις
Να εργαστείς
Να αγωνιστείς
Να αφαιρέσεις εμπόδια

Για να ξαναθυμηθείς
Αυτό που είσαι από πάντα

Για να επιστρέψεις
Εκεί όπου είσαι από πάντα

Δεν είναι να σκέφτεσαι, όχι!
Είναι απλώς να παραδίνεσαι
Σε μια μέθη ιερή

Αχ, αγαπημένε Γέροντα,
Πίνω το ποτήρι ετούτο
Στην υγειά σου

Γεννηθήτω το θέλημά Σου

Labels:

 
posted by Serenity at 23:37 | Permalink | 8 comments
Friday, June 02, 2006
Της μοναξιάς (σονέτο)

Είσαι καημέ της μοναξιάς
Μέσα στο στήθος μου μπηγμένη
Μες στην καρδιά μου κεντημένη
Μια μαχαιριά στα σωθικά

Σε τραγουδώ, μάτια κλειστά,
Οι ήχοι πάλλουν το κορμί μου
Οι λέξεις πάλλουν την ψυχή μου
Μες στης νυχτιάς τη σιγαλιά

Πώς να σ’αντέξω άλλο, πες μου;
Είσ’ ένας θάνατος κρυμμένος
Είσ’ ένας θάνατος μικρός

Χλωμό φεγγάρι η χαρά μου
Άχαρα καρφιτσωμένο
Στο ματωμένο ουρανό

Labels:

 
posted by Serenity at 00:52 | Permalink | 25 comments
Wednesday, May 31, 2006
Σιωπή







Σιωπή...

Σιωπή βασίλεψε

Εντός των τειχών της πόλης

Η πόλη αφουγκράζεται...

Labels:

 
posted by Serenity at 07:52 | Permalink | 9 comments
Saturday, May 27, 2006
Αγάπη
Love — is anterior to Life —
Posterior — to Death —
Initial of Creation, and
The Exponent of Earth —

Emily Dickinson


Το νέκταρ δώστε μου, θεοί,
που λέγεται Αγάπη

Μόλις στα χείλη ακουμπά
μια μοναχά σταγόνα

Λιώνεις, νομίζεις,
καίγεσαι

Γίνεσαι μ' όλα
Ένα

Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:09 | Permalink | 22 comments
Tuesday, May 23, 2006
Ενός Λεπτού Σιγή
Για την ταφή του ζωντανού
που θάφτηκε παρά τη θέλησή του
που θάφτηκε χωρίς να ακουστεί η φωνή του
- όχι στην καρδιά, όχι στην καρδιά -
Το στερνό αντίο εκφράστηκε με ωραία λόγια
Ο επικήδειος ήταν πράγματι μελοδραματικός
Το συναίσθημα όμως ακίνητο
Κραυγή πόνου δεν ακούστηκε...
Μόνο η κραυγή του ζωντανού μέσ' απ’ το φέρετρο
– Θέλω να ζήσω! Θέλω να ζήσω! -
Η λογική κι οι φόβοι, νικητές και νεκροθάφτες
περίτρανα κι αγέρωχα, πανηγυρικά θα έλεγα
περιέφεραν την κάσα
που μέσα της έφερε τον ζωντανό που δεν ήθελε να πεθάνει
όμως αποφασίστηκε γι’ αυτόν ότι του αξίζει να πεθάνει
χωρίς να υπάρχει καν προφανής αιτία
(‘δεν ξέρουμε γιατί, αλλά δεν πειράζει’)
επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί για αλλωνών τις αιτίες και τα λάθη
ως άλλος Εσταυρωμένος
πάνω του να πάρει τα κρίματά τους

Έτσι αποφασίστηκε
κι έτσι έγινε.

_____________________________________________

Με πολύ σεβασμό και πολλή αγάπη προς τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκα το βίωμα αυτό που με παρακίνησε να γράψω τούτες τις γραμμές. Σ' αγαπώ και το ξέρεις.

Labels: ,

 
posted by Serenity at 23:28 | Permalink | 1 comments
Wednesday, May 17, 2006
Γείωση






Picture by Webshots

Και κοίταξα τα πόδια μου
Κι αντίκρισα στη θέση τους
Δύο πελώρια δέντρα!
Οι ρίζες τους κατέρχονταν
Βαθιά μέσα στη Γαία...
Ρίζες απαστράπτουσες
Που διακλαδίζονταν
Ως τα σπλάχνα της Αιώνιας Μητέρας!
Ως τον πυρήνα!

Κι οι ρίζες τους – οι ρίζες μου - παλλόντουσαν,
Δονούνταν από ενέργεια,
Φωταγωγημένες εκ των έσω
Από το φως που μέσα τους ταξίδευε,
Που στα σπλάχνα μου αναδυόταν,
Στο Χάρα,
Από τα σπλάχνα της Αιώνιας Μητέρας,
Για να εκτιναχθεί ύστερα
Ως του Σύμπαντος το πιο μακρινό αστέρι...

Labels:

 
posted by Serenity at 14:51 | Permalink | 22 comments
Tuesday, May 16, 2006
Ειρήνη
Ω, Θεέ μου!
Τι δύναμη ανέσυρες απ' τα σπλάχνα σου,
Όταν έγινες ο θυμός!
Όταν έγινες ο πόνος!
Όταν έγινες ο θρήνος!
Κι εγώ μαζί σου
Ένα έγινα!

Κραυγή! Κραυγή!
Από τα έγκατα της Γης
Αντήχησε μες στη σπονδυλική μου στήλη
Σκοτοδίνη
Μέσα μου...
Γύρω μου...
Τι θρήνος!
Τι θάνατος!

Και τι ανάσταση!
Όταν είπες μέσα σου
‘Θα ζήσω! Θα σ’αφήσω!
Καλό ταξίδι! Σ’αγαπώ!’
Και αποδέχτηκες την Αναχώρηση
Του Πολυαγαπημένου...

Το φως στο πρόσωπό σου ανέτειλε!
Και άνοιξες τα μάτια – Ω, από γαλήνη έλαμπαν -
Και χαμογέλασες, σκορπίζοντας
Ειρήνη!

Όχι, δεν είναι τυχαίο το όνομά σου!





Τριαντάφυλλα για σένα, Ειρήνη! (Σου θυμίζουν κάτι ;-)
Σ' ευχαριστώ και πάλι γι'αυτό που μοιραστήκαμε...
Σήμερα είναι Ανάσταση!

ΥΓ. Δήμητρα, εσύ θα έχεις ξεχωριστή αφιέρωση, I promise!

Με πολλή αγάπη,

Βίλλυ

Labels:

 
posted by Serenity at 23:52 | Permalink | 14 comments
Saturday, May 06, 2006
Ανάμνηση


Θυμάσαι τότε;

Οι δυο μας
Ένα ήμασταν

Θυμάσαι;

Πώς αναπνέαμε
- ακίνητοι -
στην αγκαλιά του Κόσμου;

Μια εκπνοή
Μια εισπνοή

Oλόκληρος ο Κόσμος

Θυμάσαι;



Man and Woman I and II by Joaquin Moragues

Labels: ,

 
posted by Serenity at 22:19 | Permalink | 6 comments