Monday, July 31, 2006
Play?


Επιστροφή στο εργασιακό περιβάλλον αύριο. Δεν τρελαίνομαι. Για την ακρίβεια, ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Μήπως - λέω μήπως - είναι καιρός για κάποιες αλλαγές; Τώρα που έχω και κίνητρο... το οποίο μάλιστα εμφανίστηκε απροειδοποίητα μπροστά μου σαν φάντης μπαστούνι ή, το λιγότερο, σαν κουνέλι μέσα από καπέλο ταχυδακτυλουργού... Και μαζί με το κουνέλι, ε, συγγνώμη, το κίνητρο θέλω να πω, εμφανίστηκε και μια σκακιέρα (παλιά γνωστή μου, οπότε εδώ δεν εξεπλάγην...). Οι θέσεις στις οποίες βρίσκονται τα πιόνια μαρτυρούν μια παρτίδα που έχει μείνει στη μέση ('φτου γαμώτο' τα συνοδευτικά επιφωνήματα). Ρίσκο (λευκά) vs βόλεμα (μαύρα). Λέω να πλησιάζω τα λευκά, αλλά είμαι με μισή καρδιά. Η άλλη μισή είναι ακόμα στα μαύρα. Για πόσο όμως ακόμα; O εαυτός μου μού κλείνει το μάτι τσαχπίνικα και μου γνέφει να πλησιάσω (πάντα αναστατώνομαι όταν το κάνει αυτό, γνωρίζοντας πολύ καλά τι επακολουθεί...!) Έλα, γλυκιά μου... Έλα, το μωρό μου... ΚΟΥΝΗΣΟΥ! (με το καρότο και το μαστίγιο η δικιά σου... αλλά ας επιστρέψω καλύτερα στο σοβαρό 'λογοτεχνικό' μου ύφος... διότι έχει κι ένα επίπεδο αυτό το ιστολόγιο... ναι, ξέρω ...τςςςς!). Μέσα μου νιώθω ήδη την ενδόμυχη αγωνία της επόμενης κίνησης. Η επόμενη κίνηση... Γρήγορη ναι, σπασμωδική όχι. Ξέρω όμως ότι αν παίξω με μισή καρδιά έχω πολύ λίγες πιθανότητες να κερδίσω το παιχνίδι. Η δοκιμασία έχει αρχίσει... Πού είναι ο γαμ***νος ο ταχυδακτυλουργός όταν τον χρειάζεσαι;;; ΟΕΟ;;; (και γαμώ το λογοτεχνικό ύφος, δηλ. :-p ... Δεν πιστεύω να διαφωνείτε...)

Labels: ,

 
posted by Serenity at 21:22 | Permalink | 32 comments
Friday, July 28, 2006
Future Lovers

Και έτσι, υπό τους σαγηνευτικούς dance ήχους μιας θεάς,
σας φιλώ!
Καλό Σ/Κ σε όλους!
:*

Labels:

 
posted by Serenity at 13:30 | Permalink | 20 comments
And all that jazz


C'mon babe
Why don't we paint the town?
And all that jazz

I'm gonna rouge my knees
And roll my stockings down
And all that jazz

Start the car I know a whoopee spot
Where the gin is cold
But the piano's hot
It's just a noisy hall
Where there's a nightly brawl
And all that jazz!

Slick you hair
And wear you buckle shoes
And all that jazz

I hear that father dip
Is gonna blow the blues
And all that jazz

Hold on, hon
We're gonna bunny hug
I bought some aspirin
Down at united drug
In case you shake apart
And want a brand new start
To do that
Jazz!
Skidoo
And all that jazz
Hot-cha
Whoopee
And all that jazz!
Ha! ha! ha!
It's just a noisy hall
Where there's a nightly brawl
And all that
Jazz!
Find a flask
We're playing fast and loose
And all that jazz

Right up here
Is where I store the juice
And all that jazz
Come on, babe
We're gonna brush the sky
I betcha lucky lindy
Never flew so high
'Cause in the stratosphere
How could he lend an ear
To all that jazz?
Oh, you're gonna see you sheba
Shimmy shake
And all that jazz
Oh, she's gonna shimmy till her garters break
And all that jazz
Show her where to park her girdle
Oh, her mother's blood'd curdle
If she'd hear
Her baby's queer
For all that jazz!

C'mon babe
Why don't we paint the town?
And all that jazz
I'm gonna rouge my knees
And roll my stockings down
And all that jazz

Start the car
I know a whoopee spot
Where the gin is cold
But the piano's hot
It's just a noisy hall
Where there's a nightly brawl
And all that...
...........
No, I'm no one's wife
But, oh I love my life
And all that jazz!
That jazz!

Labels:

 
posted by Serenity at 00:30 | Permalink | 11 comments
Tuesday, July 25, 2006
Μονεμβασία, Ιούλιος 2006
(Θα έχω να θυμάμαι...)

Ένα πανέμορφο δωμάτιο με θέα το απέραντο γαλάζιο και τις κεραμιδοσκεπές των παραδοσιακών σπιτιών, το πρώτο πρωινό που πήραμε στην πέτρινη στοά του ξενοδοχείου κοιτώντας την αυλή με τα γεράνια, τα ποτά στο ατμοσφαιρικό μπαράκι του Jimmy που ήπιαμε μια δροσερή νύχτα του Ιούλη - χωρίς φεγγάρι - κοιτώντας το γεμάτο από αστέρια ουρανό και γελώντας ασταμάτητα με τα αστεία που λέγαμε, τα δεκάδες ανώμαλα λιθόστρωτα σκαλοπάτια που ανεβήκαμε και κατεβήκαμε (εγώ κρατώντας σφιχτά το ιδρωμένο χέρι σου και μ’ αγκαλιά το φόβο μη γλιστρήσω πάνω στις λείες πέτρες), οι ξύλινες χειροποίητες δημιουργίες στο κατάστημα του Θοδωρή, που έμεινα να κοιτώ σα μαγεμένη ή υπνωτισμένη, μη μπορώντας να αντισταθώ σ’ ένα μεσαιωνικό σκάκι, δύο κούπες από ξύλο ελιάς (έστω κι αν ράγισαν λιγάκι απ’ το κόκκινο κρασί που ήπιαμε χθες βράδυ) συν δύο γάτους - σουβενίρ (δωράκια που μου χάρισες :)... Το σπίτι του Γ. Ρίτσου με τους τοίχους τους βαμμένους στο χρώμα του σάπιου μήλου (;) και τα ξύλινα παράθυρα (πόσες φορές μακάρισα τον ποιητή για τη θέα που απολάμβανε απ’ αυτό το σπίτι δε θυμάμαι...), τα μεγάλα φανάρια στους τοίχους και οι μαύρες, βαρύγδουπες, σιδερένιες κλειδαριές στις ξύλινες πόρτες που άνοιγαν με μια – μόνο - απλή κίνηση του σύρτη... Οι ντόπιοι που μας χαμογέλασαν, που μας έπιασαν κουβέντα, και το γλυκό παιδάκι με τα μεγάλα καστανά μάτια στο ‘Ενετικό’ καφέ που, ενώ μιλούσαμε και διαβάζαμε τα βιβλία μας, βρέθηκε ξαφνικά στην αγκαλιά μου... Η πανοραμική θέα από την άνω πόλη που μου έκοψε την ανάσα, το εσωτερικό της επιβλητικής Αγίας Σοφίας (στο υψηλότερο σημείο της καστροπολιτείας) που μας γέμισε με δέος και με μερικά δάκρυα τα δικά μου μάτια (τύχη πραγματική που βρήκαμε αυτή την εκκλησία ανοιχτή)... Η αίσθηση της απεραντοσύνης που μας πλημμύρισε, όση ώρα καθόμασταν αγκαλιά πάνω σ’ εκείνο το βράχο, αντικρύζοντας ευθεία μπροστά τον ορίζοντα, στο σημείο όπου το γαλάζιο του ουρανού και το γαλάζιο της θάλασσας γίνονται ένα, και ευθεία κάτω τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά που έγλειφαν τα σκουρόχρωμα βράχια κατά μήκος της ακτής...

Ο δυνατός αέρας που διαρκώς μας έπαιρνε και μας ανακάτευε τα μαλλιά, τα παιχνίδια μας στη θάλασσα της Πλύτρας, οι καταπληκτικές γεύσεις στο μεζεδοπωλείο της Δήμητρας που μας γέμισαν με ηδονή (...και μερικές ‘γλυκιές’ τύψεις)... Το συμβολικό κάψιμο του καραβιού (ακόμα γελάω που το είπες ‘κρουαζιερόπλοιο’ περιπαιχτικά λόγω ...μεγέθους) και τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα στον επετειακό εορτασμό της απελευθέρωσης της Μονεμβασίας, τα οποία απαθανάτισα εν μέρει με το video της φωτογραφικής μου μηχανής (αναθεματισμένη memory card, πώς γεμίζεις έτσι)... Τα πειράγματά σου στο δρόμο για τη συναυλία του Στέλιου Διονυσίου και του Μάριου Τόκα, τα τραγούδια που τραγουδήσαμε μαζί τους καθισμένοι στην άκρη της προβλήτας κοιτώντας τις μικρές φωτιές που επέπλεαν στα γαλήνια νερά του λιμανιού, τα τραγούδια που τραγουδούσαμε με κέφι στο αυτοκίνητο, ο κόκκινος ήλιος που έδυσε ανάμεσα σε δυο βουνοκορφές στο δρόμο του γυρισμού... και τόσα άλλα... που δε χωρούν εδώ...

Θέλω απλώς να πω... μωρό μου, σ’ ευχαριστώ... γι’ αυτές τις μοναδικές στιγμές... Και για σήμερα που γιορτάζεις τα γενέθλιά σου... χρόνια σου πολλά, χρόνια σου γλυκά, και πάλι... :)))

Labels:

 
posted by Serenity at 21:12 | Permalink | 30 comments
Tuesday, July 18, 2006
Ηλιαχτίδα

Μία μικρή ηλιαχτίδα ήρθε χθες αναπάντεχα και μου ψιθύρισε στ’ αυτί λόγια γλυκά... Ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη... Είχα ξεχάσει σχεδόν πώς είναι ο ψίθυρος μιας ηλιαχτίδας... Ακαταμάχητος... Στο άκουσμά του ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου... Κοιμήθηκα μ' αυτό το χαμόγελο... Ξύπνησα μ' αυτό το χαμόγελο... Ακόμα είναι εδώ... στα χείλη μου... που λένε σ’ αυτή τη γλυκιά ηλιαχτίδα

'Ναι... μείνε... σε θέλω...'

Labels:

 
posted by Serenity at 14:41 | Permalink | 26 comments
Saturday, July 15, 2006
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
À savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
À coups de pourquoi
Le coeur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs coeurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
On a vu souvent
Rejaillir le feu
D'un ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
À te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Labels:

 
posted by Serenity at 22:58 | Permalink | 14 comments
Rêver

D'avoir mis son âme dans tes mains
Tu l'as froissé comme un chagrin
Et d'avoir condamné vos différences
Nous ne marcherons plus ensemble

Sa vie ne bat plus que d'une aile
Dansent les flammes, les bras se lèvent
Là où il va il fait un froid mortel
Si l'homme ne change de ciel pourtant, j'ai rêvé

J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
Au souffle du vent
S'élevait l'âme, l'humanité
Son manteau de sang
J'irai cracher sur vos tombeaux
N'est pas le vrai, n'est pas le beau
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer

A quoi bon abattre des murs
Pour y dresser des sépultures
A force d'ignorer la tolérance
Nous ne marcherons plus ensemble

Les anges sont las de nous veiller
Nous laissent comme un monde avorté
Suspendu pour l'éternité
Le monde comme une pendule
Qui s'est arrêtée
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
Au souffle du vent
S'élevait l'âme, l'humanité
Son manteau de sang
J'irai cracher sur vos tombeaux
N'est pas le vrai, n'est pas le beau
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
(Refrain x2)
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
J'avais rêvé du mot AIMER

Labels:

 
posted by Serenity at 21:39 | Permalink | 6 comments
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ
Όχι, ψέμματα δε λέν’ τα δάχτυλά μου

έτσι όπως ασυναίσθητα αγγίζουν

το
γυμνό λαιμό μου

έτσι όπως ανεπαίσθητα ψηλαφίζουν

την επιφάνεια της αλυσίδας εκείνης

με

το

σταυρό

της ίδιας που φορούσα τότε

πριν είκοσι τόσα χρόνια - θυμάμαι -

γύρω

απ’

το

λαιμό

μου

Πώς είχα την ψευδαίσθηση ότι την είχα βγάλει

ότι την είχα αφήσει

πίσω

μου

σε κάποια, ίσως, αραχνιασμένη γωνιά

της ψυχής και του μυαλού μου;

Ποτέ δεν είχα φανταστεί

πως θα παρέμενε

επάνω μου, ίδια κι απαράλλαχτη,

ανέγγιχτη απ’ το πέρασμα του χρόνου,

όχι ως σύμβολο της πίστης μου

αλλά ως ανάμνηση


μιας

θ η λ ι ά ς

ανάμεσα σε δυο χέρια παιδικά

που την άρπαξαν

με βία

απ’ το λαιμό μου...

Πλέον, βέβαια, είναι άγνωστο πού βρίσκεται

εκείνος ο σταυρός

- πάνε κι είκοσι τόσα χρόνια από τότε... -

Τι σημασία έχει όμως απ’ τη στιγμή που

τον φέρω ακόμα επάνω μου, στο σώμα μου,

στον ίδιο το λαιμό μου;

Και τι περίεργο να συναντώ διαρκώς

ανθρώπους που φοράνε στο λαιμό

κι εκείνοι

το

σταυρό


τους...

Labels:

 
posted by Serenity at 19:12 | Permalink | 6 comments
Friday, July 14, 2006
Goodbye Mars
Ο Άρης περιμένει.
Εμείς όμως έχουμε χάσει το εισιτήριο επιστροφής...
Εμπνευσμένο από e-mail της φίλης 2 Shots of Happy 1 Shot of Sad.
There are more of us ... out there.

Labels:

 
posted by Serenity at 15:00 | Permalink | 17 comments
Wednesday, July 12, 2006
Einen moment bitte...

“Your life is currently on hold. Please wait...”

Ναι, βεβαίως. Αλίμονο, άλλωστε...

Labels:

 
posted by Serenity at 23:36 | Permalink | 20 comments
Monday, July 10, 2006
"Hello"

Γεια σας. Είμαι ένα φαντασματάκι. Προτού φωνάξετε τους Ghostbusters να με εξαφανίσουν με συνοπτικές διαδικασίες, επιτρέψτε μου να σας πω ότι ως φαντασματάκι είμαι ιδιαίτερα φιλικό και επικοινωνιακό. Ούτε μ' αρέσει να τρομάζω κόσμο (πιο πολύ τρομάζω εγώ με τα ουρλιαχτά τους) ούτε σκοπεύω να στοιχειώσω κανενός το σπίτι (για τα blogs δεν παίρνω όρκο... ;). Έχω ήδη στοιχειώσει το σπίτι, στο οποίο έμενα πριν το θάνατό μου, το οποίο βρίσκεται σχετικά κοντά σε νεκροταφείο (και γι' αυτό βολεύει). Μέχρι στιγμής, δεν έχω καταφέρει να θυμηθώ τίποτα από τη στιγμή του θανάτου μου. Υποθέτω ότι πρέπει να με χτύπησε τρένο ή νταλίκα, διότι στην τωρινή μορφή μου μοιάζω με χαλκομανία. Δεν ξέρω γιατί ήρθα στον κόσμο των φαντασμάτων (έχω αφήσει, άραγε, εκκρεμότητες πίσω μου;) ούτε και ξέρω πόσο θα μείνω σ' αυτή τη διάσταση. Πάντως αυτό που θυμάμαι είναι ότι ως ζώσα ύπαρξη είχα μια ψιλοεξαρτησούλα απ' το blogging, η οποία όπως βλέπετε με συνοδεύει και εδώ... Χαίρομαι ιδιαίτερα που τα ξαναλέμε! :)
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Serenity
ΥΓ. Περισσότερα για μένα και τον κόσμο μου θα βρείτε εδώωωωωω :)

Labels:

 
posted by Serenity at 18:36 | Permalink | 29 comments
No More Room (ή Αντίστροφη Μέτρηση)
“There comes a time in a man’s life when to get where he has to go – if there are no doors or windows - he walks through a wall.”
Bernard Malamud


Τι σκοπεύεις να κάνεις, λοιπόν, σ’αυτό το δωμάτιο το σκοτεινό,
σ’ αυτή τη δίχως παράθυρα φυλακή με τους τέσσερις τοίχους
που άπραγος, κάθιδρος, έντρομος,
παρακολουθείς να πλησιάζουν οριακά,
απειλητικά, προς το μέρος σου;

Ήδη βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής...
Το οξυγόνο σου τελειώνει...
Ο χρόνος σου τελειώνει...
Η ζωή σου, όπως τη γνώριζες μέχρι σήμερα, τελειώνει...

Άραγε, θα μείνεις εκεί να σε συνθλίψουν
ή θα δραπετεύσεις ως δια μαγείας περνώντας από μέσα
μ’ ένα άλμα κβαντικό;

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει:
5, 4, 3, 2, 1

.......................................

Labels: ,

 
posted by Serenity at 00:00 | Permalink | 19 comments
Sunday, July 09, 2006
Ο ξένος
Κι αποκαμωμένη όπως έκλεισα τα μάτια μου
αναζητώντας λίγη γαλήνη εκεί, μες στα σκοτάδια,
είδα έναν ξένο
περιπλανώμενο ανά τους αιώνες
στο δαιδαλώδη λαβύρινθο μιας εικονικής πραγματικότητας,
ενός πλασματικού χρόνου τους διαδρόμους,
ν’ ανοιγοκλείνει τη μια μετά την άλλη
τις πόρτες
ωσάν τρελός
γελώντας...

Το βλέμμα του αναζήτησα
‘Τι ψάχνεις;’ πρόλαβα και ρώτησα
μα απάντηση δεν πήρα
ούτε ματιά δε μου ’ριξε
σα να μην υπήρχα στ’ αλήθεια
σα να ’μουν ένα φάντασμα για ’κείνον
ή
απλώς άλλη μια πόρτα
που άνοιξε και πίσω του θα έκλεινε

γελώντας.

Labels:

 
posted by Serenity at 18:28 | Permalink | 12 comments
If you touch me, I may disappear
Σαν περιστέρι που περίμενε υπομονετικά κουρνιασμένο σε μια μικρή κρυψώνα μες την καρδιά ήταν η χαρά του... Λες και περίμενε αυτή ακριβώς τη στιγμή να ανοίξει τις ολόλευκες φτερούγες του και να πετάξει ελεύθερο προς όλες τις κατευθύνσεις, ανάμεσα στα χέρια του, γύρω απ’ τους ώμους του, πάνω απ’ το κεφάλι του... Τι όμορφο που ήταν! Ο άλλοτε σοβαρός αρχηγός πληρώματος στεκόταν τώρα μες στη βροχή σα μικρό αγοράκι γελώντας με την καρδιά του και κάνοντας χάζι ένα περιστέρι που έκοβε βόλτες ανέμελα γύρω του και παιχνίδιζε με τις σταγόνες... Καθώς το παρακολουθούσε εκστασιασμένος, δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί πώς αυτό το υγιέστατο και πανέμορφο πλάσμα είχε επιζήσει κάτω από τόσους τόνους θλίψης και μοναξιάς συσσωρευμένους ανά τους αιώνες (γιατί σε αιώνες μετρούσε τη ζωή του). Του φαινόταν εντελώς ασύλληπτο. "Μήπως ονειρεύομαι; Μήπως παραληρώ; Μήπως τα φαντάζομαι όλα αυτά;" επανήλθαν οι σκέψεις, κόβοντάς τον σα λεπίδες. Δεν άντεχε άλλο να τις ακούει. Το μόνο που έκαναν ήταν να τον γυρίζουν πίσω στη χώρα της αμφιβολίας, εκεί όπου τα πάντα είναι με ερωτηματικό. Δεν ήθελε να ξεκολλήσει το βλέμμα του απ’ το όμορφο περιστέρι, δεν ήθελε ν’αφήσει τη χαρά να ξεγλιστήσει σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά του... Άπλωσε το χέρι του προσπαθώντας να το αγγίξει, σε μια ύστατη προσπάθεια να καταλαγιάσει το φόβο του. Αυτό όμως στάθηκε αρκετό για να γίνει ακριβώς το αντίθετο, αυτό ακριβώς που φοβόταν. Σε μια μοναχά στιγμή, το σύμβολο της χαράς του εξαφανίστηκε σαν ολόγραμμα απ’ το οπτικό του πεδίο. Γύρω του σκοτείνιασαν τα πάντα. Κατάρα! Άπλωσε τα χέρια του με αγωνία ψάχνοντας ψηλαφιστά να αγγίξει αυτό που τη δεδομένη στιγμή ήταν πλέον άπιαστο. "Άγγιξέ με!" φώναξε απελπισμένος, ενώ κι ο ίδιος ένιωθε να εξαφανίζεται, να συνθλίβεται κάτω από τόνους θλίψης, απογοήτευσης και μοναξιάς, που στοιβάζονταν πάλι στα μέλη του και τον βάραιναν σα μολύβι.

Labels:

 
posted by Serenity at 14:18 | Permalink | 6 comments
Friday, July 07, 2006
Burning with desire (you were standing in the rain)
Από την πρώτη κιόλας επαφή με τις σταγόνες ένιωσε το δέρμα του ζεστό. Ζεστό και υγρό. Μια ακατανίκητη επιθυμία τον κυρίευσε. Σε μια αυθόρμητη κίνηση ύψωσε τις παλάμες του στον αέρα, έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω, έκλεισε τα μάτια κι άνοιξε ελαφρώς το στόμα. Ήθελε να γευτεί αυτή τη βροχή, να τη νιώσει μέσα του. Άφησε τα μικρά υδάτινα μαργαριτάρια να κυλήσουν στους μυς του προσώπου του για να καταλήξουν στα χείλη, στη γλώσσα, στο λάρυγγα. Τι λαχτάρα! Tι δίψα! Δεν είχε επιτρέψει στον εαυτό του μέχρι εκείνη τη στιγμή να καταλάβει πόσο διψασμένος ήταν. Το υγρό στοιχείο τον μαλάκωνε, λύγιζε τις αντιστάσεις του. "Είναι μοιραίο... όσο αντιστέκεσαι τόσο να διψάς... Κι είναι παράδοξο... οι σταγόνες που σε καίνε να ’ναι οι ίδιες που σβήνουν τη δίψα σου..." σκέφτηκε χαμογελώντας, καθώς το σώμα του καιγόταν από ένα πυρετό χωρίς προηγούμενο, ένα πυρετό που καλωσόριζε με απέραντη ανακούφιση και απόλαυση. "Μήπως είμαι ερωτευμένος;" ρώτησε τον εαυτό του κι η κρυφή χαρά φτερούγισε μέσα του, καθώς στεκόταν εκεί, νοτισμένος και φλεγόμενος.

Labels:

 
posted by Serenity at 23:05 | Permalink | 21 comments
Thursday, July 06, 2006
Unleashed
***MAYDAY***
***MAYDAY***

***MAYDAY***
Αναβόσβηνε σαν τρελή η φωτεινή επιγραφή ύστερα απ' την έκρηξη στο διαστημικό σταθμό Babylon_28 ενώ οι σειρήνες του κόκκινου συναγερμού ούρλιαζαν δαιμονισμένα, λες και αγωνίζονταν να σπάσουν το φράγμα του ήχου. Ο κωδικός ασφαλείας της μονάδας κρυογονικής είχε παραβιαστεί. "Πώς; Από ποιον; Ποιος θα είχε συμφέρον να τις ελευθερώσει;" μόλις που πρόλαβε να σκεφτεί ο αρχηγός του πληρώματος, την ίδια στιγμή που ένα θραύσμα απ’την έκρηξη πέρασε σχεδόν ξυστά δίπλα του μ’ απίστευτη ταχύτητα για να καρφωθεί στην οθόνη του προσωπικού του υπολογιστή. Ο λόγος για τις εδώ και χρόνια απαγορευμένες επιθυμίες, που το επιστημονικό προσωπικό του σταθμού επόπτευε σαν κόρη οφθαλμού στις υψηλής ασφαλείας κυψέλες της μονάδας κρυογονικής. Ακίνητος και σαστισμένος έμεινε να παρακολουθεί την επανάσταση των απωθημένων επιθυμιών, που εκτοξεύονταν με απίστευτη ταχύτητα μες στο διαστημικό σταθμό, σκορπώντας τον πανικό. Αναπάντεχα, η απάντηση αναδύθηκε από μέσα του μαζί με την ερώτηση. Οι επιθυμίες έχουν δική τους ενέργεια, δική τους βούληση. Όλα γύρω του, ξάφνου, μπήκαν σε slow motion. Τα θραύσματα στον αέρα τώρα έμοιαζαν με σταγόνες, που ταξίδευαν ελεύθερες σε αργή κίνηση...


Labels:

 
posted by Serenity at 13:23 | Permalink | 18 comments
Wednesday, July 05, 2006
Unforgettable
Να' τη πάλι μπρος μου. Η θύμηση εκείνη, το ολόγραμμα ενός ακόμη κυτταρικού τατουάζ... Αυτόματα έρχεται στο νου η σκέψη να τη ρωτήσω:

"Αν σου έλεγα σ' αγαπώ, θα μ'άφηνες;"

Στο ραδιόφωνο, η φωνή της Natalie Cole...

That’s why darling it’s incredible
that someone so unforgettable
thinks that I am unforgettable too...

Labels:

 
posted by Serenity at 23:55 | Permalink | 3 comments
Tuesday, July 04, 2006
No fear
Οι ώρες δεν περνούσαν. Τώρα που ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να περάσουν. Να χαθούν. Πήρε στα χέρια της ένα απ’ τα τελευταία μυθιστορήματα που μόλις είχε αγοράσει. ‘No fear’ ο τίτλος του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του λαίμαργα, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει ... τι, άραγε; Λύτρωση; Φυγή; Ανακούφιση; Έμπνευση; Κίνητρο; Κάτι τελοσπάντων, που ούτε κι εκείνη δεν μπορούσε καλά-καλά να προσδιορίσει... Όταν το βλέμμα της έπεσε τυχαία σ’αυτές τις γραμμές:

"Η θέα του γυμνού της κορμιού τον είχε διεγείρει. Την ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, οι φαντασιώσεις του, όλο και πιο συχνές, πιο βασανιστικές, ζητούσαν επίμονα ικανοποίηση. Τώρα όμως την είχε μπροστά του. Γυμνή και πρόθυμη. Ένιωθε το πέος του να πλημμυρίζει από ένα ζεστό κύμα επιθυμίας. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. Την κοίταξε στα μάτια. Χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά της, το πρόσωπο, το στήθος της. Τα ακροδάχτυλά του διέγραψαν κυκλικές τροχιές γύρω απ’ τις ερεθισμένες ρώγες της. Την πήρε στα χέρια του σφίγγοντας τη μέση της, το στήθος της, με δύναμη, με πάθος. Ναι, έπαιρνε τρομερή ικανοποίηση βλέποντάς την να ερεθίζεται απ’ τον τρόπο που εξερευνούσε το σώμα της με τα δάχτυλά του, το πώς τράβαγε με δύναμη - με ανεπαίσθητη σχεδόν βία - πίσω τα μαλλιά της, πώς βύθιζε τα νύχια του στους γλουτούς της, πώς έγδερνε ελαφρά το δέρμα της κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης... Χείλη, γλώσσα και δόντια κατέβηκαν στο λαιμό της, στους ώμους, στο στέρνο, βυθίστηκαν με βογγητά πόθου και ανακούφισης στο στήθος της, διέγραψαν κι αυτά με τη σειρά τους κυκλικές τροχιές γύρω από τον αφαλό, γύρω απ’ τους αστραγάλους, πάνω στους μηρούς για να καταλήξουν θριαμβευτικά στο ... κέντρο της.

Ένα ωστικό κύμα ηδονής διαπέρασε το σώμα της απ’ άκρη σ’άκρη. Ήθελε χίλιες φορές να του δοθεί. Χίλιες φορές... θα ’ταν άραγε αρκετές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να ’θελε να περάσει πέντε - έξι αιωνιότητες προσκαλώντας αυτόν τον χαρισματικό εραστή στον υγρό της κόσμο και σε αντάλλαγμα εκείνη να απολαμβάνει – όπως αυτή τη στιγμή - το άγγιγμά του, τα παθιασμένα φιλιά του, την πλήρη διείσδυσή του, τις αμοιβαίες κορυφώσεις τους σε αλλεπάλληλους οργασμούς. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον αυτό ήθελε. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος."

Φόβος; No fear, σκέφτηκε.

Fuck. Παράτησε το βιβλίο κι έτρεξε στο μπάνιο. «Είπες κάτι;» ρώτησε το είδωλό της στον καθρέφτη. «No fear!» είπε πιο δυνατά, με μια έντονη δόση ειρωνείας στη φωνή της. «Καλό κι αυτό!» Αυτή τη φορά, οι λέξεις βγήκαν σχεδόν ψιθυριστά, εξίσου όμως ειρωνικά, καθώς γυρνούσε την πλάτη της στον καθρέφτη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, χώθηκε κάτω απ’ το ντους. Άνοιξε το νερό απότομα. Στο κρύο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Fuck...


Labels: ,

 
posted by Serenity at 14:57 | Permalink | 14 comments
Sunday, July 02, 2006
Ανεμοδαρμένη

Μέχρι κι ο άνεμος ξεσπά. Όπως πριν από λίγες ώρες, όταν σε μια λυσσαλέα επίδειξη δύναμης πέρασε εν ριπή οφθαλμού απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα, έσπρωξε με βία τις κουρτίνες μου - τις οποίες ανάγκασε ν’ ανεμίζουν μανιωδώς μες στο σπίτι σα σημαίες - παρέσυρε μ’ ορμή ένα βάζο που συγκρούστηκε με το πάτωμα και μετά από λίγο... έφυγε... σα να μην έγινε τίποτα... αφήνοντάς με με την απορία πώς δεν πήρε κι εμένα μαζί...

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο άνεμος μπήκε στο σπίτι μου τρίζοντας τα δόντια... Έχοντας τη δύναμη να σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, να στείλει ανά πάσα στιγμή την εύθραυστη ησυχία, τάξη και ασφάλεια του κόσμου μου στον αγύριστο. Αυτός ο άνεμος δε λογαριάζει τίποτα. Ξεσπά κι όποιον πάρει ο χάρος. Δεν ξέρω αν περισσότερο τον φοβήθηκα ή τον θαύμασα...

Labels:

 
posted by Serenity at 20:39 | Permalink | 26 comments
Σκέψεις...

Γιατί δεν είναι από χαρτί φτιαγμένες;

Ν’ άναβα ένα σπίρτο
Να τις έκαιγα

Labels: ,

 
posted by Serenity at 15:13 | Permalink | 17 comments