Sunday, May 14, 2006
Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό μας θεραπευτή
Είμαστε στο Καφέ-Σχολειό, η Μαριαλένα κι εγώ, για το σεμινάριο ‘Ενεργοποιώντας τον εσωτερικό μας θεραπευτή’. Είκοσι ένα άτομα, σε αρμονία ο ένας με τον άλλο και όλοι μαζί με το χώρο. Καθόμαστε όλοι σε κύκλο, οκλαδόν, σε στάση διαλογισμού. Καθόμαστε έτσι αρκετή ώρα με κλειστά τα μάτια, συγκεντρωμένοι στην αναπνοή μας. Νιώθω ένα πέπλο ηρεμίας και γαλήνης να κατεβαίνει από το κεφάλι στα μάτια, στους ώμους, στο στέρνο, στα χέρια, στην πλάτη... κατεβαίνει και κατεβαίνει και κατεβαίνει μέχρι που με τυλίγει ολόκληρη. Στην απόλυτη σιγή ακούω μόνο την εκπνοή, τη δική μου και των γύρω μου. Ξάφνου, ακούω τη γλυκιά φωνή της Χρυσάνθης να μας διαβάζει... κι ανατριχιάζω...

- Δάσκαλε, το σώμα μου είναι θυμωμένο. Νιώθω ότι πρέπει να του μιλήσω και φοβάμαι.
- Πρέπει πρώτα να επιθυμήσεις να του μιλήσεις, παιδί μου. Όταν το επιθυμείς, δε φοβάσαι.
- Επιθυμώ να του μιλήσω, Δάσκαλε, αλλά δε βρίσκω λόγια.
- Παιδί μου, παιδί μου. Δε χρειάζεται να βρεις λόγια. Με το σώμα δεν επικοινωνούμε με τη σκέψη. Έχει δικιά του γλώσσα το σώμα. Γι’αυτό πρέπει να επιθυμείς να μπεις στη δικιά του λογική, στον τρόπο που εκείνο γνωρίζει. Πρέπει να αφυπνίσεις τη μνήμη του, τα αισθήματά του. Να επιθυμείς να μάθεις να το ακούς. Να το πλησιάσεις μαλακά, ήσυχα, αργά, για να το εξημερώσεις. Να επιθυμείς να μπεις μέσα του και να το συναντήσεις. Να το κοιτάξεις, να το αγγίξεις, να το μυρίσεις, να το γευθείς, να το ακούσεις. Να το αφήσεις να εκφραστεί με κινήσεις, με χειρονομίες, με φωνές. Πρέπει να παίξεις με το σώμα σου, να το χειριστείς, να το βάλεις σε διαφορετικές καταστάσεις, ακόμα και αντίθετες από τις συνηθισμένες. Να το κάνεις να ζήσει το απροσδόκητο, το παράξενο, ακόμα και το δυσάρεστο. Αλλά και να το καλοπιάσεις, να το νταντέψεις, να το νανουρίσεις.
- Δάσκαλε, Δάσκαλε, με κυριεύουν και με σταματούν οι ευγενικές σκέψεις, τα ευγενικά αισθήματα, που τόσα χρόνια τώρα το φορτώνω για να το καλύπτω.
- Ναι, παιδί μου, το ξέρω. Όλοι μας το έχουμε κάνει αυτό. Αλλά, όταν είσαι δίπλα του, πολύ κοντά του, θα επιθυμήσεις να του αφαιρέσεις όλα αυτά τα βάρη και θα κυριευθείς από μιαν απέραντη τρυφερότητα κι όταν φθάσει η στιγμή, θα επιθυμήσεις να του πεις:
«Πρέπει να μάθω να σε αγαπώ, σώμα μου, φίλε μου. Όμως φοβάμαι, σώμα μου, φίλε μου.»
Κι όταν φθάσει η στιγμή, θα επιθυμήσεις να το ρωτήσεις:
«Πες μου, σώμα μου, φίλε μου, ποιον φοβόμαστε;»
Και τότε θα ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε καλό δρόμο. Γιατί, όταν μιλούμε με το σώμα μας, μιλούμε με τη φύση, με τη Δύναμη που έχει δημιουργήσει τον κόσμο, μιλούμε με το Θεό.
-Δάσκαλε, μου έρχεται να κλάψω.
-Κλάψε, παιδί μου.

Κι εγώ εκεί δάκρυσα. Κι άλλοι στην ομάδα δάκρυσαν επίσης. Και νιώσαμε Ένα. Και τους ευχαριστώ μες απ’την καρδιά μου, γιατί σήμερα απέκτησα την αίσθηση του Ενός και του Όλου... την αίσθηση ότι ανήκω κάπου... σ’αυτό το χώρο... σ’αυτό το βίωμα... σ’αυτή την Ομάδα... Ευχαριστώ...

Labels:

 
posted by Serenity at 22:50 | Permalink |


14 Comments:


  • At 14/5/06 23:23, Blogger ηω-λιθικός

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 14/5/06 23:28, Blogger Serenity

    Σ'ευχαριστώ Ηωλιθικέ... να'σαι καλά :)

     
  • At 14/5/06 23:31, Blogger the_return

    Πόθησα την γαλήνη που περιγράφεται στο κείμενο.

    Ίσως επειδή ζω σε συνεχή ένταση.

    Ίσως από την άλλη μου αρέσει η ένταση και δεν θέλω να την μετριάζω.

    Ασχολούμενος σε σχεδόν καθημερινή βάση με ένα σπορ που απαιτεί αστραπιαία ταχύτητα σώματος (κίνηση σε χρόνο κάτω του δευτερολέπτου όταν γίνεται),

    με μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα κάποτε,
    αφού το σκέφτηκα συνειδητά πρώτα,

    ότι εκείνη ακριβώς η εντατική κίνηση ήταν και η πλέον χαλαρωτική - παράξενη ενότητα αντιθέτων.

    Τα πάντα είναι θέμα πειθαρχία του νου.

     
  • At 14/5/06 23:33, Blogger the_return

    ΥΓ. Για να μη το σβήνω και το ξαναγράφω:
    ...στο τέλος διαβάζεται:
    "πειθαρχίας του νου"

     
  • At 14/5/06 23:37, Blogger Serenity

    Η μυστηριακή γαλήνη που νιώθεις από την ένωση των αντιθέτων, τη στιγμή που ο νους σωπαίνει κι εσύ ελεύθερος βιώνεις τη στιγμή, το εδώ και τώρα... Ιερή η στιγμή που ο νους σωπαίνει. Ναι, τα πάντα είναι θέμα πειθαρχίας του νου.

     
  • At 15/5/06 00:22, Blogger Sailor

    Τα πάντα είναι πειθαρχίας
    του νου!
    Όλα τ άλλα είναι απλώς
    φιλολογίες και τίποτε άλλο.

    Καλησπέρα!

     
  • At 15/5/06 01:14, Blogger τσέλιγκας

    Πειθαρχία του νου;
    Σαν μεσαιωνικό βασανιστήριο μου ακούγεται :-)

     
  • At 15/5/06 11:00, Blogger Marialena

    Μια μέρα μετά το συγκλονιστικό σαββατοκύριακο που μοιραστήκαμε, αφουκράζομαι τα μηνύματα που μου στέλνει το σώμα και η ψυχή. A new day has come Serenity, με όποιον τρόπο ο καθένας μας προσβλέπει.

    Καλημέρα, καλή δύναμη ψυχής και είμαι ευγνώμων στο Σύμπαν για αυτήν την εμπειρία! Μ.

     
  • At 15/5/06 11:53, Blogger Serenity

    @ sailor: Την καλημέρα μου, σοφέ θαλασσόλυκε :)

    @ τσέλιγκας: Θέλει υπομονή κι επιμονή... Οι σκέψεις είναι σα σύννεφα που κρύβουν τον ουρανό ή σα σκόνη πάνω στον καθρέφτη, όπως λέει και η παράδοση του Ζεν. "Φρόντισε να κρατάς τον καθρέφτη σου καθαρό"...

    @ marialena: Καλημέρα, γλυκιά μου! Λάμπεις! :-)

     
  • At 15/5/06 16:42, Blogger stelios katsaris

    Φως...Μακάρι κάθε μέρα η ζωή σου να γεμίζει από το φως που περιγράφεις.Το έχουμε ανάγκη. Ζούμε σε σκοτεινές εποχές...(το κείμενο εξαιρετικό. Θα σε επισκέπτομαι..)

     
  • At 15/5/06 18:19, Blogger Serenity

    Υπέροχη η ευχή σου... Σ'ευχαριστώ πολύ! Καλώς όρισες :)

     
  • At 15/5/06 23:52, Blogger ηω-λιθικός

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 16/5/06 08:26, Blogger Stavros Katsaris

    Ζούμε σε ένα κόσμο για τον οποίο τελικά δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα.
    Ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό.
    Από εκεί αλήθεια πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε για να γνωρίσουμε τον άνθρωπο.
    Πολύ όμορφο κείμενο ακόμα ομορφότερη εμεπειρία.

    Φιλικά

     
  • At 16/5/06 17:21, Blogger Serenity

    @ iolithikos: Σ'ευχαριστώ, αγαπητέ Ηωλιθικέ. Το εκτιμώ...

    @ stavros katsaris: Χαίρομαι που μοιράζομαι αυτή την εμπειρία μαζί σας. Σ'ευχαριστώ πολύ!