Sunday, July 02, 2006
Ανεμοδαρμένη

Μέχρι κι ο άνεμος ξεσπά. Όπως πριν από λίγες ώρες, όταν σε μια λυσσαλέα επίδειξη δύναμης πέρασε εν ριπή οφθαλμού απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα, έσπρωξε με βία τις κουρτίνες μου - τις οποίες ανάγκασε ν’ ανεμίζουν μανιωδώς μες στο σπίτι σα σημαίες - παρέσυρε μ’ ορμή ένα βάζο που συγκρούστηκε με το πάτωμα και μετά από λίγο... έφυγε... σα να μην έγινε τίποτα... αφήνοντάς με με την απορία πώς δεν πήρε κι εμένα μαζί...

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο άνεμος μπήκε στο σπίτι μου τρίζοντας τα δόντια... Έχοντας τη δύναμη να σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, να στείλει ανά πάσα στιγμή την εύθραυστη ησυχία, τάξη και ασφάλεια του κόσμου μου στον αγύριστο. Αυτός ο άνεμος δε λογαριάζει τίποτα. Ξεσπά κι όποιον πάρει ο χάρος. Δεν ξέρω αν περισσότερο τον φοβήθηκα ή τον θαύμασα...

Labels:

 
posted by Serenity at 20:39 | Permalink |


26 Comments:


  • At 2/7/06 21:58, Blogger Loreley-lucyluce

    Θαυμάζουμε τη δύναμη συνήθως, αν είναι ευεργετική!
    Συντονίστηκαμε στον καιρό και στη βροχή!
    Όμορφο!
    :-)

     
  • At 2/7/06 22:06, Blogger Marilina

    λατρεμένος άνεμος....

    επίσκεψη ήρθε να κάνει =)

     
  • At 2/7/06 22:07, Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad

    Εμένα πάντως δε μ'αρεσει..Φέρνει τα πάνω κάτω, ανακατώνει τα πάντα, τα αλλάζει θέση, τα αλλάζει όψη. Μου φέρνει νευρικότητα. Με φοβίζει οταν αγριεύει.

     
  • At 2/7/06 22:08, Blogger Serenity

    This comment has been removed by a blog administrator.

     
  • At 2/7/06 22:13, Blogger Serenity

    @ Lucyluce: Γεια σου κοριτσάκι. :)
    Όντως συντονιστήκαμε!
    Ελπίζω να μην είσαι ακόμα στενοχωρημένο...
    Σε φιλώ γλυκά! *smouts*

    @ Μαριλίνα: Χμμ... ναι... με θεαματική είσοδο!

    @ 2 shots of happy: Παραλίγο να μας πάρει και να μας σηκώσει, Σοφάκι... Ευτυχώς μετά από λίγο κόπασε και ήρθε η βροχή. :)

     
  • At 2/7/06 22:34, Blogger Loreley-lucyluce

    μετά τα χαμογελάκια σου,
    δεν μπορώ παρά να χαμογελώ
    πλατειά!

    σματς!
    :-)

     
  • At 2/7/06 22:37, Blogger Serenity

    Έτσι μπράβο! :-)))

     
  • At 2/7/06 22:47, Blogger Νίκος Παργινός

    Μου άρεσε το κλέισιμο. Αφήνεις ένα ερωτηματικό που κάνει τον αναγνώστη να το ξαναδιαβάσει. Θα συμφωνήσω με τη lucyluce. Θαυμάζουμε την ευεργετική δύναμη και συνήθως φοβόμαστε το διάβα του ανέμου στην ηρεμία της ευτυχίας μας. Στην ονειρική μας ευτυχία δεν πνέουν άνεμοι αλλαγής. Στην κόλασή μας όμως οι άνεμοι αλλαγής είναι η μόνη ελπίδας μας...

     
  • At 2/7/06 23:06, Blogger Serenity

    Και μένα μ' αρέσει η προέκταση που δίνεις. "Στην κόλασή μας οι άνεμοι αλλαγής είναι η μόνη ελπίδα μας". Συμφωνώ.

     
  • At 2/7/06 23:26, Blogger γιώργος

    φοβήθηκες και θαύμασες το ίδιο πράγμα: την δύναμή του...
    την δύναμη να μπαίνει παντού, να μην τον σταματάει τίποτα...
    και κατ'επέκταση την δύναμη της φύσης...
    και σε συνέχεια αυτής της δύναμης, την αδυναμία μας...

     
  • At 2/7/06 23:43, Blogger Serenity

    Ακριβώς. Γενικά, συνειδητοποιώ πως οτιδήποτε διαθέτει μεγάλη ανατρεπτική δύναμη - έστω και δυνητικά - ασκεί μια γοητεία επάνω μου. Επίσης, είναι συγκλονιστικό να συνειδητοποιείς βιωματικά ότι μπροστά στη μεγαλειώδη δύναμη της φύσης είμαστε πραγματικά αυτό που λέμε 'φτερό στον άνεμο'.

     
  • At 3/7/06 00:16, Blogger Dark_Morpheus

    ο άνεμος είναι ωραίος όταν συνδυάζεται με βροχή...Εκεί, θέλει παράθυρο, απαλή μουσική και σκέψεις...

     
  • At 3/7/06 00:28, Blogger Serenity

    Παράθυρο και απαλή μουσική, ναι. Υπέροχη ιδέα.

    Σκέψεις; Άσε καλύτερα! Να λείπει το βύσσινο. :)

    (Αν η τελευταία φράση σου προκαλεί απορία, δες το αμέσως προηγούμενο post και θα καταλάβεις... ;)

     
  • At 3/7/06 01:12, Blogger Λύσιππος

    Aν ο αέρας σβήνει το φως των κεριών, αναζωπυρώνει τις πυρκαγιές της νύχτας.

     
  • At 3/7/06 01:31, Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Aλλη μια καλοκαιρινη μπορα που ηρθε και εφυγε τοσο γρηγορα...
    Ετσι για να ταραξει λιγο τα μιζερα ονειρα μας.

     
  • At 3/7/06 01:39, Blogger Dark_Morpheus

    Βάση αυτού το είπα ;)

     
  • At 3/7/06 07:19, Blogger Serenity

    @ Λύσιππος: Αλίμονο! Θα καούμε εν ύπνω!

    @ πρεζα TV: Ναι, ίσα-ίσα να τα ταράξει και να φύγει... (Να 'βρεχε λίγο περισσότερο, τι καλά που 'θα ταν..)

    @ Dark Morpheus: Ώστε, έτσι λοιπόν!
    :)

     
  • At 3/7/06 12:45, Blogger markos-the-gnostic

    serenity εσύ ως Άρτεμις θα πρέπει να καβαλικεύεις τον άνεμο και να τρέχεις προς το φεγγάρι

     
  • At 3/7/06 13:04, Blogger tassoula

    Ωραίος ο άνεμος,σε κανει να νιώθεις ζωντανός!
    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ

     
  • At 3/7/06 17:39, Blogger Serenity

    @ Markos: "Κι όμως είμαι ακόμα εδώ / κι αυτό το καλοκαίρι..."
    Τι όμορφο αυτό που είπες... Ευχαριστώ :)

    @ Tassoula: Και σε δροσίζει επίσης... Τι ωραία που φυσάει σήμερα...
    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!
    Η (κατα τ'άλλα) ανεμοδαρμένη :-P

     
  • At 3/7/06 21:46, Blogger dr.Uqbar

    Πόσο μας χρειάζονται τα φυσικά φαινόμενα τελικά.
    Μάλλον τον θαύμασες! Ετσι μου συμβαίνει εμένα!

     
  • At 3/7/06 22:45, Blogger Serenity

    Ίσως αυτό που ένιωσα να περιγράφεται πιο πολύ με τη λέξη 'δέος'...
    Ναι, ένιωσα δέος γι' αυτόν τον άνεμο...

     
  • At 3/7/06 23:37, Blogger Î¡ÎµÎ³Î³Î¯Î½Î± Μπούκουρα

    Μού αρέσει πολυ ο αέρας,κι αν ειναι και λιγο πιο δυνατός από το κανονικό ακόμη καλύτερα.
    Oι περίπατοι με αέρα ειναι οι καλύτεροι.

     
  • At 4/7/06 00:22, Blogger Serenity

    Καλησπέρα, βασίλισσα :)

     
  • At 4/7/06 15:05, Blogger pirgaris

    Δε ξέρω αν τον φοβήθηκα η τον θαύμασα...

    Ωραίο αυτό! Δείχνει πως είσαι λεβέντισσα. Δε μένεις στα καθιερωμένα. Αφήνεις χώρο για μια νέα αλήθεια. Ο άνεμος αν και δυνατός, φέρνει καινούρια πράγματα. Και μάλλον δε τα φοβάσαι...

     
  • At 4/7/06 15:40, Blogger Serenity

    Καλησπέρα, κε Πύργαρη.

    Χαρά μου που σας ξαναβλέπω εδώ.