Tuesday, July 25, 2006
Μονεμβασία, Ιούλιος 2006
(Θα έχω να θυμάμαι...)

Ένα πανέμορφο δωμάτιο με θέα το απέραντο γαλάζιο και τις κεραμιδοσκεπές των παραδοσιακών σπιτιών, το πρώτο πρωινό που πήραμε στην πέτρινη στοά του ξενοδοχείου κοιτώντας την αυλή με τα γεράνια, τα ποτά στο ατμοσφαιρικό μπαράκι του Jimmy που ήπιαμε μια δροσερή νύχτα του Ιούλη - χωρίς φεγγάρι - κοιτώντας το γεμάτο από αστέρια ουρανό και γελώντας ασταμάτητα με τα αστεία που λέγαμε, τα δεκάδες ανώμαλα λιθόστρωτα σκαλοπάτια που ανεβήκαμε και κατεβήκαμε (εγώ κρατώντας σφιχτά το ιδρωμένο χέρι σου και μ’ αγκαλιά το φόβο μη γλιστρήσω πάνω στις λείες πέτρες), οι ξύλινες χειροποίητες δημιουργίες στο κατάστημα του Θοδωρή, που έμεινα να κοιτώ σα μαγεμένη ή υπνωτισμένη, μη μπορώντας να αντισταθώ σ’ ένα μεσαιωνικό σκάκι, δύο κούπες από ξύλο ελιάς (έστω κι αν ράγισαν λιγάκι απ’ το κόκκινο κρασί που ήπιαμε χθες βράδυ) συν δύο γάτους - σουβενίρ (δωράκια που μου χάρισες :)... Το σπίτι του Γ. Ρίτσου με τους τοίχους τους βαμμένους στο χρώμα του σάπιου μήλου (;) και τα ξύλινα παράθυρα (πόσες φορές μακάρισα τον ποιητή για τη θέα που απολάμβανε απ’ αυτό το σπίτι δε θυμάμαι...), τα μεγάλα φανάρια στους τοίχους και οι μαύρες, βαρύγδουπες, σιδερένιες κλειδαριές στις ξύλινες πόρτες που άνοιγαν με μια – μόνο - απλή κίνηση του σύρτη... Οι ντόπιοι που μας χαμογέλασαν, που μας έπιασαν κουβέντα, και το γλυκό παιδάκι με τα μεγάλα καστανά μάτια στο ‘Ενετικό’ καφέ που, ενώ μιλούσαμε και διαβάζαμε τα βιβλία μας, βρέθηκε ξαφνικά στην αγκαλιά μου... Η πανοραμική θέα από την άνω πόλη που μου έκοψε την ανάσα, το εσωτερικό της επιβλητικής Αγίας Σοφίας (στο υψηλότερο σημείο της καστροπολιτείας) που μας γέμισε με δέος και με μερικά δάκρυα τα δικά μου μάτια (τύχη πραγματική που βρήκαμε αυτή την εκκλησία ανοιχτή)... Η αίσθηση της απεραντοσύνης που μας πλημμύρισε, όση ώρα καθόμασταν αγκαλιά πάνω σ’ εκείνο το βράχο, αντικρύζοντας ευθεία μπροστά τον ορίζοντα, στο σημείο όπου το γαλάζιο του ουρανού και το γαλάζιο της θάλασσας γίνονται ένα, και ευθεία κάτω τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά που έγλειφαν τα σκουρόχρωμα βράχια κατά μήκος της ακτής...

Ο δυνατός αέρας που διαρκώς μας έπαιρνε και μας ανακάτευε τα μαλλιά, τα παιχνίδια μας στη θάλασσα της Πλύτρας, οι καταπληκτικές γεύσεις στο μεζεδοπωλείο της Δήμητρας που μας γέμισαν με ηδονή (...και μερικές ‘γλυκιές’ τύψεις)... Το συμβολικό κάψιμο του καραβιού (ακόμα γελάω που το είπες ‘κρουαζιερόπλοιο’ περιπαιχτικά λόγω ...μεγέθους) και τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα στον επετειακό εορτασμό της απελευθέρωσης της Μονεμβασίας, τα οποία απαθανάτισα εν μέρει με το video της φωτογραφικής μου μηχανής (αναθεματισμένη memory card, πώς γεμίζεις έτσι)... Τα πειράγματά σου στο δρόμο για τη συναυλία του Στέλιου Διονυσίου και του Μάριου Τόκα, τα τραγούδια που τραγουδήσαμε μαζί τους καθισμένοι στην άκρη της προβλήτας κοιτώντας τις μικρές φωτιές που επέπλεαν στα γαλήνια νερά του λιμανιού, τα τραγούδια που τραγουδούσαμε με κέφι στο αυτοκίνητο, ο κόκκινος ήλιος που έδυσε ανάμεσα σε δυο βουνοκορφές στο δρόμο του γυρισμού... και τόσα άλλα... που δε χωρούν εδώ...

Θέλω απλώς να πω... μωρό μου, σ’ ευχαριστώ... γι’ αυτές τις μοναδικές στιγμές... Και για σήμερα που γιορτάζεις τα γενέθλιά σου... χρόνια σου πολλά, χρόνια σου γλυκά, και πάλι... :)))

Labels:

 
posted by Serenity at 21:12 | Permalink |


30 Comments:


  • At 25/7/06 23:22, Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad

    Πώς τα προφτάσατε και τα χωρέσατε όλα αυτά κι άλλα τόσα σε τόσες λίγες μέρες? Σα να μου φαίνεται πως καταφέρατε να νικήσετε τον χρόνο τον αλήτη εσείς! Κι αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα!
    Χρόνια του πολλά λοιπόν!
    Να τον χαίρεσαι! Να τον προσέχεις και να σε προσέχει και να περνάτε πάντα τόσο όμορφα! :)
    Φιλιά

     
  • At 25/7/06 23:45, Blogger Serenity

    @ 2+1 Shots: Σ' ευχαριστώ, Σοφάκι, για τις ευχές! :) Όσο για το χρόνο... είναι όπως τα λες... ;) Δεν είχαμε καμία βιασύνη να ζήσουμε κάποια πράγματα... Αρκετές στιγμές, εγώ προσωπικά, είχα την αίσθηση ότι ο χρόνος απλώς δεν υπήρχε... ή άλλες φορές ότι κυλούσε τόσο αργά όσο θέλαμε να κυλήσει... Το συναίσθημα βέβαια αυτό το έχασα μόλις επιστρέψαμε Αθήνα, την εμπειρία ωστόσο την κουβαλάμε μέσα μας... :)))
    Φιλιά πολλά κι από μένα, καλή μου...
    *smouts*

     
  • At 26/7/06 00:39, Blogger Loreley-lucyluce

    Πολύ όμορφες οι περιγραφές όλων όσων βιώσατε στην καστροπολιτεία!

    Την έχω ζήσει κι εγώ Άνοιξη, Σ/Κ κι ήταν μοναδική εμπειρία!

    Να περνάτε πάντα πολύ όμορφα και χρόνια του πολλά!
    Φιλιά!
    :-)

     
  • At 26/7/06 02:04, Blogger Sailor

    Χρόνια πολλά
    και στους δυο σας

    πάντα ευτυχισμένοι
    και χαρούμενοι

    καλό πρωινό

     
  • At 26/7/06 10:19, Blogger sostos_alitis

    Καλημέρα,χρόνια του πολλά λοιπόν και να σας έρχονται τα πράγματα....έτσι απλά και τέλεια....όπως τα περιγράφεις!
    ....ομολογώ ότι σας ζηλεύω λιγάκι....απολαύστε το γιατί δεν τυχαίνουν κάθε μέρα αυτά....!!!!
    :-)))))

     
  • At 26/7/06 10:20, Blogger Νίκος Παργινός

    Χρόνια του πολλά και να τον χαίρεσαι. Να περνάτε πάντα όμορφα και να είστε ευτυχισμένοι...

     
  • At 26/7/06 11:39, Blogger tassoula

    Καλημέρα!Να τον χαίρεσε!Να περνάτε πάντα έτσι μαγικά!!!

     
  • At 26/7/06 12:35, Blogger Serenity

    Loreley-Lucyluce, Sailor, Uneverknowinlife (ε, εσύ δεν παίζεσαι!), Nίκο και Tassoula, καλησπέρες και πολλά 'ευχαριστώ' για τις ευχές σας! Είστε όλοι γλυκύτατοι... Good to 'see' you again... :)))

     
  • At 26/7/06 12:36, Blogger Καπετάνισσα

    Τόσος έρωτας μέσα-έξω!

    Τόση ομορφιά!

    Διαλέξατε και κείνο το βράχο που τα μάγια του ποτίζουν τις αγάπες και τις κάνουν αθάνατες!

    Υπάρχουν αθάνατες αγάπες, θα μου πεις;
    Αμ, υπάρχουν...
    Τη μια, τη βιώνετε...

     
  • At 26/7/06 12:58, Blogger Serenity

    Καλημέρα, Καπετάνισσα! Ο βράχος είναι πραγματικά μαγευτικός... Όσο για τ'άλλα... προσπαθούμε να τα ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε...

     
  • At 27/7/06 09:07, Blogger pirgaris

    serenity χαίρομαι για την Άνοιξη...
    Τώρα πες μου καμιά καλή ιδέα για την Μονεμβασιά, γιατί έχω κλείσει σπίτι εκεί εδώ κι ένα μήνα και στις 5 Αυγούστου οδεύω προς τα κει.
    Μου είπαν εντωμεταξύ οτι δεν έχει καλές παραλίες για μπάνιο. Ισχύει?

     
  • At 27/7/06 13:41, Blogger Serenity

    Σε γενικές γραμμές, κε Πύργαρη, ισχύει... Βέβαια, υπάρχουν και κάποια σημεία κατά μήκος της ακτής όπου μπορεί κανείς να κάνει μπάνιο, απλώς είναι... κατσάβραχα... Αν θέλετε αμμουδιά, προτιμήστε την τοποθεσία Πλύτρα (πριν τη Μονεμβασία, σε απόσταση 30 λεπτών περίπου). Για φαγητό συνιστώ ανεπιφύλακτα το μεζεδοπωλείο της Δήμητρας, που είναι ακριβώς δίπλα στην παραλία αυτή. Από τοπικές λιχουδιές μπορείτε να δοκιμάσετε σαΐτια (ένα είδος πίτας) και μια special σαλάτα με μελιτζάνες και μια λευκή sauce που θα βρείτε ειδικά σ'αυτό το μεζεδοπωλείο. (Η Δήμητρα έχει φοβερές γεύσεις σε πολύ καλές τιμές). Γενικά, αποφύγετε το μεσημεριανό εντός της καστροπολιτείας, λόγω τσουχτερών τιμών... Μας είπαν επίσης ότι στο Γέρακα (Ιέρακα) έχει καλή παραλία για μπάνιο, αλλά δεν προλάβαμε να το διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι... Επίσης, μας πρότειναν και μια παραλία λίγο έξω από τη Μονεμβασία σε πολύ μικρότερη απόσταση (3-5 λεπτά με το αυτοκίνητο) που έχει και μια καντίνα (αλλά δε θυμάμαι το όνομα του ιδιοκτήτη...) Θα τη βρείτε πάντως στο δρόμο σας... Αν έχετε χρόνο, επισκεφθείτε και την Ελαφόνησο για μπάνιο (είναι 1 ώρα απόσταση προς τα νότια αλλά μας είπαν ότι αξίζει τον κόπο) και πείτε μας τις εντυπώσεις σας... :)

     
  • At 27/7/06 13:44, Blogger Serenity

    Α! και οπωσδήποτε για ποτό τα βράδια στο μπαράκι του Jimmy το οποίο βρίσκεται κάτω από το ξενοδοχείο Malvasia (εκεί μείναμε εμείς), ιδίως αν σας αρέσει να ακούτε κλασική μουσική και τζαζ αγναντεύοντας τη θάλασσα και τα αστέρια... Ελπίζω να πετύχετε καμιά πανσέληνο... :)

     
  • At 27/7/06 14:40, Blogger Ανδρομεδα

    να έχεις να θυμάσαι να τον χαίρεσαι και να χαίρεσαι!!!

     
  • At 27/7/06 14:46, Blogger Stavros Katsaris

    Όταν λώ εγώ οτι είσαι πολύ ερωτευμένη αυτή την εποχή κάτι ξέρω!!!!

    Χρόνια καλά! Να τον χαίρεσαι!

     
  • At 27/7/06 15:10, Blogger Serenity

    @ pirgaris: Μια διορθωσούλα... διότι πρέπει να μ'έχει βαρέσει ο ... ήλιος ή κάτι άλλο... (δεν ξέρω...) : Στον Γέρακα πάτε για ουζάκια, όχι για μπάνιο... και η παραλία με την καντίνα λέγεται "Πόρι"... και το μεζεδοπωλείο της Δήμητρας λέγεται "Θαλαμηγός"...
    Αυτάααα...
    :-PPPpppPPPppp

     
  • At 27/7/06 15:14, Blogger Serenity

    @ Ανδρομέδα: Αλιενοφιλί, καλή μου... Να'σαι καλά... :*

    @ Stavros Katsaris: heheh... ;) Σ'ευχαριστώ, Σταύρο... :)

     
  • At 27/7/06 15:27, Blogger stelios katsaris

    Μνήμες. Τι πιο όμορφο από το να ζεις και να γεμίζεις το αύριο σου με όμορφες μνήμες.
    Να είστε πάντα έτσι αγαπημένοι.
    (κι εγώ τώρα γύρισα από τις διακοπές. Σνιφ σνιφ...)

     
  • At 27/7/06 15:46, Blogger Serenity

    Ναι, οι όμορφες μνήμες σε γεμίζουν με θετική ενέργεια... Αυτές είναι που 'γεμίζουν τις μπαταρίες' νομίζω...
    Τώρα γύρισες κι εσύ; Ωχ... καταλαβαίνω πως νιώθεις...

     
  • At 27/7/06 15:56, Anonymous Anonymous

    ....θα σας "ματιάσουν" βρε παιδί μου....και μετά θα θέλετε "ξεμάτιασμα" με πηρούνι...γράψε κανένα άλλο post πια......οι μνήμες ανήκουν στο παρελθόν....το παρόν και το μέλλον έχουν σημασία.....

     
  • At 27/7/06 18:07, Blogger pirgaris

    ωραία
    χρήσιμες οι πληροφορίες σου σε ευχαριστώ.
    ναι έχω κλείσει και σε ελαφόνησο
    εξι μέρες μονεμβασιά και μετά ελαφόνησο..

    ευχαριστώ θα γράψω αργότερα εντυπώσεις

     
  • At 27/7/06 18:47, Blogger Charlie Alexandra

    (kati tetoia diavazo kai xairomai pou den piga mazi tou sti monemvasia. paraeinai oraio to meros gia na to misiso....)
    XRONIA TOU POLLA
    KI AKOMI PERISSOTERA STON EROTA SAS
    mouts
    (eida erota kai mpika!)

     
  • At 27/7/06 19:13, Blogger Serenity

    @ Charlie Alexandra: Περάστε, περάστε! Ευχαριστούμε... :)

    ΥΓ. Η Μονεμβασιά είναι ΤΟ ειδυλλιακό μέρος...

     
  • At 29/7/06 09:40, Blogger advocatus diaboli

    «Μεσημέρι του Αυγούστου» (κι ας είναι Ιούλιος) του Γιάννη Ρίτσου από το «Μικρό αφιέρωμα» (για ερωτευμένους, συμπληρώνω εγώ:
    «Πίσω απ' τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι./ Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ' ένα κόκκινο/ κάτω απ' το λόφι. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,/ είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Απο κει/ κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ' ένα άρωμα/ από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο./ Αξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα/ στ' άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου-/ μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.»
    Να είστε πάντα ερωτευμένοι!

     
  • At 29/7/06 09:42, Blogger advocatus diaboli

    Την έκανα την πατάτα. «Λόφο» και όχι «λόφι», βέβαια

     
  • At 31/7/06 17:03, Blogger Serenity

    Καλώς ήλθες, Advocatus Diaboli :)
    το ποίημα... υπέροχο... :))

     
  • At 4/8/06 22:30, Anonymous Anonymous

    Here are some links that I believe will be interested

     
  • At 9/8/06 20:01, Anonymous Anonymous

    Here are some links that I believe will be interested

     
  • At 11/8/06 01:44, Anonymous Anonymous

    Your site is on top of my favourites - Great work I like it.
    »

     
  • At 16/8/06 10:29, Anonymous Anonymous

    I'm impressed with your site, very nice graphics!
    »