Tuesday, June 13, 2006
Ο με πύρινα σίδερα χαραγμένος δρόμος
Με πήρες μαζί σου, Γέροντα. Στο έτος 1989. Στον έβδομο όροφο ενός μοναστηριού στο Άγιο Όρος... Ατενίζω μέσα από τις αραιωμένες ξύλινες σανίδες του εξώστη το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια μας και, ευθεία πέρα, τα βαθυγάλανα νερά της θάλασσας, της Μάνας όλων, που αυτή την ώρα φωτίζεται από το πρώτο φως της μέρας. Ρίγη διαπερνούν το σώμα μου καθώς σε βλέπω γονυπετή, διαλογιζόμενο, ενωμένο με το Σύμπαν. Το εσωτερικό σου βλέμμα, Γέροντα, διαπερνά τον κόσμο ετούτο. Βυθίζεσαι στο άχρονο, στο ακίνητο, στο συνεχές. Ακόμα κι όταν το πρώτο φως της μέρας αναδύεται απ’τα σκοτάδια αποκαλύπτοντας το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια σου, εσύ, Γέροντα, νιώθεις να στηρίζεσαι στο κενό αυτό... Γίνεσαι Ένα μαζί του. Ένα με τη θάλασσα εμπρός σου. Ένα με το βουνό πίσω σου.

Τα μάτια σου μού δάνεισες, Γέροντα. Κοίταξες πίσω στο βουνό... Ατένισες με το γλυκό σου βλέμμα το δρόμο που σ’ έφερε εδώ, σ’ αυτό το μοναστήρι, σ’ αυτόν τον εξώστη, σ’ αυτή τη στιγμή. Κοίταξες μπρος στη θάλασσα... Ατένισες με τα μάτια σου τα εσωτερικά το δρόμο που θα ακολουθήσουν τα βήματά σου. Αναγνώρισες το δρόμο. Τον καλωσόρισες. Υποτάχθηκες σ’ αυτόν. Γι’ άλλη μια φορά στο εδώ και τώρα δήλωσες υποταγή στο δρόμο σου, Γέροντα. Και τότε ο δρόμος χάθηκε από τα μάτια σου. Ένιωσες πόνο στις πατούσες των ποδιών σου. Τις ένιωσες να σκίζονται κατά μήκος, να χαράσσονται. Για μια στιγμή νόμισες ότι έφταιγε το βάρος του σώματός σου που έπεφτε στις πατούσες σου. Δεν άργησες όμως να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ήταν το βάρος του σώματός σου... Ήταν ο δρόμος. Ο δρόμος που χάθηκε από τα μάτια σου για να εμφανιστεί στο σώμα σου, Δάσκαλε. Να χαραχθεί στα πόδια σου. Ο δρόμος, ο με ‘πύρινα σίδερα’ χαραγμένος στις πατούσες των ποδιών σου.

Labels:

 
posted by Serenity at 15:20 | Permalink |


9 Comments:


  • At 13/6/06 16:54, Blogger Λύσιππος

    Η δική σου 'ασκητική'- θα μπορούσε να είναι διήγημα!

     
  • At 13/6/06 21:28, Blogger Sailor

    Μπράβο Βιλλυ.

    Πολύ όμορφο και συμβολικό.

    Να είσαι καλά.

    Για αυτό πάντα γράφω
    η γράψε κάτι που αξίζει να διαβασθεί
    η κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί.

    Καλό σου βράδυ

     
  • At 13/6/06 22:48, Blogger Serenity

    @ Λύσιππος: Δεν ξέρω για τη δική μου - γιατί ακόμα δεν έχω πάρει τα βουνά να ασκητεύσω - του Γέροντά μου πάντως σίγουρα είναι άξιο αφήγησης!

    @ Sailor: Είναι αληθινό το βίωμα που περιγράφω... Το αποδίδω όπως το διάβασα. Γιατί ο Γέροντάς μου και έκανε πράγματα που αξίζουν να γραφτούν και έγραψε κείμενα που αξίζουν να διαβαστούν... ;-)

     
  • At 13/6/06 23:21, Blogger Serenity

    Κι αν γράφω κάτι εδώ για ένα βίωμα του Δασκάλου μου, το γράφω στη μνήμη του. Στη μνήμη του Κώστα Φωτεινού...

     
  • At 14/6/06 11:54, Blogger Marialena

    Μόνο σεβασμός αξίζει και απόλυτη ταπεινότητα μπροστά σε αυτό που διηγείσαι. Με ξεπερνάει κατά πολύ το βίωμα αυτό. Ευλογημένος ήταν ο Δάσκαλος που μπόρεσε να μας φωτίσει με τις διδαχές του.

    Να σαι καλά γι' αυτό το σημαντικό απόσπασμα, να σαι καλά που ακολουθείς το δρόμο σου, φιλιά, Μ.

     
  • At 14/6/06 12:11, Blogger Serenity

    Κι εσύ το ίδιο, καλή μου φίλη.

    My thoughts are with you.

     
  • At 14/6/06 12:18, Blogger Guerriero Da Luz

    Άνοιγμα μυαλού σε άλλες πραγματικότητες...Πότε δεν βλέπουν μόνο τα μάτια... Καλημέρες princess...

     
  • At 14/6/06 23:12, Blogger γιώργος

    καλησπέρα...
    το ζητούμενο είναι να βρεις το δρόμο σου...
    δεν πρέπει να σε νοιάζει κι'αν είναι πύρινα χαραγμένος...
    θα βρεις την δύναμη να τον περπατήσεις...
    αρκεί να τον βρεις...
    καληνύχτα...

     
  • At 15/6/06 03:17, Blogger Serenity

    @ Guerriero da Luz: Καλημέρες, Πολεμιστή...

    @ Yiorgos: Καλό μας δρόμο, Γιώργο. Έτσι μας ευχήθηκε ο Δάσκαλός μας.
    "Καλό δρόμο σας εύχομαι", είπε.