Tuesday, August 29, 2006
Περί τοξοβολίας


Το μάτι εστιάζει με ακρίβεια στο στόχο. Το χέρι σταθερό. Προσπαθείς να διώξεις τις σκέψεις, αυτές όμως ξανάρχονται ... εξαιτίας μιας πρωτόγνωρης αίσθησης ... Τη μια κρατάς το τόξο σημαδεύοντας το στόχο, και την άλλη νιώθεις πως είσαι η τεντωμένη του χορδή. Όχι απλώς η προέκταση της χορδής του, η ίδια η χορδή του ... Σού φαίνεται παράλογο, αλλά νά που νιώθεις την ιδρωμένη σπονδυλική σου στήλη να τεντώνεται διαρκώς προς τα πίσω ... Εσύ κι ο χρόνος (αναπνοές, καρδιακοί παλμοί και δευτερόλεπτα, όλα τώρα μετριούνται σε αιώνες, γιατί) ... Περιμένεις ... μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή που θα ρίξεις το βέλος ... Και περιμένεις ... Και περιμένεις ... Και περιμένεις ... (Πες μου, η αναμονή σε τσακίζει ή σε τσιτώνει; Ή μήπως σε τσακίζει και σε τσιτώνει;)... Και κάποτε η στιγμή έρχεται ... Ήρθε ... Και τώρα είσαι το ίδιο το βέλος ... Αφήνεις τη χορδή ελεύθερη, και ολόκληρο το σώμα σου εκτοξεύεται με απίστευτη ταχύτητα στον αέρα ... Τώρα ξέρεις πώς είναι ... να είσαι ένα ιπτάμενο βέλος ... Να μην έχεις ιδέα πού θα καταλήξεις ... Κλείνεις τα μάτια, και οραματίζεσαι ότι βρίσκεις το στόχο σου... Εύχεσαι ότι -αυτή τη φορά- δε θα είσαι άλλη μια βολή άσκοπα ξοδεμένη ... Εύχεσαι ...

Labels:

 
posted by Serenity at 22:27 | Permalink |


11 Comments:


  • At 30/8/06 00:56, Blogger Καπετάνισσα

    Άσκοπα ξοδεμένη βολή; Καμμιά.
    Όχι.
    Ακόμα κι αν ο στόχος θολώνει, τρέμει, απομακρύνεται, το βέλος ίπταται.
    Αυτό είναι το κέρδος.

    Το βέλος έχει πορεία, χαράζει διαδρομή.
    Ο στόχος; Στάσιμος. Ακίνητος. Αταξίδευτος.

    Να φεύγει το βέλος λοιπόν.
    Για όπου.
    Κι ας μην.

     
  • At 30/8/06 01:49, Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Τοξοβολια.
    Ενα αθλημα μυαλου και πνευματος μαζι...

     
  • At 30/8/06 02:51, Blogger padrazo

    Ή χορδή αγγίζει το σαγόνι.Ο αέρας ρυθμίζει τα σημάδια σου. Το αριστερό χέρι ελαφρά λυγισμένο. Αφήνεις το βέλος μαζί με την αναπνοή ενώ ταυτόχρονα χαλαρώνεις κατεβάζοντας αργά το τόξο.
    Πρέπει να οδηγήσεις τον στόχο στο βέλος, όχι το ανίθετο.

     
  • At 30/8/06 08:48, Blogger Serenity

    @ Καπετάνισσα: Να φεύγει, λοιπόν. Οτιδήποτε είναι προτιμότερο από τη στασιμότητα. Και βλέπουμε...
    Τα φιλιά μου! :)

    @ ΠΡΕΖΑ ΤV: ... και όχι μόνο ...

    @ Padrazo: Το στόχο στο βέλος... Αυτό μου άρεσε!

     
  • At 30/8/06 09:30, Blogger Tradescadia

    Υπέροχο κείμενο...με ή χωρίς το στόχο!

     
  • At 30/8/06 11:01, Blogger padrazo

    είναι φράση της δασκάλας παραδοσιακής τοξοβολίας.

     
  • At 30/8/06 12:36, Blogger Αδαής

    Θα συμφωνήσω με την καπετάνισσα. Καμμιά βολή δεν είναι άσκοπα ξοδεμένη. Απλά σε βοηθάει να αναγνωρίσεις τους στόχους σου, αυτούς που πρέπει το βέλος να σημαδέψει

     
  • At 30/8/06 13:22, Blogger Serenity

    @ Tradescadia: Χαίρομαι που σου άρεσε, καλή μου! Σ' ευχαριστώ! :)

    @ Padrazo: Έχω να κάνω δηλ. με έναν ειδικό τοξοβολία; Καλό είναι αυτό... Με βοηθάς να βελτιώσω την τεχνική μου...

    @ Αδαής: Κι οι δυο δίκιο έχετε... Δεν ήταν άσκοπα ξοδεμένη τελικά!
    :))))))))

     
  • At 30/8/06 18:56, Blogger dr.Uqbar

    Οι ρεαλιστές πιστεύουν ότι το βέλος δεν έχει ψυχή. Μόνο ο τοξότης. Άραγε να έχουν δίκιο;
    Κι ο άνεμος;

     
  • At 30/8/06 19:05, Blogger Serenity

    Κι αν, από τη μια, ρωτήσεις κάποιο δάσκαλο του Ζεν, θα σου πει ότι είμαστε με όλα ένα. Ο τοξότης είναι ένα με το τόξο του και τα βέλη του. Επίσης, είναι ένα και με τον άνεμο. Ο Coelho, από την άλλη, θα σου μιλήσει για την Ψυχή του Κόσμου, που υπάρχει σε κάθε απειροελάχιστο μόριο ύλης. Αλλά, φυσικά, αυτά τα πράγματα είναι πόρρω μακριά από τους ... 'ρεαλιστές' ...

    ΥΓ. Γιατί άραγε και μόνο στο άκουσμα της λέξης 'ρεαλισμός' μου σηκώνεται η τρίχα; Ε, γιατρέ μου;

     
  • At 1/3/07 11:22, Anonymous Anonymous

    Ως αθλήτρια τοξοβολίας, βιώνω ένα άθλημα το οποίο "παντρεύει" την φυσική με το ζέν, το σώμα με τον νου, την δύναμη του μυαλού και την δύναμη του τόξου. Διαφωνώ ριζικά στο να "φύγει το βέλος για όπου, αρκεί να μην μείνει στάσιμο". Ακούγεται σαν "βάρος" που πρέπει να φύγει από πάνω σου και ας πάει όπου να'ναι. Δεν είναι έτσι όμως...γιατι?
    Εξετάζοντας την φιλοσοφική πλευρά του, το βέλος είσαι εσύ, γίνεσαι ένα με αυτό (όπως και με το τόξο, όπως και με τα πάντα γύρω σου) και δεν νομίζω οτι ο καθένας θα άφηνε τον ευατό του να πάει "όπου να'ναι"
    Εξετάζοντας τώρα την εγκεφαλική πλευρά του πράγματος, ο εγκέφαλος σου είναι αυτός που αποφασίζει να φύγει το βέλος και όχι το χέρι σου (και όταν λέω εγκέφαλος, καλύπτω και το υποσυνείδητο κομμάτι)...όταν λοιπόν ο εγκέφαλος σου "επιτρέπει" να φύγει ένα βέλος για να πάει "όπου να'ναι"..τότε...κάτι δεν πάει καλά...
    (τώρα θα μου πείτε "τι κάθεσαι και σχολιάζεις 6 μήνες μετά?" - έτυχε να γοογλάρω κάτι και "έπεσα" πάνω σε αυτό το blog σήμερα"
    καλό μήνα
    okaterina