Serenity

Δε μένω πια εδώ!

2007-02-06T18:27:00.000+02:00

Έχε γεια, Blogspot!

Όμορφα ήταν, αλλά και κουραστικά... Πάμε σ' άλλες πολιτείες...

Πλέον 'μένω' εδώ και 'παραθερίζω' εδώ.

To σπίτι εις τας εξοχάς

2007-02-04T13:59:00.000+02:00

... άνοιξε και λέγεται Aurora :)

Το μυστήριο της ζωής

2007-01-31T20:10:00.000+02:00

Σύλληψη, κυοφορία και γέννηση. Ένα θαύμα, στο οποίο η γυναίκα και ο άνδρας γίνονται συνδημιουργοί ζωής. Τι γνωρίζουμε όμως ακριβώς γι' αυτό το μυστήριο, πέρα από τα όσα γράφονται στα βιβλία της κλασικής ιατρικής; Τι γνωρίζουμε για το ίδιο το μυστήριο;

Πρόσφατα είχα την τύχη να παρακολουθήσω στο Καφέ-Σχολειό (Οργανισμός Κώστας Φωτεινός) μια ομιλία της κας Μαρίας Γκόσμα, μαίας για τον φυσικό τοκετό και τον τοκετό στο σπίτι. Η κα Γκόσμα παραδίδει πάνω στο θέμα αυτό εκπαιδευτικά σεμινάρια και μαθήματα στην Ακαδημία Αρχαίας Ελληνικής και Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής στην Αθήνα. Και πραγματικά θεωρώ ότι είναι τύχη όταν συναντάς έναν άνθρωπο που σου υπενθυμίζει γνώσεις για το σώμα σου, τις οποίες γνώριζες από τα πανάρχαια χρόνια κι όμως τις έχεις ξεχάσει. Και είναι θαύμα όταν ανοίγεις τα μάτια σου σε μία διάσταση, πέρα από το απτό και το φαινομενικό. Γιατί τότε διευρύνεις τη συνειδητότητά σου. Γι' αυτό πιστεύω πως η γνώση αυτή είναι σημαντική, ακόμα κι όταν το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές σου. Και κατά τη διάρκεια της ομιλίας συνειδητοποίησα πως ο καθηγητής και Δάσκαλος Κώστας Φωτεινός είχε δίκιο. Αυτό που ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε είναι να θυμηθούμε.

Να θυμηθούμε πως στην αρχή της ιστορίας μας ήμασταν όχι μόνο άνδρας ή μόνο γυναίκα, αλλά και τα δυο μαζί: ανδρόγυνοι, ολόκληροι, δυνατοί. (βλ. 'Συμπόσιον ή Περί Έρωτος' του Πλάτωνα). Πως ο έρωτας, η ερωτική έλξη, δεν είναι παρά η ανάμνηση αυτής της αρχικής μας ενότητας και η επιθυμία της επανένωσής μας 'εις σάρκα μίαν'. Μία ένωση, η οποία παραμένει καταγεγραμμένη στην κυτταρική μας μνήμη, στα τρισεκατομμύρια των κυττάρων από τα οποία αποτελούμαστε ως οργανισμοί. Πως ο οργανισμός της γυναίκας και ο οργανισμός του άνδρα αρχίζουν μία προετοιμασία πολύ πριν, για τη σύλληψη της νέας ζωής, της νέας ψυχής που θα έρθει στον κόσμο. Πως ο ρόλος της επιτόκου είναι να οδηγήσει αυτή την ψυχή στο φως. Και πως τοκετός αυτό σημαίνει. Οδηγώ το παιδί μου να έρθει στον κόσμο, να γεννηθεί. Και πως δεν είναι το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιδί (κτήμα μου ή προέκτασή μου), αλλά μια ψυχή η οποία επέλεξε συγκεκριμένα εμένα για μητέρα και το σύντροφό μου για πατέρα, για τα μαθήματα της ζωής που έχουμε αργότερα να ανταλλάξουμε μεταξύ μας, για την εξέλιξή μας, την εξέλιξη της συνειδητότητάς μας ως ανθρώπινα όντα. Πως η νέα αυτή ψυχή ευθυγραμμίζεται στο σώμα το οποίο κυοφορεί η επίτοκος επί εννέα μήνες, και πως η ενσάρκωση της ψυχής αυτή ολοκληρώνεται, επισφραγίζεται, με την πρώτη αναπνοή μετά τον τοκετό! Πως οι λειτουργίες λογικοποίησης που αναπτύξαμε κατά την εξέλιξή μας ως είδους έχουν παρατείνει τη διάρκεια του τοκετού μας σε εννέα μήνες, ενώ η αντίστοιχη διάρκεια στα θηλαστικά δεν ξεπερνά κάποιες εβδομάδες! Και πως γενικά έχουμε δυσκολέψει τον τοκετό και έχουμε ξεχάσει ότι, και στη γέννα, η δύναμη της βαρύτητας είναι αυτή που μας βοηθά: η γυναίκα στα μαιευτήρια τοποθετείται ανάσκελα και ξαπλωμένη, ενώ η φυσική στάση της γέννας είναι μπρούμυτα και στα γόνατα, ώστε η δύναμη της βαρύτητας να έλκει το παιδί προς τα κάτω και έξω! Και πως ο ίδιος ο φυσικός τοκετός δεν έχει κανένα αβάσταχτο πόνο, αλλά ο πόνος αυτός προκαλείται κατά πρώτο λόγο από την αντίσταση της γυναίκας η οποία εκείνη την ώρα φοβάται να αφεθεί (να αφήσει το παιδί να γεννηθεί) με αποτέλεσμα να παράγει αδρεναλίνη (η οποία δε βοηθά καθόλου), και κατά δεύτερο λόγο από τις λοιπές παρεμβάσεις των μαιευτήρων που ο φόβος της εμμέσως προκαλεί (επισκληρίδιος, περινεοτομή κ.λπ.). Και ας μην ξεχνάμε τον ορό της ωκυτοκύνης που χορηγείται ενδοφλεβίως στην επίτοκο. Η χορήγηση τεχνητής ωκυτοκύνης διακόπτει την παραγωγή της φυσικής ωκυτοκύνης του οργανισμού και έχει ως σκοπό το διπλασιασμό των σπασμών για την επίσπευση της γέννας. Τα διαλείμματα ανάμεσα στους σπασμούς, που με τη φυσική ωκυτοκύνη επιτρέπουν στη γυναίκα να ξεκουραστεί ή ακόμα και να κοιμηθεί για λίγα δευτερόλεπτα, δεν αφήνουν το σώμα να ξεκουραστεί, με αποτέλεσμα ο πόνος να είναι αφάνταστα πιο δυσβάσταχτος. Και αυτό συμβαίνει, διότι τα μαιευτήρια δε δίνουν το χρόνο που απαιτεί ένας τοκετός για να ολοκληρωθεί φυσικά. Και ύστερα, όλη αυτή η διαδικασία που διακόπτει τη φυσική εξέλιξη της γέννας ονομάζεται 'φυσιολογικός τοκετός'. Στην ελληνική επαρχία ο φυσικός τοκετός και ο τοκετός στο σπίτι είναι κοινή πρακτική που δεν προξενεί κανένα φόβο. Οι Ελληνίδες, ωστόσο, στα αστικά κέντρα εμπιστεύονται το κλινικό περιβάλλον των μαιευτηρίων και εναποθέτουν πλήρως τους εαυτούς τους και τα μωρά τους στα χέρια των μαιευτήρων. Λίγες είναι οι συνειδητοποιημένες γυναίκες που παίρνουν πλήρως τον εαυτό τους και την εγκυμοσύνη τους στα χέρια τους. Στη δυτική Ευρώπη πάντως τα πράγματα αλλάζουν. Στην Ολλανδία το ποσοστό των γυναικών που γεννούν στο σπίτι ή σε birth centers με φυσικό τοκετό αγγίζει το 70%!

Αυτά και πολλά άλλα ειπώθηκαν. Για το σημαντικό υποστηρικτικό ρόλο του πατέρα κατά τον τοκετό. Για τις καισαρικές τομές και πώς παρακάμπτουν τη φυσική ενεργοποίηση του εγκεφάλου του νεογνού, για την πρώτη αναπνοή και πώς αυτή ενεργοποιεί τους πνεύμονες, για το πώς το μαγνητικό (καρδιά) και ηλεκτρικό (νους, εγκέφαλος) πεδίο της γυναίκας επηρεάζει τα ωάριά της πριν τη σύλληψη και πόσο σημαντική είναι η ψυχοδιανοητική της κατάσταση κατά τη στιγμή της σύλληψης. Πώς οι ποιότητες του θηλυκού στοιχείου εμφανίζονται ως ποιότητες των ωαρίων της γυναίκας και πώς οι ποιότητες του αρσενικού στοιχείου εμφανίζονται αντίστοιχα ως ποιότητες των σπερματοζωαρίων του άνδρα. Πώς οι γυναίκες με ανεπτυγμένη περισσότερο την αρσενική πλευρά τους μπορούν να αποπροσανατολίσουν τα σπερματοζωάρια του άνδρα, ή πώς οι άνδρες με ανεπτυγμένη περισσότερο τη θηλυκή πλευρά τους μπορούν να κάνουν παθητικά τα σπερματοζωάριά τους!Πως η γυναίκα για να συλλάβει, να κυοφορήσει, να γεννήσει, να θρέψει και να προστατέψει το μωρό της, πρέπει να δαμάσει τους φόβους της, να ξεπεράσει τις απαγορεύσεις της και να είναι συναισθηματικά ενήλικη, όχι ακόμα παιδί της μαμάς της. Πως για να γίνει συνδημιουργός ζωής, πρέπει να είναι 'ανδρόγυνος', ολόκληρη, ολιστική γυναίκα. Και την ώρα του τοκετού να υποκλιθεί με ταπεινότητα μπροστά στη νέα ζωή που οδηγεί στο φως.

Βήματα στο χιόνι

2006-12-29T17:04:00.000+02:00

Ίχνη από βήματα αποτυπωμένα στο απλωμένο λευκό χαλί του χιονιού. Κάθε βήμα στο βορρά και μια προσευχή στο νότο. Στο λευκό μάγο του Δεκέμβρη, να στέλνει μακριά τους ψυχρούς ανέμους του. Στους Αγγέλους, να προσφέρουν την προστασία τους από κάθε κίνδυνο. Στα αστέρια, να φωτίζουν το δρόμο τους. Μέχρι να τα οδηγήσουν πίσω. Σε ζεστές και τρυφερές αγκαλιές. Στο νότο.

Out of myself

2006-12-05T13:02:00.000+02:00

Θέλω να κλείσω τα μάτια, είχα πει, για να μη βλέπω πια. Και έτσι, με κλειστά τα μάτια, κουλουριάστηκα σαν έμβρυο στην κοιλιά της Mάνας, στην κοιλιά του Σύμπαντος. Θέλω να ταξιδέψω, είπα. Πέρα απ’ το εγώ, στην αγκαλιά του Κόσμου. Μα είναι μόνο μια ανάσα μακριά, ήρθες και μου ψιθύρισες στο αυτί... Μπορώ να σε οδηγήσω εγώ, αν θες, στο πρώτο σου ταξίδι... Μπορείς να γίνεις ό,τι θες... Είσαι ο αλχημιστής της ψυχής σου... Εσύ ορίζεις...
Αφουγκράσου τον Άνεμο... Νιώσε την ταχύτητα, την ορμή, την ελευθερία... Προσευχήσου στον Άνεμο... Ζήτησέ του ταπεινά να γίνεις ένα μαζί του... Ταξίδεψε στις πέντε ηπείρους, πάνω από ασημένιες θάλασσες, επιβλητικά βουνά και απέραντες πεδιάδες, ολόλευκους παγετώνες και χρυσαφένιες ερήμους... Στροβιλίσου σα δερβίσης γύρω απ’ τον εαυτό σου σε μέθη ιερή και παρέσυρε σε τρελό χορό την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και το χειμώνα... τα πράσινα, κίτρινα και κόκκινα φύλλα των δέντρων, τις ολόλευκες νιφάδες του χιονιού και τους χρυσαφένιους κόκκους της άμμου... Άσε τα σύννεφα, τα πουλιά και τις πεταλούδες να παιχνιδίσουν πάνω στα μαλλιά σου... Τύλιξε στην αγκαλιά σου απόκρημνες κορυφές βουνών και οροσειρών... Όρμηξε με το λυκόφως άφοβα μέσα στα βάθη των πιο απόκρημνων γκρεμών... Βυθίσου στο σκοταδι της νύχτας, στην άβυσσο την ίδια, και αναδύσου με το λυκαυγές μέσα απ’ τις χαράδρες στο άπλετο φως του ήλιου... Τρέξε ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής και καταβυθίσου στην αγκαλιά των Ωκεανών...
Ζήτα απ’ το απέραντο γαλάζιο να σε δεχτεί στα βάθη του... Προχώρα μέσα του σιγά σιγά και γίνε ένα μαζί του... Νιώσε τη γαλήνη, την ήρεμη δύναμη του υγρού στοιχείου... Χάιδεψε με το άγγιγμά σου όλα τα πλάσματα του βυθού, σ’όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη... Χόρεψε με τις ανεμώνες και τις μέδουσες, τους αστερίες και τους ιππόκαμπους, τα αγγελόψαρα και τα δελφίνια, τις φάλαινες και τους πιγκουίνους... Ύψωσε τα κύματά σου ως τον ουρανό και ρίξε τα πάλι πίσω στη Γη... Ταξίδεψε από τους πάγους των πόλων και τις μυστικές δροσερές πηγές των βουνών ως τα γλυκά νερά των ποταμών, και χάραξε τους δρόμους σου πάνω στη Γη... Είσαι ένας ορμητικός καταρράκτης που παρασύρει τα πάντα στο διάβα του... Και τώρα είσαι γαλήνια λίμνη με νούφαρα και λωτούς.... Ξεκουράσου στην αγκαλιά της Γης...
Χαιρέτησε τη Γη και ζήτα της να σε δεχθεί μέσα της... Να νιώσεις τη δύναμή της... τη δύναμη που θρέφει όλα τα ζωντανά πλάσματα επάνω της, ανθρώπους, ζώα και φυτά... τη δύναμη του βράχου, του βουνού και της ερήμου... Πήγαινε να ζήσεις το ταξίδι του σπόρου από το χώμα καθώς μεγαλώνει σε λουλούδι, σε φυτό, σε δέντρο... Γίνε η φωλιά των πουλιών... Νιώσε τα φύλλα σου, πώς γεννιούνται και πεθαίνουν, χορεύοντας στον άνεμο... Πώς ο χρόνος διαγράφει τους κύκλους του στον κορμό σου... Πώς οι ρίζες σου απλώνονται ως τα έγκατα της Γης... Γίνε ο παλμός κι η δόνηση της Γης που σείεται... Φθάσε ως τον πυρήνα και αναδύσου εκρηκτικά μαζί με τη λάβα μέσα από τα ηφαίστειά της...
Και τώρα προσευχήσου στη Φωτιά... Να σε τυλίξει με το φως και τη θέρμη της... Να σε λικνίσει στις φλόγες της ψηλά, πολύ ψηλά... Και έτσι όπως εκτοξεύεσαι στους ουρανούς, εκεί συναντάς το φως του ήλιου και γίνεσαι ένα μαζί του... Και τώρα που είσαι λευκό, εκτυφλωτικό φως, ξέρεις πως εδώ είναι το σπίτι σου... Εδώ ανήκεις... και κανείς δεν μπορεί να στο πάρει αυτό... Είναι δικό σου και παραμένει δικό σου με τη δική σου αποδοχή. Γιατί το μόνο που έχεις να κάνεις είναι αυτό: να το δεχτείς και να το δεχτείς, ξανά και ξανά, βαθιά, όλο και πιο βαθιά...

One day...

2006-12-03T11:28:00.000+02:00

I follow the night

Can't stand the light

When will I begin to live again?

One day I'll fly away
Leave all this to yesterday
What more could your love do for me
When will love be through with me
Why live life from dream to dream
And dread the day when dreaming ends

One day I'll fly away

Leave all this to yesterday

Why live life from dream to dream

And dread the day when dreaming ends

One day I'll fly away
Fly fly away...

Σαν ένα από πάντα ... εκεί απ' όπου δε φύγαμε ποτέ ...

2006-12-02T15:04:00.000+02:00

Όταν, επιτέλους, σταμάτησα ν' αντιστέκομαι και άφησα τον πόνο ελεύθερο να πετάξει μακριά, τότε μπόρεσα ν' ανοίξω τα μάτια και να κοιτάξω γύρω μου... Και τότε το είδα...

Στεκόταν εκεί, στο απέραντο γκρίζο, πάνω σε άνυδρη και διαβρωμένη γη, μόνο και ακίνητο, να το τυλίγει η σιωπή, με το κεφάλι κατεβασμένο, στη μέση του πουθενά... Σα να είχε χάσει το δρόμο του.. Και σα να το είχα βρει εγώ αναπάντεχα στο δικό μου. Γύρισε το κεφάλι του και με κοίταξε σιωπηλό. Φαινόταν κουρασμένο... Έχω την αίσθηση ότι το αγάπησα αμέσως μόλις το είδα. Ήταν τόσο γαλήνιο στην παρουσία μου... Σα να περίμενε να πάω κοντά του. Σα να με καλούσε. 'Μία ύπαρξη αγγελικά πλασμένη', σκέφτηκα και το πλησίασα αργά, κοιτώντας το βαθιά μέσα στα μάτια. Κι αντίκρυσα ένα πνεύμα αδάμαστο, με δυο μεγάλα, καστανά, αλλά θλιμμένα μάτια...

Άπλωσα το χέρι μου προς το μέρος του σιγά σιγά, να μην το τρομάξω. Εκείνο παρέμενε ακίνητο και ήρεμο, αναπνέοντας αργά. Δε χόρταινα να το κοιτάζω και να αναρωτιέμαι πώς τόση χάρη, ομορφιά και αρμονία μπορούσε να είναι συγκεντρωμένη σ' ένα πλάσμα... Άγγιξα απαλά με τ' ακροδάχτυλα τη λευκή χαίτη του. Χάιδεψα το πρόσωπό του, που τώρα κουνούσε ελαφρά μ' ευχαρίστηση, και το ξανακοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια, βλέποντας την αγάπη που τού έδινα να καθρεφτίζεται και στα δικά του μάτια. Τότε ξαναθυμήθηκα πως ήξερα αυτή την ύπαρξη από παλιά.. πώς είχαμε πορευθεί μαζί σε άπειρες διαδρομές... Μα πώς ήταν δυνατό να το έχω ξεχάσει; Ενστικτωδώς πήρα το πρόσωπό του αγκαλιά και μείναμε έτσι, σαν ένα από πάντα, ώρα πολλή. Τότε αναδύθηκε από μέσα μου η αίσθηση ότι το ταξίδι της επιστροφής είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια δυνατότητα. Είναι πεπρωμένο. Να επιστρέψουμε εκεί όπου είμαστε από πάντα... Εκεί απ' όπου δε φύγαμε ποτέ. Παρά μόνο στο νου.

Και τότε, το απέραντο γκρίζο μεταμορφώθηκε σε καταπράσινο δάσος γεμάτο ζωηρά, έντονα χρώματα και κελαηδίσματα πουλιών. Ένα μονοπάτι άνοιγε μπροστά μας... Και άλλη μια δοκιμασία είχε φθάσει στο τέλος της... Δε θα το άφηνα πια ποτέ ξανά μόνο... Δε θα ξεχνούσα ποτέ ξανά...

Dies Solis

2006-11-26T18:10:00.000+02:00

Κυριακή, Ημέρα του Ήλιου. Αρχαία ονομασία: ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ.

Ως γνωστό, ο Ήλιος είναι το κοντινότερο στην Γη άστρο. Η θερμοκρασία του φθάνει τους 20 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου. Πρόκειται για ένα τεράστιο θερμοπυρηνικό αντιδραστήρα που μετατρέπει το υδρογόνο σε ήλιο. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει περίπου 655 εκατομμύρια τόνοι υδρογόνου (από τη μάζα του ήλιου) μετατρέπονται σε 650 εκατομμύρια τόνοι ηλίου He (που συνεχίζουν να αποτελούν μάζα του Ήλιου). Από τη διαφορά αυτή 4,6 εκατομμύρια τόνοι μετατρέπονται σε ενέργεια. Σε κάθε δευτερόλεπτο ο Ήλιος εκπέμπει τόση ενέργεια όση θα έδινε μια έκρηξη 4 δισεκατομμυρίων βομβών υδρογόνου των 100 μεγατόνων η κάθε μία. Παρόλο όμως που χάνει τόση μάζα, είναι τόσο πολύ τεράστιος που και δισεκατομμύρια χρόνια να περάσουν θά χάσει μόλις το ένα εκατοστό της μάζας του. Ωστόσο, εκτιμάται πως σε 4 με 5 δισεκατομμύρια έτη, με την εξάντληση των αποθεμάτων υδρογόνου και τη μεταστοιχείωσή τους σε ήλιο και κατόπιν σε βαρύτερα στοιχεία, θα αρχίσει να διαστέλλεται σχηματίζοντας έναν κόκκινο γίγαντα. Μετά τη φάση του κόκκινου γίγαντα, ο Ήλιος θα γίνει ένας άσπρος νάνος, ο οποίος θα ψύχεται για τα επόμενα 5 δισεκατομμύρια έτη.

Τα χρώματα που αντιστοιχούν στον Ήλιο είναι, φυσικά τα: κίτρινο, κίτρινο προς το πορφυρό, χρυσό, κόκκινο, πορτοκαλί και πορφυρό.

Sol ήταν το όνομα ή η προσωποποίηση του ηλίου στα Λατινικά. Sol Invictus ("Αήττητος Ήλιος") ή, πληρέστερα Deus Sol Invictus ("ο Αήττητος Θεός του Ήλιου") ήταν θρησκευτικός τίτλος που είχε δοθεί σε τρεις τουλάχιστον διαφορετικές ρωμαϊκές θεότητες στην ύστερη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: Elagabalus Sol Invictus ή El Gabal, Mithras, και Sol. Οι Σκανδιναβοί στο πρόσωπο του Ήλιου λάτρευαν μια θεά, τη Sól. Οι Ινδοί, πάλι, λάτρευαν τον Ravi, βεδικό θεό του Ήλιου, γι' αυτό και ονόμασαν τη σημερινή ημέρα Ravivar.

Το αντίστοιχο, φυσικά, στην ελληνική μυθολογία ήταν ο θεός Ήλιος, τον οποίο ο Όμηρος αντιστοιχεί στον ηλιακό Τιτάνα Υπερίωνα. Ο Ήλιος οδηγούσε το πύρινο άρμα του στον ουρανό. Έχει δύο αδελφές, την θεά του φεγγαριού Σελήνη και της θεά της αυγής Ηώ. Φοίβος, φωτοβόλος δηλαδή, ήταν η προσωνυμία του Ηλίου, η ίδια με του θεού Απόλλωνα. Κατά την εξέλιξη του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, οι ηλιακές ιδιότητες αποδόθηκαν στο θεό Απόλλωνα.

Γενικά, για το πλανητικό ημερολόγιο:

Στην Πτολεμαϊκή Αιγυπτιακή αστρολογία, κάθε ώρα της ημέρας βρισκόταν υπό την επίδραση ενός από τους επτά πλανήτες: Κρόνος, Δίας, Άρης, Ήλιος, Αφροδίτη, Ερμής και Σελήνη. Ο πλανήτης που ‘βασίλευε’ την πρώτη ώρα της εκάστοτε μέρας έδινε το όνομά του σ’αυτή τη μέρα της εβδομάδας. Η σειρά των πλανητών δεν ήταν αυθαίρετη αλλά σχετιζόταν με τη θεωρία της αρμονίας των σφαιρών, που συνήρπαζε πολλούς φιλοσόφους της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα και σύμφωνα με την οποία κάθε ουράνιο σώμα περιστρεφόμενο παράγει συγκεκριμένο ήχο - εκτός από τη Γη που λογαριαζόταν ακίνητη. Ο Βοήθιος ταύτιζε τη Σελήνη με το (σημερινό) ρε, τον Ερμή με το ντο, την Αφροδίτη με το σι, τον Ήλιο με το λα, τον Άρη με το σολ, τον Δία με το φα και τον Κρόνο με το μι. Αν διατάξουμε τις επτά νότες σε διαστήματα τετάρτης, λαμβάνουμε τη σειρά των ημερών της εβδομάδας:

La (Ήλιος, Dies Solis)
Re (Σελήνη, Dies Lunae)
Sol (Άρης, Dies Martis)
Do (Ερμής, Dies Mercurii)
Fa (Δίας, Dies Jovis)
Si (Αφροδίτη, Dies Veneris)
Mi (Κρόνος, Dies Saturni)

Πηγή: Wikipedia

Dies Saturnis

2006-11-25T13:21:00.000+02:00

Σάββατο, Hμέρα του Κρόνου. Αρχαία ονομασία: Κρονιώνη.

Ο Κρόνος είναι ο έκτος πλανήτης από τον Ήλιο και ο δεύτερος μεγαλύτερος του Ηλιακού Συστήματος μετά το Δία. Για αιώνες τον θεωρούσαν τον τελευταίο (εξώτατο) πλανήτη του Ηλιακού Συστήματος, καθώς είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Ανήκει στους λεγόμενους γίγαντες αερίων. Παρά το μέγεθός του, η πυκνότητά του είναι χαμηλότερη από αυτή του Δία και από αυτή του νερού· αν υπήρχε μια δεξαμενή αρκετά μεγάλη ώστε να μπει μέσα ο Κρόνος, τότε θα επέπλεε. 47 δορυφόροι διαφόρων μεγεθών διαγράφουν την τροχιά τους γύρω από τον Κρόνο. Οι εντυπωσιακοί του δακτύλιοι παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο το 1610 και η προέλευσή τους είναι άγνωστη. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν από μεγάλους δορυφόρους (φεγγάρια) που περιστρέφονταν γύρω από τον πλανήτη και θρυμματίστηκαν από την πρόσκρουσή τους με κομήτες και μετεωροειδείς. Η σύνθεσή τους δε μας είναι γνωστή, αλλά δείχνουν να έχουν σημαντικές ποσότητες πάγου. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν σχετικά ‘πρόσφατα’ (μιλώντας με αστρονομικές χρονικές κλίμακες) και ότι κάποια στιγμή θα διαλυθούν.

Ο Dante Alighieri είχε συσχετίσει τον Κρόνο με την ελευθέρια τέχνη (ars liberalis) της ‘astronomia’ (και μ’αυτό τον όρο εννοούσε την αστρονομία και την αστρολογία). Στη βαβυλωνιακή αστρολογία, ο θεός που αντιστοιχούσε στον Κρόνο ονομαζόταν ‘Νινίμπ’ και το ουράνιο σώμα του ‘Φαίνων’. Στη σύγχρονη αστρολογία, ο Κρόνος συνδέεται με αρνητικές έννοιες και παραπέμπει σε περιορισμούς, αποκρυσταλλωμένες δομές και θλίψη. Στην ινδική αστρολογία, ο Κρόνος ονομάζεται ‘Shani’ ή ‘Sani’ και θεωρείται ως φέρων κακή τύχη. Η αντίστοιχη ονομασία της ημέρας στα ινδικά είναι ‘Shanivar’.

Τα χρώματα που αντιστοιχούν στον Κρόνο είναι: μαύρο, γκρι, πράσινο, καστανό, το χρώμα του μόλυβδου, οι αποχρώσεις και το χρώμα του ξύλου, αλλά και οι σκούρες αποχρώσεις.

Ως γνωστό, στην ελληνική μυθολογία ο Κρόνος ήταν γιος του Ουρανού και της Γαίας, ο μικρότερος σε ηλικία και δύναμη απ’ τους Τιτάνες, αλλά ο πιο πονηρός και φιλόδοξος. Ανέτρεψε τον πατέρα του με τη βοήθεια της μητέρας του, αλλά φοβούμενος την ίδια μοίρα κατέπινε τα παιδιά του. Η γυναίκα του και αδελφή του, Ρέα, έκρυψε το τελευταίο τους παιδί, το Δία, κι αυτός όταν μεγάλωσε τα ελευθέρωσε. Σε μια σειρά από μάχες που κράτησαν 10 χρόνια (Τιτανομαχία), ο Κρόνος και οι Τιτάνες σύμμαχοί του νικήθηκαν. Οι Τιτάνες φυλακίστηκαν στα Τάρταρα, ενώ ο Κρόνος τράπηκε σε φυγή. Η ονομασία ‘Κρόνος’ είναι αβέβαιης ετυμολογίας. Η Wikipedia κάνει ένα συσχετισμό με τη λέξη ‘horned’, που, όπως λέει, ίσως υποδηλώνει κάποια σχέση με τον Kroni, δαίμονα και αρχέγονη εκδήλωση του Κακού στην ινδική μυθολογία, ή με τη σημιτική θεότητα El (‘θεός’), ή τέλος με τη δική μας λέξη ‘χρόνος’.

Στα λατινικά, η ημέρα πήρε το όνομά της από το ρωμαϊκό θεό Saturnus (dies Saturni), θεό της γεωργίας, ο οποίος ταυτίζεται με τον Κρόνο στην ελληνική μυθολογία. Για τους Βρετανούς, η ημέρα ‘Saturday’ είναι η μοναδική που έχει κρατήσει τις ρωμαϊκές της ρίζες από τον Saturnus, καθώς οι περισσότερες ημέρες τους πήραν ονόματα θεοτήτων των Σαξόνων. Η Wikipedia, επίσης, αναφέρει ότι μπορεί να υπάρχει κάποια σχέση του ‘Saturday’ με το αγγλοσαξωνικό "Saeter daegv", καθώς ο Saeter ("Saturn") θεωρούνταν το αντίστοιχο του Loki των βορείων γερμανικών φύλων (γερμανικές γλώσσες (B): παλ. κάτω γερμ. sœterdœg (μετάφρ. τού λατ.) > αγγλ. Saturday, ολλ. zaterdag. Αλλά, επίσης, στις γερμανικές γλώσσες (Γ): παλ. σκανδ. laugardagr «ημέρα τού λουτρού» (είτε ως εθίμου είτε προς τιμήν ορισμένης θεότητας) > σουηδ. lördag, ισλ. laugardagur, δαν. lørdag…)

Οι Ρωμαίοι λάτρευαν τον Saturnus πριν δεχθούν την επιρροή του ελληνικού πολιτισμού. Ήταν μία απ’ τις θεότητες ‘numina’ που σημαίνει ‘δυνάμεις’ ή ‘επιθυμίες’. Προς τιμή του, κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, στην αρχαιότητα, πραγματοποιούνταν τα ‘Saturnalia’, ως ανάμνηση της Χρυσής Εποχής της ανθρωπότητας, μιας μυθικής εποχής που άρχοντας ήταν ο Saturnus. Στα ‘Saturnalia’ οι ρόλοι αφέντη και δούλου αντιστρέφονταν, οι ηθικοί περιορισμοί χαλάρωναν και οι εθιμοτυπικοί κανόνες παραβλέπονταν. Οι εορτασμοί ‘Saturnalia’ και ‘Lupercalia’ (προς τιμή του Faunus, παγανιστικής θεότητας της γονιμότητας και των δασών) θεωρούνται πρόδρομοι του καρναβαλιού.

Τώρα, αν θέλουμε να δούμε την προέλευση του δικού μας ‘Σαββάτου’, θα φύγουμε από το πλανητικό / αστρολογικό ημερολόγιο και θα πάμε στο εβραϊκό. Για τους Εβραίους, ο ιερός ρυθμός της εβδομάδας συσχετίστηκε με τη δραστηριότητα του δημιουργού Θεού και την ιερή ανάπαυσή του μετά την έκτη μέρα της Δημιουργίας (Γέν. 2:2). Το γεγονός αυτό οδήγησε στην αργία του Σαββάτου που εμφανίζεται ήδη στα αρχαιότερα κείμενα του ιουδαϊκού Νόμου (Έξ. 20:8) και στην Παλαιά Διαθήκη. Το εβραϊκό ημερολόγιο είχε ως σημείο αναφοράς το Σάββατο (εβρ. שׁבת ‘ανάπαυση’) και αριθμούσε τις ημέρες με βάση αυτό. Ως αποτέλεσμα, η ελληνιστική λέξη ‘σάββατον’ δήλωνε την ‘ημέρα του Σαββάτου’, το ‘έβδομο έτος αγραναπαύσεως’, αλλά και ολόκληρη την επταήμερη ‘εβδομάδα’. Εφόσον το Σάββατο αποτελούσε σημείο αναφοράς στο εβραϊκό ημερολόγιο, εύκολα κατανοούμε γιατί οι υπόλοιπες ημέρες κατονομάζονταν (στην ελληνιστική Κοινή) με αυτήν ως επίκεντρο: μία σαββάτων, δευτέρα σαββάτων, τρίτη σαββάτων…, ενώ η ημέρα πριν από το Σάββατο αποκλήθηκε αρχικώς ‘προσάββατον’ και κατόπιν ‘Παρασκευή’ (προετοιμασία για το Σάββατο).

Dies Veneris

2006-11-24T15:23:00.000+02:00

Παρασκευή, Ημέρα της Αφροδίτης. Αρχαία ονομασία: Αφροδιτώνη.

Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος σε απόσταση απο τον Ήλιο πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος και ο έκτος σε μάζα. Η Αφροδίτη ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους, καθώς είναι εύκολα ορατή στον ουρανό. Ονομάζεται Αυγερινός στη λαϊκή γλώσσα. Όταν τον παρατηρούμε με γυμνό μάτι είναι το πιο λαμπερό αντικείμενο στον ουρανό μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη. Ο Πυθαγόρας την ονόμαζε "άλλο ήλιο" (Sol Alter) χάρη στην υπέροχη ακτινοβολία της. Πριν αρχίσει να αποκαλείται "Αφροδίτη", σε προ-ησιοδικές εποχές, ονομαζόταν Εωσφόρος ("που φέρνει το φως"), Φώσφορος και Έσπερος, τέκνο της Αυγής και του Λυκόφωτος.

Τα χρώματα που αντιστοιχούν στην Αφροδίτη είναι: ροζ, πράσινο, σμαραγδί, άσπρο, πορφυρό, γαλαζωπό, γαλακτερό, και γενικά τα λαμπερά, αστραφτερά χρώματα.

“H ζωή ήταν νεκρή και εύθραυστη όταν η Αφροδίτη αναδύθηκε με την πνοή της αναγέννησης. Γεννήθηκε από τους ευγενικούς ανέμους των θαλασσών της Ανατολής και κατέφυγε στο νησί της Κύπρου. Η Θεά ήταν τόσο χαριτωμένη και θελκτική που έτρεξαν οι Ώρες να Τη συναντήσουν και να Την ικετέψουν να μείνει για πάντα. Η Αφροδίτη χαμογέλασε. Η παραμονή Της θα ήταν αιώνια, το έργο Της δεν θα τέλειωνε ποτέ. Διέσχισε την παραλία με τα βότσαλα και περιπλανήθηκε στους λόφους και στις πεδιάδες, αναζητώντας όλα τα ζωντανά πλάσματα. Τα άγγιζε μαγικά με την επιθυμία και τα έστελνε σε χαρούμενα ζευγαρώματα. Ευλογούσε τις μήτρες των θηλυκών, τις φύλαγε όσο αυτές μεγάλωναν και έσβηνε τους πόνους του έρωτα που έφερνε η γέννηση. Η Αφροδίτη ανέσυρε στην επιφάνεια την κρυφή υπόσχεση της ζωής. Κάθε μέρα φιλούσε τη γη με την πρωινή δρόσο. Οι περιπλανήσεις της Θεάς Την έφερναν μακριά, όμως κάθε άνοιξη επέστρεφε με τα περιστέρια Της στην Κύπρο για το ιερό λουτρό Της στην Πάφο. Εκεί την ακολουθούσαν πιστά οι Χάριτές Της: η Άνθιση, η Ανάπτυξη, η Ομορφιά, η Χαρά και η Ακτινοβολία. Τη στεφάνωναν με μυρτιές και έστρωναν ένα μονοπάτι με ροδοπέταλα μπρος στα πόδια Της. Η Αφροδίτη βάδιζε μέσα στη θάλασσα, στους παλλόμενους σεληνιακούς ρυθμούς της παλίρροιας. Κάθε φορά που αναδυόταν με το πνεύμα Της ανανεωμένο, άνθιζε ολόγυρα η Άνοιξη, και όλα τα πλάσματα συμμετείχαν στη χαρά Της. Τα μυστήρια της Αφροδίτης έμειναν, δια μέσου των εποχών, των χρόνων, των τόπων, απαραβίαστα, γιατί μονάχα Εκείνη καταλαβαίνει τον έρωτα που γεννάει τη ζωή.»
(Απόσπασμα από τις "Χαμένες Θεές της Πρώιμης Ελλάδας", δημοσιευμένο στο esoterica.gr).

Σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι μελετητές συναινούν ότι η λατρεία της Αφροδίτης έφθασε αρχικά στην Ελλάδα από την Εγγύ Ανατολή: "Πίσω από τη μορφή της Αφροδίτης στέκει καθαρά η σημιτική θεά της αγάπης, η Ιστάρ-Αστάρτη, θεϊκή σύζυγος του βασιλιά, βασίλισσα του ουρανού και εταίρα ταυτόχρονα".

Σύμφωνα με το μύθο, η αγάπη της Αφροδίτης για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά: η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο. Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: "Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από το βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού".

Στη βαβυλωνιακή παράδοση, η Ιστάρ / Αφροδίτη ήταν γνωστή ως αστέρι του θρήνου. Στην Καναατική παράδοση είναι παροιμιώδεις οι θρήνοι της Ανάτ για τον Βάαλ, ενώ στην αιγυπτιακή παράδοση, η Ίσις περιπλανήθηκε σε όλο τον κόσμο απαρηγόρητη, ψάχνοντας τα υπολείμματα του Όσιρι: «Τον αναζητούσε ακούραστα, πλήρης θρήνων διέσχισε τη γη και δεν ξεκουράστηκε, ώσπου να τον βρει».

Για τους Λατίνους, η Αφροδίτη έγινε Venus (λατ. dies Veneris «ημέρα της Αφροδίτης», στις λατινογενείς γλώσσες: γαλλ. vendredi, ιταλ. venerdi, ισπ. viernes, ρουμ. vineri), Aφροδίτη Αναδυομένη, η Αφρογέννητη Θεά, η Θεία Μητέρα, ταυτόσημη με την Αστάρτη των Φοινίκων και την Ασταρόθ των Εβραίων...'Ολες αυτές οι θεότητες, ονομάζονται Πρωινό 'Αστρο και Παρθένες της Θάλασσας.

Παρόμοιες παραδόσεις περιβάλλουν τη σκανδιναβική θεά της γονιμότητας Freyja, που μπορεί να θεωρηθεί το αντίστοιχο της Αφροδίτης και της Venus. Freyja σημαίνει κυρία, θηλυκός ηγέτης. Ήταν η θεά της αγάπης, του σεξ και της θελκτικότητας. Ήταν, επίσης, η θεά της οικειότητας και τα δάκρυά της ήταν χρυσά. Πιστευόταν πως ήταν η πιο επιθυμητή από τις θεές εξαιτίας ενός ελκυστικού κοσμήματος, του Brísingamen, για την εύρεση του οποίου αναγκάστηκε να κοιμηθεί με 4 νάνους (!). Ήταν όμως και άγρια θεά: ελεύθερη με τις σεξουαλικές της ορέξεις και μανιώδης όταν υποχρεωνόταν να κάνει κάτι παρά την θέλησή της. Η Freyja οδηγούσε ένα άρμα, το οποίο έσερναν οκτώ γάτες. Ήταν Βασίλισσα των ξωτικών, ενώ οι γίγαντες συνεχώς προσπαθούσαν να την αρπάξουν από τους θεούς. Ήταν κι αυτή κυρίως περιπλανώμενη. "Σαν την Ίσιδα στην αναζήτηση του Όσιρι, σαν την Ιώ και αναρίθμητες άλλες θεές, περιπλανιέται απαρηγόρητη σε αναζήτηση του Óðr".

Σημ. Στις γερμανικές γλώσσες η ονομασία της ημέρας: (μετάφρ. του λατ. με αντικατάσταση της θεάς Αφροδίτης / Venus από την αντίστοιχη θεά Freia / Freya, σύζυγο του Óðr, καθώς και τη θεά Frigg, σύζυγο του Odin): παλ. σκανδ. frjādagr (> σουηδ. fredag, δαν. fredag, ολλ. vrijdag), παλ. άνω γερμ. frī(j)atag (> γερμ. Freitag), παλ. αγγλ. frīgedæg (> αγγλ. Friday).

Στη Σκανδιναβική μυθολογία, η Frigg ή Frigga πιστευόταν ως ‘η πρώτιστη ανάμεσα στις θεές’, σύζυγος του Odin, βασίλισσα των Æsir και θεά του ουρανού. Το όνομά της σημαίνει 'αγάπη' ή 'αγαπημένη' (Proto-Germanic *frijjō, cf. Sanskrit priyā "dear woman"). Είναι η θεά του γάμου, της μητρότητας, της γονιμότητας, της αγάπης, της διαχείρισης του νοικοκυριού και των οικιακών τεχνών. Έχει, επίσης, τη δύναμη της προφητείας, μολονότι δεν αποκαλύπτει αυτά που γνωρίζει, και είναι η μόνη, στην οποία ο Odin επιτρέπει να κάθεται στo θρόνο του (Hlidskjalf), και από εκεί να θωρεί το σύμπαν. Σύμφωνα με το μύθο, η Frigg ύφαινε ή περιδίνιζε τα σύννεφα, και σε ορισμένα μέρη της Σκανδιναβίας, ο αστερισμός γνωστός ως 'Ζώνη του Ωρίωνα' ονομάζεται 'ρόκα της Frigg' (Friggerock).

Πηγές: wikipedia, esoterica.gr

Dies Jovis

2006-11-23T14:16:00.000+02:00

Πέμπτη, Ημέρα του Δία. Αρχαία ονομασία: Διώνη

Πλανήτης: Φαέθων ή Δίας. Πρόκειται για τον πέμπτο και μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού συστήματος και τον τέταρτο πιο λαμπρό στον ουρανό μετά τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Αφροδίτη. Η μάζα του είναι 2,5 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα όλων των υπόλοιπων πλανητών μαζί. Συγκριτικά με τη Γη (βλ. εικόνα παρακάτω), είναι μεγαλύτερος 318 φορές σε μάζα και 1300 φορές σε όγκο... Α, έχει και 63 δορυφόρους...

Τα χρώματα που αντιστοιχούν στον πλανήτη-γίγαντα είναι: φούξια, κόκκινο μαζί με πράσινο, σταχτί, πράσινο της θάλασσας, βαθύ μπλε, πορφυρό, γαλάζιο, αλλά και η μείξη κίτρινου και πράσινου.

Ετυμολογικά και μυθολογικά στοιχεία:

Λατ. dies Jovis «ημέρα του Δία» (ον. Ζευς, γεν. Διός), ύψιστης θεότητας του αρχαιοελληνικού πανθέου, θεού του ουρανού και του κεραυνού.

Λατινογενείς γλώσσες: γαλλ. jeudi, ισπ. jueves, ιταλ. giovedi, ρουμ. joui.

Γερμανικές γλώσσες (στις οποίες ο Ζευς ταυτίστηκε με τον σκανδιναβικό θεό του κεραυνού, που ήταν γνωστός ως Thor ή Þor): παλ. σκανδ. þōrsdagr «ημέρα του κεραυνού» (> σουηδ. torsdag, δαν. torsdag), παλ. άνω γερμ. donarestag (> γερμ. Donnerstag, ολλ. dondersdag), παλ. αγγλ. þunersdæg (> αγγλ. Thursday).

Ο Thor (ή στα γερμανικά Donnar/Donner) είναι ο κοκκινομάλλης και γενειοφόρος θεός του κεραυνού και της αστραπής στη γερμανική και σκανδιναβική μυθολογία. Είναι γιος του Ουντέν (Odin) και της Γιούουρ (Jord). Ενώ ο Ουντέν είναι θεός των ισχυρών και αριστοκρατικός, ο Θωρ είναι περισσότερο ένας κοινός άντρας, που συχνά συνασπίζεται με τους ανθρώπους εναντίον άλλων θεών.

Κατά τη διάρκεια του Ράϊναρυκ (Ragnaroek), ο Θωρ θα σκοτώσει και θα σκοτωθεί από τον Γιούουρμυνγκαν (Jormungand), ένα θαλάσσιο ερπετό της σκανδιναβικής μυθολογίας, γνωστό ως Ερπετό του Midgard ή Ερπετό του Κόσμου.

Περαιτέρω διευκρινιστικά:

Το Midgard (Μίντγκαρ) είναι το βασίλειο των ανθρώπων στη σκανδιναβική μυθολογία. Το όνομα Midgard έγινε ευρύτερα γνωστό με τη μορφή 'Μέση γη' (Middle-earth) απο τον Τόλκιν, που τη χρησιμοποίησε έντονα στις μυθοπλασίες του. Απεικονίζεται ως ενδιάμεσος κόσμος μεταξύ του ουρανού (Αsgard) και της κόλασης (Hel ή Niflheim). Θεωρείται πως δημιουργήθηκε από την σάρκα και το αίμα του παγωμένου γίγαντα Υμίρ. Η σάρκα του δημιούργησε τη γη και το αίμα του τους ωκεανούς. Συνδέεται με το Άσγκαρ με τη Γέφυρα Bifröst, η οποία φυλάσσεται από τον Heimdall, το 'Λευκό θεό' και φύλακα των θεών. Το Midgard απεικονίζεται τοποθετημένο κάπου στη μέση του Παγκόσμιου Δέντρου Yggdrasill και είναι περιστοιχισμένο από έναν κόσμο νερού ή ωκεανού, που είναι αδιεπέραστος. Ο ωκεανός κατοικείται από το γιγάντιο θαλάσσιο ερπετό Γιούουρμυνγκαν (Jormungand), που είναι τόσο μεγάλο που περικυκλώνει ολόκληρο τον κόσμο δαγκώνοντας την ουρά του.

Σύμφωνα με το θρύλο, το Midgard θα καταστραφεί στο Ράϊναρυκ (Ragnaroek), τη μάχη στο τέλος του κόσμου. Ο Jormungand θα βγει από τον ωκεανό και θα δηλητηριάσει τη γη και τη θάλασσα με το δηλητήριό του, προκαλώντας την ανύψωση της θάλασσας, που θα ξεσπάσει στη γη. Η τελική μάχη θα δοθεί στη γιγάντια κοιλάδα του Vigrond, κατά την οποία το Midgard και σχεδόν όλη η ζωη πάνω του θα καταστραφεί, ενώ η γη θα βυθιστεί στη θάλασσα.

Η μοναδικότητα της έννοιας του Ragnaroek (της 'μοίρας των θεών') έγκειται στο γεγονός πως οι θεοί μέσω προφητείας γνωρίζουν ήδη τι θα συμβεί: πότε θα διεξαχθεί η μάχη, ποιος θα σκοτωθεί από ποιον κ.λπ. Κατανοούν επίσης την αδυναμία τους να εμποδίσουν τη διεξαγωγή της μάχης. Παρ' όλα αυτά αντιμετωπίζουν θαρραλέα το σκοτεινό τους πεπρωμένο. Αυτό συνδέεται με τις πολεμικές κοινωνίες των Βίκινγκ, όπου το να πεθάνεις στη μάχη ήταν αξιοθαύμαστο. Η πίστη αυτή μεταφέρθηκε και στο πάνθεόν τους, του οποίου οι θεοί δεν είναι αιώνιοι. Μια μέρα θα σκοτωθούν (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών) στο Ragnaroek.

Πηγή: Wikipedia

Dies Mercurii

2006-11-22T11:48:00.000+02:00

Τετάρτη, Ημέρα του Ερμή. Αρχαία ονομασία: Ερμειώνη.

Τα χρώματα που αντιστοιχούν στον πρώτο πλανήτη του ηλιακού συστήματος είναι: ασημί, γαλάζιο, κίτρινο, μπλε του ουρανού, φωτεινό μπλε, γαλάζιο, γκρι, αλλά και το χρώμα του περιστεριού.

Ετυμολογικά και μυθολογικά στοιχεία:

Λατ. dies Mercurii «ημέρα τού Ερμή». Ως γνωστό, στο ρωμαϊκό πάνθεο, ο Mercurius - το όνομα του οποίου προέρχεται από τη λατινική λέξη "merx" (εξ ου και merchandise, εμπόρευμα) - ήταν ο θεός του εμπορίου. Δανείστηκε τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του από τον αντίστοιχο αρχαιοελληνικό Ολύμπιο Ερμή, θεό των συνόρων και των ταξιδιωτών που τα διέσχιζαν, των ποιμένων, των ρητόρων, της ευστροφίας και ετοιμότητας του πνεύματος, της λογοτεχνίας και των ποιητών, του αθλητισμού, των μέτρων και σταθμών, των εφευρέσεων, του εμπορίου, αλλά και της ... κατεργαριάς των κλεφτών! (Έως κι αυτοί είχαν το θεό τους...)

Λατινογενείς γλώσσες: γαλλ. mercredi, ισπ. miércoles, ιταλ. mercoledi, ρουμ. miercuri.

Κελτικές γλώσσες (από λατ.): ουαλ. dydd mercher.

Γερμανικές γλώσσες (μετάφρ. τού λατ.· στον θεό Mercurius των Ρωμαίων τα γερμανικά φύλα αντιστοίχισαν τον σκανδιναβικό θεό Odin (Ουντέν), γνωστό επίσης ως Wōdin, Wuotan): παλ. σκανδ. ōðinsdagr (> σουηδ. onsdag, δαν. onsdag), παλ. κάτω γερμ.*wōðinsdœg (> αγγλ. Wednesday, ολλ. woensdag).

O Odin (Old Norse Óðinn) θεωρείται ο βασιλιάς των θεών στη σκανδιναβική μυθολογία και στο σκανδιναβικό παγανισμό. Το όνομά του σχετίζεται με τη λέξη oðr, που σημαίνει "διέγερση" ("excitation"), "μανία" ("fury") ή "ποίηση", και ο ρόλος του, όπως συνηθίζεται στο σκανδιναβικό πάνθεο είναι πολύπλοκος: θεός της σοφίας, του πολέμου, της μάχης και του θανάτου, όπως επίσης της μαγείας, της ποίησης, της προφητείας, της νίκης και του κυνηγιού. Ο Odin απέκτησε τη σοφία των αιώνων πίνοντας από τα εξαγνιστικά ύδατα του πηγής του θεού Mímir, χάνοντας όμως το ένα του μάτι ως αντίτιμο.

Αγγλ. Wednesday > Wednes dei (Middle English)> Wodnes dæg (Old English), που σημαίνει "ημέρα του Woden", θεού των Αγγλοσαξόνων στην Αγγλία μέχρι περίπου τον 7ο αι. μ.Χ. Η ονομασία Wodnes dæg μοιάζει με την ονομασία Othinsdagr ("Odin's day") [Old Norse] που είναι μια πρώιμη μετάφραση του λατινικού dies Mercurii.

Παρά το γεγονός ότι ο Ερμής και ο Woden (βασιλιάς των γερμανικών θεών) δεν είναι ισότιμοι στους ρόλους τους, και οι δύο οδηγούσαν τις ψυχές των νεκρών στον κάτω κόσμο. Και ο Odin, όπως και ο Eρμής, ήταν 'ψυχοπομπός'. Οι Βαλκυρίες ήταν οι όμορφες παρθένες του Odin, που πήγαιναν στα πεδία της μάχης για να περισυλλέξουν τους άξιους πεσόντες. Οι πολεμιστές αυτοί θα κάθονταν στη συνέχεια στην "τράπεζα του Odin" (Odin's table) στη Valhalla, όπου θα επιδίδονταν σε γιορτές και μάχες (!), ώσπου να πολεμήσουν στη μάχη που θα δοθεί στο τέλους του κόσμου, την επονομαζόμενη Ragnaroek (Ράϊναρυκ), τη 'μοίρα των θεών'.

Τέλος για να πιάσουμε και την αστρολογία (μη μείνει κι αυτή παραπονεμένη), ο Eρμής είναι ο πλανήτης της επικοινωνίας. Ζωδιακά, είναι ο κυβερνήτης των Διδύμων και της Παρθένου. Και, ως Παρθένος, του έχω πολλά μαζεμένα τώρα τελευταία!!!
:-P

Dies Martis

2006-11-21T19:45:00.000+02:00

Τρίτη, Ημέρα του Άρη. Αρχαία ονομασία: Αρειώνη.

Μέρα παραδοσιακά βαμμένη σε κόκκινο - κατά προτίμηση κόκκινο της φωτιάς - και στο χρώμα του σκουριασμένου σίδηρου. Εναλλακτικά, αν προτιμάτε τα φωτεινά χρώματα, βάλτε της κίτρινο ή κροκκί.

Ετυμολογικά και μυθολογικά στοιχεία:
λατ. dies Martis, «ημέρα τού Άρη».

Στις λατινογενείς γλώσσες: γαλλ. mardi, ισπ. martes, ιταλ. martedi, ρουμ. marti.

Στις κελτικές γλώσσες (από λατ.): ιρλ. mairt, ουαλ. dydd mawrth.

Στο θεό Mars των Ρωμαίων τα γερμανικά φύλα αντιστοίχισαν τον γοτθικό θεό τού πολέμου *Teiwa, ο οποίος στο σκανδιναβικό πάνθεο ήταν γνωστός ως Týr και απαντά επίσης με τα ομόρριζα ονόματα Tīw, Tīg και *Þing.

Στις γερμανικές γλώσσες: αρχ. γερμ. *Teiwa-daga > παλ. αγγλ. tīwesdœg (> αγγλ. Tuesday), παλ. σκανδ. tisdagr (> σουηδ. tisdag, δαν. tirsdag, ισλ. þriðjudagur), μέσ. κάτω γερμ. dingesdach (> γερμ. Dienstag, ολλ. dinsdag).

Στα ψηφία της (αρχαίας) ρουνικής γραφής (οι επονομαζόμενοι και 'ρούνοι'), ο Týr είναι το σύμβολο του πολεμιστή. Ο Σκανδιναβός θεός, του οποίου φέρει το όνομα, σύμφωνα με το μύθο, θυσίασε το χέρι του, προκειμένου να πιάσει και να δέσει τον Fenrir, ένα τερατώδη λύκο, που απειλούσε να καταβροχθίσει τον κόσμο. Ο Týr είναι επίσης ο θεός της δικαιοσύνης.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, Χρόνια Πολλά στους Παναγιώτα, Παναγιώτη, Δέσποινα, Μαρία και Μάριο, μέρα που είναι.

Πηγή: Wikipedia

Dies Lunae

2006-11-20T09:45:00.000+02:00

Η λατινική ονομασία της Δευτέρας. Hμέρα της Σελήνης.

Βάλτε της όποιο χρώμα θέλετε. Αλλά να ξέρετε πως η παράδοση τη θέλει

μπλε

Flunk - Blue Monday

Are you hurt, dear?

2006-11-19T20:24:00.000+02:00

"Let me give you a little insight on pain," Life said.

"I'm full of it, but give no shit about it.

Instructions are simple:

First you take it, then you let it go.

As shown below."

"No worries... you get to practise a lot...

Oh, and Good Luck."

Moving on

2006-11-18T12:22:00.000+02:00

Τι κι αν την αγνόησες, την πόνεσες, τη μάτωσες, στην έσπασαν, την πάγωσες, την κλείδωσες, τη φυλάκισες, την παράτησες, την πέταξες, την ξέχασες...

Αυτή είναι πάντα εκεί...

Μόνο που τώρα πια δεν την χωρά ο τόπος...

Γι’ αυτό κι εσύ θα την κουβαλάς στην πλάτη...

Έστω κι αν χρειάζεται να τη σέρνεις...

V FOR VENDETTA

2006-11-17T13:20:00.000+02:00

"We are told to remember the idea

and not the man

because a man can fail.

He can be caught, he can be killed, and forgotten.

But four hundred years later, an idea can still change the world."

"Remember, remember,

the fifth of November

the gunpowder treason and plot.

I know of no reason

why the gunpowder treason

should ever be forgot."

Φλόγα

2006-11-16T16:27:00.000+02:00

Έχεις ακούσει για τη φλόγα εκείνη... αυτή που δε σβήνει... Σου έχουν μιλήσει γι'αυτή, χρόνια ολόκληρα τώρα... Έχεις ακούσει σα μαγεμένος πως καίει άσβεστη μες τα βάθη μας τα πιο βαθιά... πως ζεσταίνει την καρδιά και τον κόσμο γύρω μας...

Έχεις, άραγε, κι εσύ τη συνήθεια ν’ανάβεις μικρά κεριά στο σπίτι και να εστιάζεις σ'αυτά για αρκετή ώρα το βλέμμα σου;

Σου θυμίζουν, άραγε, τη δική σου φλόγα, το πώς πίστεψες σ’αυτή, πώς εναπόθεσες τις ελπίδες σου σ’αυτή, πώς πάλεψες γι’ αυτή - πολύ σκληρά, με νύχια και με δόντια - κόντρα σ’ αέρηδες κι ανέμους που δεν έλεγαν να κοπάσουν;

Σου θυμίζουν τη θέληση;

Την πρόθεση;

Τη σπίθα;

Άραγε, όταν κοιτάς ένα αναμμένο κερί, νιώθεις ένα με τη φλόγα;

Ή μήπως με το κερί που λιώνει;

Shivers

2006-11-14T23:37:00.000+02:00

210 km και ανέβαινε. Ένας εξακύλινδρος κινητήρας ο απόλυτος σύμμαχος στη συνομωσία της. Μια νύχτα σαν όλες τις άλλες... σε μια φλεγόμενη άσφαλτο... 230 km. Η νύχτα θα άνοιγε για κείνη τα σπλάχνα της. Ναι, θα το έκανε αυτό. Είχε ήδη κλειδώσει την καρδιά της. Μπορούσε ν’ ανοίξει για κείνη τα σπλάχνα της... 250 km. Θερμοκρασία σώματος και θερμοκρασία κινητήρα, και τα δύο σε ανοδική πορεία. Aπόλυτος συντονισμός. 270 km. Ρίγη στη σπονδυλική στήλη. Από πάνω ως κάτω. Γκάζι, στροφές, θερμοκρασία κινητήρα, θερμοκρασία σώματος, όλα τέρμα... όλα στο κόκκινο... Στο όριο που χάνεται ο έλεγχος. Στο όριο που χάνεται ο κόσμος... Ναι... η πιο μεγάλη νύχτα ήταν εδώ... μέσα της... στα σπλάχνα της...

"Look at us but do not touch"

2006-11-14T18:19:00.000+02:00

he said...

Για τον Αλέξη...

και το πανέμορφο blog του...

Rain Kissed

2006-11-12T16:44:00.000+02:00

Κι εμάς...

τα υγρά

και διάφανα

μαργαριτάρια της καρδιάς

κι εμάς θα μας αγγίξει ένα χάδι

όπως θα κυλάμε

σαν τις σταγόνες της βροχής

πάνω στα κόκκινα

και κιτρινισμένα

φύλλα του Νοέμβρη

Μέχρι να μας ξανάβρει η αυγή...

2006-11-11T21:52:00.000+02:00

Πάρε λίγο γιασεμί...

στις σκοτεινές σου θάλασσες

η μυρωδιά του να σε συντροφεύει...

μέχρι να μας ξανάβρει

η αυγή...

σε άλλες θάλασσες...

σε άλλους ουρανούς...

Post-It!#3

2006-11-10T16:43:00.000+02:00

"Όσα τραβάει το κορμί, τα φταίει το κεφάλι".

Διάλογος Πέντε Αστέρων

2006-11-09T18:51:00.000+02:00

Το παρόν postιον απευθύνεται κυρίως σε όσους έχουν ακόμα... "πάρε-δώσε" με τις ΑΕΜ (Αθάνατες Ελληνίδες Μανάδες). :-p

Νά, για ποιο λόγο πρέπει να προσέχετε τι απαντάτε στην ερώτηση "Τι θα φας σήμερα;".

Ειδεμή, η ωμή αλήθεια μπορεί κάλλιστα να σάς σερβιριστεί "στο πιάτο" και να βαρυστομαχιάσετε.

Behold, λοιπόν! Η ατάκα της ημέρας, του μήνα και του χρόνου (***όλα αυτά μαζί***):

AEM: "Καλά, παιδί μου, πώς έφυγες χωρίς να το καταλάβω και καθόμουν και μίλαγα μόνη μου στο σπίτι;" (***πάγια τακτική, για να διατηρήσουμε σώας τας φρένας***)

Τέκνον: "Σοβαρά; Έχασα τέτοια φάση; (***hihihihi***) Κοίτα, μπορείς κάλλιστα να πας να αγοράσεις μια αλυσίδα, να μού την περάσεις στο λαιμό, και να με κρατάς."

ΑΕΜ: "Και ποιος σού είπε ότι χρειάζομαι αλυσίδα, για να σε κρατάω;"

...................................................................

Γιαουρτάκι κανείς;

Mιχαήλ, ο Πρίγκηπας του Φωτός

2006-11-08T06:05:00.000+02:00

Το όνομά του σημαίνει «που είναι όμοιος με το Θεό».

Αποκαλείται επίσης "Ο Πρίγκιπας του Φωτός".

O μεγαλύτερος Πολεμιστής μεταξύ των Αγγέλων τιμάται σήμερα.

Χρόνια πολλά σε όσους φέρουν το όνομά του.

Όπως επίσης και στους: Γαβριήλ, Άγγελο, Αγγελική και Σταμάτη.

If

2006-11-08T05:33:00.000+02:00

RUDYARD KIPLING

(1865-1936)

If you can keep your head when all about you

Are losing theirs and blaming it on you;

If you can trust yourself when all men doubt you,

But make allowance for their doubting too;

If you can wait and not be tired by waiting,

Or, being lied about, don't deal in lies,

Or, being hated, don't give way to hating,

And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;

If you can think - and not make thoughts your aim;

If you can meet with triumph and disaster

And treat those two imposters just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to broken,

And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings

And risk it on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings

And never breath a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone,

And so hold on when there is nothing in you

Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,

Or walk with kings - nor lose the common touch;

If neither foes nor loving friends can hurt you;

If all men count with you, but none too much;

If you can fill the unforgiving minute

With sixty seconds' worth of distance run -

Yours is the Earth and everything that's in it,

And - which is more - you'll be a Man my son!

Post-It! #2

2006-11-08T05:15:00.000+02:00

Η ζωή είναι ένας χορός:

Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.

Πάντα έτσι προχωράμε.

Τεστ αν(τ)οχής - Όχι, δε θα με τρελάνετε εσείς.

2006-11-08T03:36:00.000+02:00

Picture this: Έχεις βρει καινούργια δουλειά. Γιούπι.

Fact #1: Είναι μικρή, μη κερδοσκοπική επιχείρηση. Όχι και τόσο γιούπι.

Fact #2: Τον πρώτο μήνα πας δοκιμαστικά. «Eντάξει, λες εσύ, άντε να δούμε».

Fact #3: Στις τρεις βδομάδες εσύ και το υπόλοιπο γραφείο υποχρεώνεστε σε ... «άδεια» (ναι, σωστά το διάβασες: υποχρεώνεστε) γιατί τα οικονομικά της επιχείρησης πάνε κατά διαόλου και υπάρχει κίνδυνος κλεισίματος. Τρώς τη φρίκη number one και number two μαζί. (Ερώτημα 1ο: Μήπως αυτή η «υποχρεωτική» άδεια είναι «λίγο» παράνομη; Και ερώτημα 2ο: Αφού υπάρχει κίνδυνος κλεισίματος, εσένα γιατί σε προσλάβανε in the first place;)

Fact #4: Εφόσον η άδεια είναι κάτι το οποίο ως νεοαφιχθείς/-είσα ακόμα δε δικαιούσαι, οι μέρες αυτή της ... «υποχρεωτικής άδειας» θα αφαιρεθούν από το μισθό σου. Φρίκη number three: Ακόμα δεν πήρες τον πρώτο σου μισθό και θα είναι μειωμένος.

Fact #5: Το γραφείο κλείνει για μία βδομάδα. Φρίκη number four: «Τρώγεσαι με τα ρούχα σου», γιατί δεν έχεις τίποτα να κάνεις και, επιπλέον, τώρα έχεις αρχίσει πραγματικά ν’ανησυχείς.

Fact #6: Στα μέσα της βδομάδας σού τηλεφωνούν για να σου ανακοινώσουν ότι από δω και στο εξής το γραφείο θα λειτουργήσει αναγκαστικά με μειωμένο προσωπικό, στο οποίο εσύ φυσικά ως νεοαφιχθείς/-είσα, δεν συμπεριλαμβάνεσαι. Φρίκη number five. (Αυτό δεν χρειάζεται επεξήγηση, νομίζω).

Fact #7: Μετά από δύο μέρες σού ξανατηλεφωνούν, για να σού πουν «άκυρο, ήταν απλώς μια κρίση της τάδε (όπου «τάδε» η ... εργοδότης) και τώρα τής πέρασε / τα συνηθίζει κάτι τέτοια / αυτό δεν είναι τίποτα / έλα εσύ όμως τη Δευτέρα». Εσύ μένεις ... μαλάκας (κοινώς) και αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να συστήσεις στην ... τάδε εκείνον τον ψυχίατρο που «στην είχε πέσει» το καλοκαίρι (τον οποίο, φυσικά, εσύ φρόντισες να στείλεις στο ... ιατρείο του, γιατί ήταν από μόνος του σκέτη ψυχασθένεια. :-p).

Fact #8: Τη Δευτέρα, η ... τάδε κάνει σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Κανένα meeting. Απολύτως καμία επικοινωνία πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Φρίκη number six: Εδώ τώρα βρίσκεσαι σε δουλειά ή σε νηπιακό σταθμό; Πραγματικά αναρωτιέσαι.

Fact #9: Η τάδε στέλνει τη λογίστρια να ανακοινώσει στους υπαλλήλους ότι ... «οι μισθοί από ... του χρόνου (***απανωτά εγκεφαλικά εσύ***)... και βλέπουμε...». Σου κολλάει κι ένα «αν συμφωνείτε κι εσείς...» στο τέλος και σε αποτελειώνει. (Ναι, διότι, άλλωστε, για την ψυχή της μάνας σου δουλεύεις κι εσύ και φυσικά δεν το θεωρείς καθόλου ξεφτίλα να πηγαίνεις για δουλειά και να πληρώνεσαι απ’τη μάνα σου ή τον πατέρα σου ή, ελλείψει αυτών των δύο, να παίρνεις ... δάνειο, για να τα φέρεις βόλτα! Ναι, το άκουσα και αυτό...). Φρίκη number seven, eight και nine μαζί. Facts – Φρίκη: σημειώσατε χ.

Στο τέλος της μαρτυρικής Δευτέρας, φτάνεις στο σπίτι σου και παίρνεις ένα βιβλίο στα χέρια σου με την ελπίδα ότι θα καταφέρεις να ξεχαστείς. Και τι διαβάζεις... :
«Κάθε φορά που έχεις ανάγκη από ανθρώπινη βοήθεια, παίρνεις την ευθύνη των ανθρώπων που έρχονται να δουλέψουν για σένα, αλλά και της οικογένειάς τους».
Ζντόοοοοινγκ. Φρίκη number ten: Συνειδητοποιείς ότι δουλεύεις για έναν άνθρωπο που δεν έχει συναίσθηση αυτής της ευθύνης. Τα δεδομένα τώρα αλλάζουν... Στο γήπεδο, η φρίκη παίζει μπάλα μόνη της.

Fact #10: Το ίδιο βράδυ και την επόμενη μέρα τούς επικοινωνείς το ότι η ψυχολογία σου έχει γαμηθεί πατόκορφα (αλλά όχι, η τάδε είναι πολύ απασχολημένη για να μιλήσει σήμερα, ΟΛΗ μέρα), σου λένε «ναι, έχεις δίκιο, τα ίδια περνάμε κάθε χρόνο» και σού ζητούν να κάνεις υπομονή «γιατί η τάδε λέει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν». Φάσκουν και αντιφάσκουν, λέγοντας ότι μπορεί και όλος ο χειμώνας να «πάει» έτσι, σού ζητούν όμως απροκάλυπτα εσύ να δεχτείς την κατάφωρη κοροϊδία. Να συναινέσεις. Να τους κάνεις το χατήρι. Να συνεργαστείς στο παιχνίδι τους. Και ίσως υπολογίζουν ότι δε σε «παίρνει» να τους πεις «όχι». Εσένα όμως ευτυχώς ακόμα «σε παίρνει»... Γιατί είσαι ακόμα 28 χρονών, γιατί έχεις ένα γαμάτο βιογραφικό, γιατί δεν έχεις δημιουργήσει δική σου οικογένεια. Γιατί ξέρεις ότι αν συνεργαστείς, θα έχεις ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου. Γιατί η αξιοπρέπειά σου δε σού επιτρέπει να συνεργαστείς σε οτιδήποτε σε υποτιμά, σε υποβιβάζει και σε ταπεινώνει. Γιατί... ε, άει σιχτίρ, πια. Άει σιχτίρ.

Comfortably numb

2006-11-05T16:27:00.000+02:00

Come on it's time to go.

There is no pain, you are receding.

A distant ship's smoke on the horizon.

You are only coming through in waves.

Your lips move but I can't hear what you're sayin'.

When I was a child I caught a fleeting glimpse,

Out of the corner of my eye.

I turned to look but it was gone.

I cannot put my finger on it now.

The child is grown, the dream is gone.

I have become comfortably numb.

Losing my religion

2006-11-05T06:34:00.000+02:00

'...oh no, I've said... too much

I haven't said enough...'

'...That was just a dream
just a dream
just a dream
dream
...'

Post-it! #1

2006-11-04T11:15:00.000+02:00

"Στην τρικυμία είμαστε φτιαγμένοι απ' το υλικό

που είναι φτιαγμένα τα όνειρα"

William Shakespeare

Μάθημα βαρύτητας σε 5 πλάνα

2006-10-30T23:27:00.000+02:00

Πλάνο 1: Πυκνό σκοτάδι καλύπτει τα πάντα. Η διαίσθησή σου όμως σου λέει ότι βρίσκεσαι σε ... άλλη διάσταση...
Πλάνο 2: Μερικά αστέρια αρχίζουν και διαγράφονται στο βάθος. Α, μάλιστα. Κινείσαι. Στο ουράνιο στερέωμα. Ολοένα και ταχύτερα.
Πλάνο 3: Κάποιοι πλανήτες κάνουν την εμφάνισή τους στα αριστερά σου. Πριν καλά-καλά το καταλάβεις, περνάς από δίπλα τους σαν κομήτης... Περίεργο... Δε γνωρίζεις τι μορφή έχεις, δε θυμάσαι τι μορφή έχεις... Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς... Άλλωστε, αυτή τη στιγμή νιώθεις πως ταξιδεύεις πιο γρήγορα από τη σκέψη... Νιώθεις πως διαγράφεις μια καθοδική πορεία... Κάτι σε έλκει εκεί κάτω... Δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να αναρωτηθείς...
Πλάνο 4: Μπροστά σου εμφανίζονται σα σήραγγες οι δίνες... καθεμιά με διαφορετικό χρώμα... κυανό... του ιωδίου... μια μωβ ακριβώς μπροστά σου... Εισέρχεσαι με αμείωτη ταχύτητα...
Πλάνο 5: Κατέρχεσαι... κατέρχεσαι... κατέρχεσαι... όσο κατέρχεσαι τόσο η δίνη στενεύει και στενεύει και στενεύει... ώσπου...

..................................................................................

Σημ.: Το παραπάνω είναι όνειρο που είδα, το οποίο θυμάμαι καθαρότατα (σπάνιο πράγμα). Αυτό που μού έκανε εντύπωση είναι ότι δεν προλάβαινα καθόλου να σκεφτώ ή να αναρωτηθώ για κάτι σε όλη τη διάρκειά του. Δεν είχα κανένα συναίσθημα (π.χ. φόβου). Είχα απλώς συναίσθηση της πορείας και της ταχύτητάς μου. Αυτό φυσικά το διαπίστωσα εκ των υστέρων.

Photo source: Frontier Multimedia

SHAOLIN - THE SPIRIT

2006-10-30T12:40:00.000+02:00

Την Κυριακή 5 Νοεμβρίου θα δοθεί η τελευταία παράσταση «SHAOLIN – the spirit» στο Θέατρο Coronet στην Αθήνα.

Οι Shaolin, οι Kung Fu μοναχοί, είναι μυστικοί πολεμιστές που κηρύσσουν την αποχή από τη βία μέσω του ειρηνικού Κung Fu. Η λέξη Shaolin σημαίνει ’ναός στο μικρό δάσος’ αφού ο ναός τους χτίστηκε βαθιά μέσα στο δάσος (lin στα κινέζικα) του Shao Shi Shan, στο όρος Shaoshi. Στον αρχαίο ναό των Shaolin, εδώ και 1500 χρόνια, οι μοναχοί ασχολούνται με την κλασική Κινέζικη Wushu, τη ρίζα όλων των πολεμικών τεχνών της Ανατολής. Χιλιάδες μοναχοί, μερικοί από πολύ μικρή ηλικία, εξασκούνται καθημερινά για πολύ ώρα υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για να φτάσουν στην τελειότητα και στην απόλυτη κυριαρχία σώματος και νου.

Σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή των Shaolin : «ο νούς κυριεύει το σώμα». Στην παράσταση “Shaolin – the spirit”, oι δοκιμασίες υπερβαίνουν τους νόμους της φυσικής και κυμαίνονται από το σπάσιμο γρανίτη 4.5 εκατοστών με το κεφάλι, το περπάτημα σε μια σκάλα από μαχαίρια και φθάνουν μέχρι τη στήριξη όλου του σώματος σε δύο δάχτυλα.... Ανάμεσα σε χορό, θέατρο, Kung Fu και διαλογισμό για την εκτέλεση ασκήσεων που υπερνικούν τη φυσική παρουσιάζονται, επίσης, η ιστορία της αναζήτησης ενός μικρού σπουδαστή (7 χρονών) για την απόλυτη αλήθεια και η καθοδήγησή του από τον γέρο αξιότιμο Shaolin δάσκαλο (80 χρονών). Λόγω της αστείρευτης αντοχής τους, την αυθόρμητη χορογραφία κινήσεως, την απόλυτη πειθαρχία και τη βαθιά συγκέντρωση, οι Shaolin πολεμιστές ονομάζονται από πολλούς το ‘8ο θαύμα του κόσμου’.

Οι ρίζες του Shaolin Kungfu τοποθετούνται χρονικά στην Κίνα του 6ου αι. μ.Χ., όταν ο εικοστός όγδοος πατριάρχης του βουδισμού στην Ινδία, Bodhidharma, μετέφερε τη Νοητική Σφραγίδα - την επιβεβαίωση της φώτισης ή αλλιώς το Φωτισμένο Νου - του Βούδα στην Κίνα, ιδρύοντας μ’αυτόν τον τρόπο τη θρησκευτική φιλοσοφία με το όνομα Ζεν. Ο συγκερασμός της γαλήνιας φύσης του Ζεν με την πολεμική τέχνη του Shaolin Kung Fu, γνωστή για τη εκρηκτική δύναμη και τη γενναιότητα των μυημένων σ’αυτή, παρομοιάζεται με την σύνθεση των εκ διαμέτρου αντίθετων στοιχείων του νερού και της φωτιάς σε απόλυτη αρμονία, ενώ ο ακριβής τρόπος με τον οποίο αυτή η αρμονία επιτεύχθηκε αποτελεί μυστήριο εδώ και αιώνες.

Θέατρο Coronet : μέχρι Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2006. Μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων στη Αθήνα, θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα: 6/11 Λαμία – 7/11 Καρδίτσα – 8/11 Κοζάνη – 9/11 Λάρισα – 10 έως 12/11 Θεσ/νίκη – 13/11 Καβάλα – 14/11 Κομοτηνή – 15/11 Αλεξ/πολη – 18/11 Γιαννιτσά – 19/11 Βέροια – 20/11 Βόλος – 23/11 Αγρίνιο – 24/11 Κέρκυρα – 25/11 Γιάννινα – 26/11 Πρέβεζα – 27 & 28/11 Πάτρα – 30/11 έως 3/12 Κρήτη (Ηράκλειο, Αγ. Νικόλαο).

Όσοι ‘πιστοί’... σπεύσατε! :)

Πηγές: Otenet.gr, Shaolin History - Photos' source: Yahoo! Images

IT'S THE FEAR

2006-10-29T13:05:00.000+02:00

Πήρες το φόβο σου αγκαλιά

μήπως σε πήρε εκείνος;

CYBER-IA

2006-10-27T22:33:00.000+03:00

Και ξαφνικά, στα καλά των καθουμένων
Ντριιιιιιιιιιιιιν
Χτύπησε το κουδούνι
Όχι σε μένα μόνο
Πολλά κουδούνια χτύπησαν ταυτόχρονα σε πολλών τα σπίτια

Ε, άνοιξα κι εγώ λοιπόν
και είδα εκεί, μπροστά μου,
στο κατώφλι του σπιτιού μου,
μια εφιαλτική μορφή:

η

Cyber-ia

αυτοπροσώπως...

"Surprise!" μου λέει

"Still here? We 're going CYBER!"
"Pardon...?!" (εγώ)

"THERE IS A WAR OUT THERE!"

Και σε μια σουρεάλ αποθέωση του home delivery
μου παραδίδει ένα χαρτί

ψηφιακής

στρατολόγησης

(Οι γυναίκες τελικά δε το γλιτώνουν...)

"Η ώρα έφτασε! Η πατρίδα (????!!!) σε καλεί!"
μού ανακοίνωσε με επίσημο ύφος

ενώ αμέσως μετά βάλθηκε να τραγουδά
χαζοχαρούμενα
με μια απαίσια ηλεκτρονική φωνή:

We all live in a yellow cyb-marine
Α yellow cyb-marine
A yellow cyb-marine

.........................

UNPRECEDENTED CASE OF CENSORSHIP IN GREECE

2006-10-26T18:53:00.000+03:00

ATTN: INTERNATIONAL MEDIA

An unprecedented case of censorship against www.blogme.gr, a search engine for Greek blogs, has provoked hue and cry in Greek blogs. The case was made known by an e-mail sent by the search engine's administrator, Mr. Andonis Tsipropoulos, to all listed members yesterday evening. By this e-mail the administrator informed members that a Greek public figure -whose name has not been disclosed as yet by Blogme.Gr- prosecuted the search engine for what he/she regarded as slander in one of its listed blogs! The administrator was arrested without prior notice last night at his residence. He spent the night behind bars and was taken today to the Distric Attorney wearing handcuffs. His company - funded by an unemployment subsidies' program - has been forced to suspend its operation. Mr. Tsipropoulos has in overall sustained great damage on a professional and personal level alike.

In his e-mail, Mr. Tsipropoulos wrote: "This is the first time ever that a search engine - a site collecting information on the web - has been associated with the content of a web log and sued for it. Never before has an offended individual in a democratic country resorted to a lawsuit of this kind till this very day, with the exception of repressive regimes. Most recent examples are Singapore and China. However, even in these cases the lawsuits were against the blog administator, and not a blog directory that collects information such as Blogme. [...] As a result of this selective prosecution, Blogme has become the sole website collecting information that has sustained the implications of this action, among hundreds of similar search engines in the Greek and the World Wide Web, many of which display in different ways the contentious blog in their results." Mr. Tsipropoulos goes on saying that Blogme.Gr does not wish the prosecution of other search engines and that it does not pass an opinion on the blog in question or any other blog or web page content which it does not countersign. According to the Greek legislation, this case is directly associated with all that applies to the freedom of press and the information society in Greece.

Ενδείξεις φασιστοποίησης

2006-10-26T13:46:00.000+03:00

Πρόσφατα σε μία κοινωνική συνάντηση ειπώθηκε ότι "ζούμε σε μια εποχή φασιστοποίησης". Κι ύστερα ήρθε η ποινική δίωξη κατά του Blogme.gr μεταξύ άλλων για να το επιβεβαιώσει. Παραθέτω απόσπασμα από το e-mail που έλαβα χθες το βράδυ από τον Αντώνη Τσιπρόπουλο, διαχειριστή της μηχανής αναζήτησης 'Blogme.gr', σχετικά με τη μήνυση, η οποία είναι, αν μη τι άλλο, καταδικαστέα.

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME

για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του
Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ
Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:
Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή (για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης, εξηγήσεων τεχνικών ή μη) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα.

(Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site).

Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη. Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ.

Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), όπου η αστυνομία φυσικά ήταν υποχρεωμένη να πράξει εφόσον είχε προηγηθεί μήνυση, προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια.

Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η συνήθης διαδικασία του αυτοφώρου, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων. Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα. Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme.
Σημειωτέον, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημίσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές. Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης.
Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme. Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες. Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει. Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών. Και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα.Πιστεύω ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει προσεκτικά, και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια.

Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme. Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση.

Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ίντερνετ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης. Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει.

Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
Η υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζεται άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας
Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α´ 116/16.05.2003)Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).
4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.
Αρθρο 11
Απλή μετάδοση
1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:
α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,
β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και
γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.
2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου με εργασίες μου και backup αρχεία πελατών μου, οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑΕΔ), με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου, καθώς και επιδεινώθηκε και κάποιο προσωπικό μου πρόβλημα, που δεν μπορώ να αναφέρω, και μόνο στις δικαστικές αρχές θα κοινοποιήσω.
Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του, το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής.
Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme, δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ, έπειτα από την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια .

Αντώνης Τσιπρόπουλος

Υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme

contact@blogme.gr

Είναι σαφές ότι, όταν ένας άνθρωπος που δε φταίει σε τίποτα, σέρνεται στο αυτόφωρο και βλέπει την επαγγελματική του ζωή να καταρρέει εν μια νυκτί, επειδή κάποιος ανεγκέφαλος και άσχετος ήθελε να μηνύσει κάποιον, ενοχλημένος από όσα έγραψε κάποιος άλλος, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Πρόβλημα όμως υπάρχει και με τον αυξανόμενο αριθμό σχολίων που αφήνουν στα blogs ανώνυμοι, οι οποίοι λογοκρίνουν το περιεχόμενο των posts, που βρίσκουν ενοχλητικά, χρησιμοποιώντας μάλιστα υβριστική γλώσσα.

Και να σκεφτείς πόσος κόσμος βασανίστηκε και έχυσε το αίμα του σ' αυτό τον τόπο για να απολαμβάνουμε το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης... Αυτά, όμως, στην πράξη είναι ψιλά γράμματα όταν μπαίνουν στη μέση ο εγωισμός κι η ανασφάλεια...

Backstage αναμετάδοση από το τσίρκο (και ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα)

2006-10-25T22:18:00.000+03:00

Μα είναι κατα-πληκτικό ότι περιφερόμαστε στο ίδιο πάντα τσίρκο!
Day after day after day after day
Στα ίδια νούμερα τα a propos χιλιοπαιγμένα
Αλλά όχι! Γράψε λάθος!
Αυτά τα νούμερα δεν ‘παίζονται’
Δια – δ ρ α μ α – τίζονται

Ενώπιον ενός κόσμου σε διπλό ταμπλό: οι ίδιοι θεατές και ακροβάτες
Φέρνοντας κύκλους σε αόρατα κλουβιά
Ως άλλα άγρια θηρία
Με πιπίλες και με μάσκες για μόνιμα accessoires
Και μ' ένα βίτσιο εξίσου μόνιμο – μάτια κι αυτιά ερμητικά κλειστά -

«Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες!»
Αναφωνεί ο κόσμος ενθουσιασμένος
Περήφανα υψώνοντας γροθιές στον αέρα

(Ναι, ε; Και’ γω πώς στην ευχή νόμιζα ότι λεβέντες είν’ οι ΔΡΑΠΕΤΕΣ;)

Κινέζικα βασανιστήρια

2006-10-24T13:18:00.000+03:00

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε χθες στο site της ΕΡΤ (www.ert.gr) με τον τίτλο "Τις μέθυσε για να τις τιμωρήσει!". Συντάκτης η Αθηνά Σαλούστρου.

"Μια Κινέζα καθηγήτρια ανάγκασε δύο μαθήτριες της να πιουν ένα ολόκληρο μπουκάλι ποτό, για να τις τιμωρήσει, γιατί παραμελούσαν τα μαθήματά τους, σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ. Τα κορίτσια, μαθήτριες γυμνασίου μεταφέρθηκαν την Παρασκευή στο νοσοκομείο της βορειοδυτικής επαρχίας Σαανσί με έντονους εμετούς και ζάλη, καθώς είχαν πιει μεγάλη ποσότητα "μπαϊτζού" - ένα πολύ δυνατό οινοπνευματώδες, που στην Κίνα αποκαλούν "λευκό ποτό". "Η καθηγήτρια βρήκε στην τσάντα των κοριτσιών ένα πιστολάκι μαλλιών και μια επιστολή, κι αποφάσισε να τις τιμωρήσει γιατί δεν συγκεντρώνονταν μόνο στα μαθήματά τους", γράφει ο τοπικός Τύπος. "Μετά από την επιμονή της καθηγήτριας τα δύο κορίτσια αναγκάσθηκαν να αδειάσουν ένα ολόκληρο μπουκάλι μπαϊτζού. Ένας συμμαθητής τους που διαμαρτυρήθηκε ξυλοκοπήθηκε από την καθηγήτρια. Τα ΜΜΕ δεν ανέφεραν εάν η καθηγήτρια θα τιμωρηθεί και με τι τρόπο."

Και τώρα σε ρωτώ, γλυκιά μου: Μόνο μεθύσι και ξύλο; Γιατί; Χάθηκαν τόσα κινέζικα βασανιστήρια;

Και εντάξει, δεν ξέρουμε αν τιμωρήθηκες, εφόσον όμως πιστεύεις στην αναμορφωτική δύναμη του ξύλου και του δυνατού αλκοόλ, μπορούμε πάντα να προτείνουμε για σένα ένα cocktail ας πούμε σαν κι αυτό:

1 μπουκάλι αψέντι (των 70 βαθμών εννοείται) ενώ γύρω σου θα τραγουδάμε 'Τίνος είναι η κούπα, η μονοποσιά;'
10.000 φορές γραπτώς τη φράση "είμαι μια σκύλα και μου αξίζει να καώ στην κόλαση" στα κινέζικα, τα αραβικά και τα ελληνικά.
Αυτομαστίγωμα (γιατί εν τω μεταξύ θα έχεις αποκτήσει τύψεις) μέχρι να δεις το Βούδα φαντάρο, τσολιά και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, ενώ φυσικά θα τραγουδάς ... τι άλλο;

PLAY DEAD

2006-10-23T14:39:00.000+03:00

«Κοίτα, γλυκιά μου, πρέπει να καταλάβεις ότι η τρυφερότητα στις μέρες μας φ ο β ί ζ ε ι πάρα πολύ.»

LOVELESS

2006-10-22T19:11:00.000+03:00

Όταν δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου ν’ αγαπηθεί

Να ’σαι τουλάχιστον ειλικρινής μαζί του

Μη διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου για την αγάπη που δεν ήρθε

Ή γι’αυτή που σαν άμμος ξεγλίστρησε μες απ’ τα δάχτυλά σου

Ή γι’αυτή που σα μωρό έπνιξες στα σπάργανα

Θα μπορούσες να την έχεις και το ξέρεις

Αν πίστευες βαθιά μέσα σου πως την αξίζεις

Όσο όμως επιμένεις να θρηνείς

Πάνω απ’ τις στάχτες ενός παράδεισου στον οποίο δεν πίστεψες ποτέ σου

Και να τα βάζεις με την τύχη που συ ο ίδιος έφτιαξες για τον εαυτό σου

Μην περιμένεις να ’μαι εκεί, για να σ’ακούσω

Τα δάκρυα απ’ τα μάτια σου για να σκουπίσω

Όταν παίρνω φόρα...

2006-10-22T00:06:00.000+03:00

Μιας κι αυτό το blog έχει πάρει τον κατήφορο και ασχολείται τώρα τελευταία με θέματα και με πρόσωπα ανάξια λόγου (το λιγότερο), δε θα μπορούσα σ' αυτό το πλαίσιο να μην ευχαριστήσω τους καλοθελητές που ψείρισαν το ιστολόγιό μου (τι τιμή!) προκειμένου να βάλουν λόγια σε καλή μου φίλη, στην οποία μάλιστα το έχω αφιερώσει. Δεν θα επεκταθώ άλλο ούτε θα ξεκατινιαστώ διαδικτυακά. Το γεγονός ότι απέτυχαν μού αρκεί.

Εξηγείστε μου

2006-10-17T02:16:00.000+03:00

Γιατί πραγματικά δεν καταλαβαίνω...

Όταν μια γυναίκα πηγαίνει ασυνόδευτη κάπου (σε μια εκδήλωση, σ' ένα γάμο, σ' ένα τραπέζι κ.λπ) πάει να πει αυτόματα ότι ψάχνει να βρει γκόμενο;
Όταν μια γυναίκα είναι 28 ετών και δεν ενδιαφέρεται να παντρευτεί / ν' ανοίξει σπίτι κ.λπ. πάει να πει ότι έχει λάθος προτεραιότητες;

ΑΣΚΗΣΗ ΛΑΘΟΥΣ

2006-10-14T21:39:00.000+03:00

(Καλώς ή κακώς) θα έχετε πάρει την απόφαση να διανύσετε 530 km οδικώς, νύχτα, στην εθνική οδό, αμέσως μετά από ένα 9ωρο και δύο παραλίγο κρίσεις πανικού στη δουλειά σας. STOP. Θα συναντήσετε κίνηση: σημειωτόν τουλάχιστον σε 3 τμήματα της εθνικής οδού λόγω έργων και μαζικής εξόρμησης εκδρομέων-ψηφοφόρων. STOP. Θα είστε «κολλημένοι» πίσω από μια νεκροφόρα και 4-5 νταλίκες για περισσότερο από 15 λεπτά. STOP. Θα είναι Παρασκευή και 13. STOP. Θα φτάσετε στο πολυπόθητο σημείο του προορισμού σας κατάκοποι, αλλά με την καλύτερη δυνατή διάθεση. STOP. Μετά από κάποιες ώρες, εκεί θα σας περιμένει κάτι που δε θα περιμένετε εσείς. SYSTEM ERROR. Θα θέλετε να φύγετε όπως ήρθατε. ERASE AND REWIND. Θα ξαναδιανύσετε 530 km οδικώς χωρίς να το καταλάβετε καν απ' τα νεύρα σας. BACKSPACE, STOP και DELETE. Καθ' οδόν και φθάνοντας εκεί απ' όπου ξεκινήσατε, θα ευχαριστήσετε το Θεό που είχατε αυτοκίνητο και χρήματα για διόδια / βενζίνη. STOP.

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

2006-10-07T15:00:00.000+03:00

Όταν το Τοπικό Δικαστήριο της Χάγης ανοίγει το δρόμο για τη νομιμοποίηση του κόμματος των παιδοφίλων (αρνούμαι να βάλω τα πρώτα γράμματα κεφαλαία) να υποθέσω ότι συνειδητοποιεί πως ανοίγει τις πύλες της κόλασης για τα παιδικά σώματα και τις παιδικές ψυχές (τουλάχιστον στην Ολλανδία); Και αν ναι, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι: Όταν οι εν λόγω δικαστές έδωσαν το ΟΚ στη δράση του PNVD, σκέφτηκαν πώς θα ένιωθαν αν έβλεπαν τα πρόσωπα (και όχι μόνο) των παιδιών τους σε πορνογραφικό υλικό, το οποίο θα διακινείται ελεύθερα (όπως όλα τα ‘αγαθά’ άλλωστε σε μια ‘ανοιχτή’ και 'φιλελεύθερη' οικονομία) για την προσωπική (αυτο)ικανοποίηση του κάθε διεστραμμένου, ενώ οι ίδιοι δε θα μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό; (Γιατί, αν συμβεί κάτι τέτοιο, σε ποια δικαιοσύνη θα προσφύγουν; Στην ίδια που νομιμοποίησε τη δράση των παιδεραστών;) Ή, ακόμα χειρότερα, σκέφτηκαν πώς θα νιώθουν οι ίδιοι ως γονείς, όταν οι παιδεραστές θα μπορούν να πλησιάζουν τα παιδιά τους από την ηλικία των 12 ετών, να τα παραπλανούν και να τα βιάζουν, ενώ οι ίδιοι θα κάθονται άπραγοι, με δεμένα τα χέρια, σα μαλάκες, χωρίς να μπορούν καν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για την τιμωρία αυτών που βίασαν τα σώματα και τις ψυχές των παιδιών τους;
Και τι είδους "δικαιοσύνη" είναι αυτή που αφήνει απροστάτευτα τα δικαιώματα μελών του κοινωνικού συνόλου, τα οποία έχουν κατεξοχήν ανάγκη προστασίας; Ποια εγκυρότητα μπορεί να έχει μια δικαστική απόφαση που βασίζεται σ' αυτή τη "δικαιοσύνη"; Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί ένα δικαστήριο που απονέμει τέτοιου είδους "δικαιοσύνη" εκτός από Δικαστήριο της Ν Τ Ρ Ο Π Η Σ; Δεν απαγόρευσε, λέει, την ίδρυση του PNVD βασιζόμενο στην ελευθερία της έκφρασης, του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Ναι, ε; Κι η συνείδησή σας, κύριοι; Η ηθική σας; Ούτε αυτές σας το απαγόρευσαν;

Τι; Η ηθική είναι υποκειμενική; Σύμφωνοι. Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα αντικειμενικά, στα οποία θα 'πρεπε να είμαστε απόλυτοι και ασυμβίβαστοι. Αντικειμενικό είναι, π.χ., το ότι εδώ μιλάμε για παιδιά, όχι για ενήλικους πολίτες που έχουν την ευθύνη της ζωής τους και των επιλογών τους στα χέρια τους. Ένα παιδί 12 ετών δεν έχει καν συνειδητοποιήσει τι σημαίνει «έχω την ευθύνη του εαυτού μου». (Εδώ υπάρχουν ενήλικες που δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα...). Όσο συναισθηματικά ώριμο και να είναι, ένα παιδί 12 ετών δεν έχει αναπτύξει τις άμυνες ενός ενήλικου. Δεν μπορεί από μόνο του να προστατευθεί εξίσου αποτελεσματικά. Μην ακούσω, λοιπόν, καμια μαλακία δήθεν για ‘προτεξιονισμό’ και τον εκτοπισμό του από τις ‘ανοιχτές’ κοινωνίες, γιατί εδώ δεν τίθεται θέμα προστατευτισμού, αλλά πρωταρχικής κοινωνικής ανάγκης για την προστασία των παιδιών. Ιδίως σε καιρούς που ο θεσμός της οικογένειας περνάει τρομερή κρίση. Πρώτα αποδυναμώνουμε την οικογένεια, μετά αφήνουμε απροστάτευτα τα παιδιά μας στους παιδεραστές να τα βιάζουν κανονικά και με το νόμο, ενώ οι έμποροι ναρκωτικών τούς πουλάνε θάνατο εξίσου κανονικά και με το νόμο; Έτσι πάει; Θέλουμε κοινωνίες βιασμένων, ναρκωμένων και εξαρτημένων ψυχών; Κοινωνίες μελλοντικών βιαστών;
Και κάτι τελευταίο: Να υποθέσω ότι η Ολλανδία έχει τόσο μεγάλο αριθμό παιδεραστών που θέλουν, εκμεταλλευόμενοι το δημοκρατικό καθεστώς, να υψώσουν και την πολιτική φωνή τους; Αυτό να υποθέσω;

ΥΓ. Μπράβο στη Φιλανδία που θα αιτηθεί επίσημα την καταστολή της δράσης του PNVD.

Και εσείς τι συλλέγετε;

2006-10-04T19:32:00.000+03:00

Στην ταινία Elizabethtown, ο πρωταγωνιστής (τον οποίο υποδύεται ο Orlando Bloom) έχει μεταξύ άλλων αναπτύξει ένα ιδιαίτερο ταλέντο να αναγνωρίζει αυτό που λέμε "τελευταία ματιά" (last look). Ξέρει πολύ καλά πότε βλέπει κάποια ή κάποιον για τελευταία φορά από το βλέμμα που αυτός ο κάποιος ή η κάποια τού ρίχνει. Ο ίδιος αναφέρεται στον εαυτό του ως "συλλέκτη τελευταίων βλεμμάτων".

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι και εγώ έχω αναπτύξει ένα παρόμοιο ταλέντο. Μόνο που εγώ ειδικεύομαι στις απογοητεύσεις. Μπορώ να τις διακρίνω από χιλιόμετρα μακριά. Και είναι συλλεκτικές. Μερικές είναι μικρές και αμελητέες. Άλλες είναι μεγαλύτερες και ενισχυμένες με θυμό, πικρία και θλίψη, αλλά στη βάση τους είναι genuine απογοητεύσεις. The real thing. Ειρωνεία: Μία απ’ αυτές ήρθε από φίλη που μού είχε πει: «Δεν πρέπει ποτέ να απογοητεύεσαι». Προφανώς για να κάνω εξάσκηση πάνω στη συμβουλή της... ή για να την ακυρώσω εντελώς...

(Ναι ... εσύ τραγούδα...)

Να σε χαρώ...

2006-10-03T20:32:00.000+03:00

Αν όλα μού είναι δανεικά
Λίγες ακόμη στιγμές χαράς

Μπορώ μήπως να έχω;
Έστω και δανεικές, ζωή, τις θέλω

Βαρέθηκα κρυφτό με τη χαρά να παίζω
Μια να της κρύβομαι εγώ
Μια να μού κρύβεται αυτή
Και όταν συναντιόμαστε
Μες απ’ τα δάχτυλα να ξεγλιστρούν
Σαν κόκκοι άμμου οι στιγμές της
Πριν γεννηθούν να μού πεθαίνουν
Κι όσες το θάνατο αψηφούν
Κι άνυδρα μέρη της ψυχής ποτίζουν
Με σταγονόμετρο σα να 'ναι μετρημένες

Λες κι η πηγή τους κινδυνεύει να στερέψει

Σκηνή Απείρου ΚΑΛ(Λ)ΟΥ(Σ)

2006-10-02T18:39:00.000+03:00

Εναλλακτικός τίτλος: Από τα πιο "κουφά" πράγματα που μού 'χουν συμβεί με άντρα (γιατί τώρα ήρθε η σειρά του αντίθετου φύλου... heheheh...:)

Πότε: πριν 2 χρόνια

Με ποιον: με υποψήφιο εργοδότη (!)

Πού: σε αυτοκίνητο (μαύρη Jaguar παρακαλώ...)

Περίληψη: Στο δρόμο της επιστροφής από μια παρουσίαση, στην οποία παρευρέθηκα ως παρατηρήτρια, ο υποψήφιος εργοδότης μου, ο οποίος εκτός από ξερόλας την είχε δει ΚΑΙ γκόμενος («πολύ-σκληρός-για-να-πεθάνει» όμως), αισθάνθηκε την ακατανίκητη ανάγκη να γυρίσει το κεφάλι του προς το μέρος μου, να κατεβάσει με στυλ το μαύρο γυαλί του ηλίου που εξακολουθούσε να φορά - ενώ ο ήλιος είχε δύσει (!) - και φορώντας το βλέμμα του «δεν-παίζομαι-μανάρι-μου» να με ρωτήσει:

"Ξέρεις τι έχω αναπτύξει στον εγκέφαλό μου;"

Κάλο σκέφτηκα εγώ, αλλά κράτησα τη σκέψη μου για τον εαυτό μου. «Όχι, πείτε μου» τού απάντησα με ευγενικό ύφος.

«Ένα directory υπολογιστή» μού είπε, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη λέξη “directory”.

«Αλήθεια;» τον ρώτησα, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να αποβάλλω τα οποιαδήποτε ίχνη ειρωνείας απ’ τη φωνή μου.

«Ναι», μου λέει. «Νά, αν πιάσεις εδώ... νά, εδώ πίσω (ενώ ταυτόχρονα πήρε το χέρι μου και το έβαλε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, κάτω από το μαλλί το πλακωμένο στο ζελέ) ... νά, βλέπεις;»

.............................

Στην αρχή δεν πίστευα στα ... δάχτυλά μου... καθώς ψηλάφιζαν... τί νομίζετε;;;
Ένα... χμμ... καρούμπαλο (!!!) ... και μάλιστα αρκετά μεγάλων διαστάσεων...

Σκέψη #1: Μη γελάσεις, μηηηηηηηηηηηηηηηη!!!
Σκέψη #2: Πω... πω... τον καημένο... Πράγματι έχει πρόβλημα...
Σκέψη #3: Μα καλά, δεν τον ενοχλεί τόσο μεγάλο που είναι;!

Ε, προφανώς όχι, δεν τον ενοχλούσε, γιατί συνέχιζε ακάθεκτος να πλέκει το εγκώμιό του και στο τέλος, κουράστηκε τόσο πολύ που με παρακάλεσε, καθώς έβγαινα απ' το αυτοκίνητό του, να πετάξω και μια μικρή σακκούλα με κάτι σκουπίδια που είχε ξεμείνει μέσα...

Σκέψη #4 (βγαίνοντας απ' τη Jaguar και πηγαίνοντας προς τον κάδο): "Άιι γειααααααά!"

Κούνια που τις κούναγε...

2006-10-01T22:22:00.000+03:00

Λοιπόν, την Παρασκευή είχαμε bachelor party. (Σημειώστε ότι δε θα ντυθώ εγώ νυφούλα, αλλά μια φίλη). Και είναι γνωστό τοις πάσι πως όταν οι γυναίκες βρίσκονται μεταξύ τους και «τα λένε», αρέσκονται στις αναλύσεις. Και μέχρι ενός σημείου, αυτό για μένα είναι O.K. Όταν, όμως, αρχίζουν οι γυναίκες – θύματα (βλέπε «χωρισμένες και απελπισμένες») να αναλύουν το δράμα της ζωής τους γενικεύοντας «των παθών τους τον τάραχο», εμένα μου ’ρχεται να τραβήξω τα μαλλιά μου, ένα πράμα. Μεταξύ άλλων, λοιπόν, έμαθα ότι «όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο πέφτουν τα standards» (διαφωνώ κάθετα, τουλάχιστον τα δικά μου παραμένουν ... στο ύψος τους!) διότι «δεν υπάρχουν και πολλοί άντρες» (ενν. νέοι, ελεύθεροι, ωραίοι, ευκατάστατοι, κοινώς «με προοπτικές»...). Και επειδή «οι επιλογές λιγοστεύουν», μια γυναίκα μπορεί να ανταποκριθεί στο φλερτ (λέμε τώρα...) ενός άντρα ο οποίος όχι μόνο δεν την ελκύει ερωτικά, αλλά στα μάτια της είναι το κακό του το χάλι κοινώς. Ναι, το άκουσα ΚΑΙ αυτό! Η ίδια γυναίκα, επίσης, στη συνέχεια μπορεί να «φάει κόλλημα» μαζί του (αυτό ακριβώς δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται), ενώ εκείνος μετά της «ρίχνει φτύσιμο». («Να πέσεις στον έρωτά του και να μη σε θέλει» δηλαδή!!!)

Πραγματικά, θα 'θελα να ’ξερα, πώς, από τη στιγμή που μια γυναίκα θέτει τον εαυτό της τόσο χαμηλά και ταπεινώνεται με το να είναι διατεθειμένη να συμβιβαστεί με «ό,τι κάτσει», έχει την αξίωση να έχει καλύτερη αντιμετώπιση από τον εκάστοτε άντρα...

Θα 'θελα να ’ξερα, επίσης, αν οι γυναίκες αυτές είχαν έστω και ένα ελάχιστο ίχνος αυτοπεποίθησης και αξιοπρέπειας, θα ήταν σε σχέση με κάποιον που τις απορρίπτει ή τις ταπεινώνει ή ... ή ... Ή μήπως αυτό είναι που τις ελκύει τελικά; (Ο νοών νοήτω...)

Και φυσικά, το πόρισμα δεν είναι καινούργιο, έτσι;)

Αλλά αρκετά ασχολήθηκα. Που θα τους κάνω και ψυχανάλυση κιόλας...

ΌΟΟΟΟΟΞΩΩΩΩΩΩ!!!

...

2006-09-29T20:41:00.000+03:00

Λέξεις δε θέλω ν’ αγγίξω...
Στην αναζήτησή τους δε θ’ αναλωθώ.
Πες μου, λοιπόν, ότι μιλάς τη γλώσσα της σιωπής,
ότι γνωρίζεις το αλφάβητο του άρρητου,
που βασανίζει το μυαλό και την ψυχή,
μέχρι την έκφρασή του να βρει...

Τότε ίσως εσύ φανείς πιο τυχερός με τις λέξεις.
Ίσως και όχι.
Οι λέξεις είναι σημαντικές,

ωστόσο δεν είναι τόσο το ζητούμενο...

Διαβάζω και μαθαίνω... (επιμορφωτικόν post)

2006-09-28T21:06:00.000+03:00

"[Τα δαχτυλίδια] είναι τα πιο αγαπημένα κοσμήματα και τα πιο φορτισμένα με συμβολισμούς. Όταν δεν είναι απλώς αξεσουάρ, εκφράζουν τον έρωτα αλλά και την εξουσία. Δενόμαστε μαζί τους συναισθηματικά, αν προέρχονται από κάποιον αγαπημένο, ή πιστεύουμε ότι μας φέρνουν τύχη και προστασία. Και μερικές φορές ευχόμαστε να μας έκαναν αόρατους, όπως στα παραμύθια...
Oι κυρίες που καμαρώνουν για το δαχτυλίδι με το πετράδι που μόλις τους χάρισε ο αγαπημένος τους ως υπόσχεση αιώνιας αγάπης δεν φαντάζονται ασφαλώς πόσο παλιά είναι αυτή η συνήθεια. Oύτε κι ότι οι προ-προγιαγιάδες τους της εποχής των σπηλαίων, αντί για το συμβολικό «δέσιμο» του δαχτυλιδιού, δένονταν στην κυριολεξία χειροπόδαρα με βραχιόλια από χόρτο ή δέρμα από το μελλοντικό σύζυγο, για να μη το σκάσουν - οι ίδιες ή το πνεύμα τους. Όταν εκείνος βεβαιωνόταν ότι η γυναίκα είχε δεχτεί την τύχη της, την έλυνε και αντικαθιστούσε τα δεσμά με ένα συμβολικό βραχιόλι από αντίστοιχα υλικά, για να ξέρουν και οι υπόλοιποι ότι η κυρία ανήκει αλλού!

Από μια άποψη η ονομασία «χαλκάς», που δίνεται υποτιμητικά στη γαμήλια βέρα, δεν απέχει και πολύ από την έννοια της δέσμευσης που είχαν τα δαχτυλίδια σε άλλους αιώνες και για άλλους σκοπούς: στην αρχαία Ρώμη οι σκλάβοι φορούσαν σιδερένια δαχτυλίδια για να δείχνουν την κατάστασή τους και οι απελευθερωμένοι σκλάβοι ασημένια. Χρυσά δικαιούνταν μόνοι οι ελεύθεροι πολίτες. Αργότερα ο Ιουστινιανός άφησε το ελεύθερο να φορά ο καθένας ό,τι θέλει.

Πάντως η χρήση του δαχτυλιδιού ως συμβόλου του γαμήλιου δεσμού ξεκινά από πολύ παλαιότερα, από τη Βαβυλωνία και την αρχαία Αίγυπτο. O λαός του Νείλου χρησιμοποιούσε τα δαχτυλίδια εδώ και 4.500 χρόνια - πάνω κάτω την ίδια εποχή που οι Τρωαδίτισσες στολίζονταν με τα κοσμήματα του θησαυρού του Πρίαμου, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας και περιλαμβάνει 63 χρυσά και 26 ασημένια δαχτυλίδια. Oι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν και στο δείκτη τα δαχτυλίδια τους, ενώ οι Ινδοί στον αντίχειρα. Ωστόσο ο παράμεσος, πέραν του να είναι ένα αρκετά βολικό δάχτυλο για να φορά κανείς δαχτυλίδι, πίστευαν ότι συνδέεται μέσω μιας βασικής φλέβας κατευθείαν με την καρδιά, την έδρα των αισθημάτων, και αυτή τη θέση προτίμησαν οι περισσότεροι λαοί.

Η μόδα του δαχτυλιδιού των αρραβώνων πέρασε και στην αρχαία Ρώμη, όπου δεν ήταν παρά ένας κρίκος από βούρλο ή ταπεινό μέταλλο, που φορούσαν στο αριστερό χέρι, κι αργότερα στους Χριστιανούς, που το έφτιαχναν από ό,τι μέταλλο διέθεταν. Το 860 μ.Χ. ο πάπας Νικόλαος έκανε υποχρεωτική για την τέλεση του γαμήλιου μυστηρίου τη βέρα, η οποία μάλιστα έπρεπε να είναι χρυσή, δείχνοντας ότι εκείνος που παντρευόταν τιμούσε μ’ αυτόν τον τρόπο -πληρώνοντάς τη δηλαδή ακριβά- την απόφασή του.

Τον 18ο αιώνα ο ρομαντισμός επένδυσε πολύ στον έρωτα και κατ’ επέκτασιν στα σχετικά αξεσουάρ, δηλαδή τα κοσμήματα. Συχνά τα δαχτυλίδια των ερωτευμένων περιλάμβαναν ένα συνδυασμό από πολύτιμους λίθους, που τα αρχικά των ονομάτων τους σχημάτιζαν με ακροστιχίδα λέξεις όπως «Έρωτας» ή «Αγαπημένος». Στο τέλος του αιώνα ο κοσμηματοπώλης Τσαρλς Λούις Τίφανι δημιούργησε το κλασικό δαχτυλίδι των αρραβώνων, με το ένα και μοναδικό μπριγιάν που δενόταν σε πλατίνα. Όμως ο πραγματικός εμπνευστής της ιδέας ήταν ο αρχιδούκας Μαξιμιλιανός των Αψβούργων, ο πρώτος που χάρισε στην αγαπημένη του Μαρία της Βουργουνδίας ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι, αναγορεύοντας το διαμάντι σε κατ’ εξοχήν σύμβολο της συζυγικής πίστης.

Κλασικά σύμβολα αγάπης
Όμως η ερωτική αφοσίωση γέννησε και ένα άλλο «κλασικό» δαχτυλίδι, αυτή τη φορά στην Ιρλανδία του 17ου αιώνα. Εκεί, στο ψαροχώρι Κλάνταγκ, ζούσε ένας νεαρός ερωτευμένος ονόματι Ρίτσαρντ Τζόις. Μαυριτανοί πειρατές τον απήγαγαν και τον πούλησαν σκλάβο σε κάποιον κατασκευαστή κοσμημάτων στην Αλγερία. O Τζόις έμαθε την τέχνη από τον αφέντη του και δούλευε μαζί του, ώσπου απελευθερώθηκε με μια συμφωνία που έκανε για τους σκλαβωμένους υπηκόους του ο Άγγλος βασιλιάς το 1689. Παρόλο που ο Αλγερινός τού ζήτησε να μείνει προσφέροντάς του το χέρι της κόρης του και τη μισή του περιουσία, ο Τζόις γύρισε στο Κλάνταγκ για να βρει την αγαπημένη του που ποτέ δεν είχε ξεχάσει. Εκείνη τον περίμενε ανύπαντρη. O Τζόις έφτιαξε για χάρη της ένα δαχτυλίδι που παρίστανε δυο χέρια τα οποία κρατούσαν ανάμεσά τους μια καρδιά με στέμμα. Η καρδιά συμβόλιζε την αγάπη, τα χέρια τη συντροφικότητα και η κορόνα την αφοσίωση. Το σχέδιο αυτό του δαχτυλιδιού διαδόθηκε και αντιγράφηκε. Κάθε τέτοιο δαχτυλίδι ήταν πολύτιμο οικογενειακό κειμήλιο και πήγαινε από μητέρα σε κόρη. Μάλιστα είχε ένα και η βασίλισσα Βικτωρία. Ένα άλλο κλασικό δαχτυλίδι έρωτα ήταν η τριπλή βέρα με τους «πλεγμένους» κρίκους που προερχόταν από τους Ετρούσκους, αλλά διαδόθηκε ευρέως και στο 15ο αιώνα. Το τριπλό δαχτυλίδι αποτελούνταν από έναν κρίκο απλό και δύο σκαλιστούς ή με πέτρες, συνδεδεμένους με ένα έλασμα. Τη μέρα των αρραβώνων διέλυαν το δαχτυλίδι στα τρία, το ακουμπούσαν πάνω σε μια Βίβλο και στη συνέχεια κάθε μέλος του ζευγαριού έπαιρνε από ένα σκαλιστό δαχτυλίδι και ένας μάρτυρας του αρραβώνα το σκέτο κρίκο. Τη μέρα του γάμου τα τρία κομμάτια ξαναενώνονταν και το δαχτυλίδι δινόταν στη νύφη. Αυτά τα δαχτυλίδια δεν χρησιμοποιούνται πια, αλλά υπάρχει η εκδοχή της βέρας με τους τρεις πλεγμένους κρίκους, σε λευκό, κίτρινο και κόκκινο χρυσάφι, που λάνσαρε ο Καρτιέ στη δεκαετία του ’20 και έκτοτε έχει αντιγραφεί ποικιλοτρόπως.

Ένδειξη πλούτου και εξουσίας
Στην πληθωρική εποχή της Αναγέννησης οι άρχοντες και οι αξιωματούχοι χρησιμοποίησαν το δαχτυλίδι ως ένδειξη εξουσίας, αλλά δεν ήταν οι πρώτοι. Στους προηγούμενους αιώνες όχι μόνο οι ηγεμόνες αλλά ακόμα και οι ιερείς φορούσαν στα δάχτυλα τα σύμβολα του αξιώματός τους. Oι βασιλιάδες σφράγιζαν τις αποφάσεις του με τους μεγαλόπρεπους σφραγιδόλιθους που στόλιζαν τα δαχτυλίδια τους. Ήρθαν όμως εποχές όπου πραγματικά η επιδειξιμανία των πλουσίων έφτασε σε ακραία σημεία. Φορούσαν δαχτυλίδια όχι μόνο σε κάθε δάχτυλο, αλλά και σε κάθε φάλαγγα. Μόνη εξαίρεση, το μεσαίο δάχτυλο. Δεν ξέρουμε ακριβώς το λόγο αυτής της εξαίρεσης, αλλά μια εξήγηση ίσως δίνεται από τις μαρτυρίες των παλιών χειρομαντών: πίστευαν ότι ο μέσος είναι ο «γιατρός» του σώματος, αντιστοιχεί στον Κρόνο και συνδέεται με σημαντικά όργανα, όπως το συκώτι και το έντερο. Πιθανόν προτιμούσαν να μην επιβαρύνουν το σημαντικό αυτό δάχτυλο με τα κοσμήματα για να μη μειώσουν την εξισορροπητική του λειτουργία Δεν είναι όμως μόνο για την κοσμική εξουσία τα δαχτυλίδια. O πάπας της Ρώμης -όπως και οι καθολικοί επίσκοποι και οι καρδινάλιοι- φορούν δαχτυλίδια τα οποία ασπάζονται οι πιστοί. Του πάπα μάλιστα, όποτε ο κάτοχός του πεθαίνει, λιώνεται και ξαναφτιάχνεται από την αρχή για να δοθεί στο διάδοχό του. Τα δαχτυλίδια όμως σήμαιναν και την ενότητα, την ένταξη σε μια ομάδα λίγο ως πολύ αποκλειστική. Για παράδειγμα, πολλά ξένα πανεπιστήμια έχουν ακόμα το «έθιμο» των δαχτυλιδιών που δίνονται σε ειδικές τελετές στους φοιτητές ή τους αποφοίτους ως σύμβολο των πνευματικών προσπαθειών τους και της κοινής κουλτούρας που έλαβαν.

Μαγικά, θεραπευτικά και γούρικα
Εκτός από τα δαχτυλίδια του έρωτα και της εξουσίας, δεν υπάρχει ίσως πολιτισμός που να μην τους προσέδωσε και μαγικές χρήσεις, ως επί το πλείστον συνδεμένες με τις θεραπευτικές δυνάμεις των μετάλλων, των πετραδιών αλλά και των συμβόλων. Πρώτοι οι Αιγύπτιοι τα χρησιμοποιούσαν σαν φυλακτά, ιδίως σε συνδυασμό με τον κόκκινο ίασπι. Η πέτρα με το κόκκινο χρώμα θεωρούνταν ότι προστατεύει μέσω της λεγόμενης «συμπαθητικής μαγείας» τους στρατιώτες από τις πληγές και τις γυναίκες από τις αιμορραγίες. Στο βρετανικό μουσείο του Λονδίνου υπάρχουν πολλά αιγυπτιακά δαχτυλίδια από κάθε είδους πολύτιμα υλικά, τα οποία υποτίθεται ότι απομάκρυναν τη βασκανία και αύξαιναν την προσωπική δύναμη.
Oι Ρωμαίοι, πάλι, φορούσαν δαχτυλίδια για να προστατευτούν από τις μολυσματικές αρρώστιες και τα αφιέρωναν στη θεά Υγεία, ενώ για να προλάβουν τους κολικούς φορούσαν δαχτυλίδια με την εικόνα του Ηρακλή που έπνιγε το λιοντάρι. Oι χριστιανοί σκάλιζαν επάνω τις εικόνες των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού ή τα ονόματα των Μελχιόρ, Βαλτάσαρ και Γασπάρ, των Τριών Μάγων. Σε ένα μίγμα επιρροών από την αρχαία Ελλάδα, τους Αιγυπτίους, τους Κόπτες και τους Εβραίους υπήρχαν δαχτυλίδια με σφραγιδόλιθους που έγραφαν λέξεις όπως ΙΑΩ (από την «ίαση», συνδυάζοντας μαζί το Α και το Ω ), Ιησούς, Αδωναΐ και διάφορα άλλα, με παραστάσεις όπως το φίδι που τρώει την ουρά του και τα φορούσαν για να προστατεύονται από τις αρρώστιες και τη βασκανία. Στην Αγγλία η χρήση των θεραπευτικών δαχτυλιδιών διήρκεσε πολλά χρόνια. Τον 14ο αιώνα ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Γ' έδινε πέντε σελίνια στον ιερέα της Αυλής κάθε Μεγάλη Παρασκευή για να φτιάξει δαχτυλίδια «ειδικά» για την αντιμετώπιση της κράμπας. Και μέχρι το 17ο αιώνα οι Άγγλοι μονάρχες παράγγελναν δαχτυλίδια από χαλκό ή ψευδάργυρο για την ποδάγρα και τους ρευματισμούς τους. Ακόμα και στις παραδόσεις των λαών το δαχτυλίδι έπαιζε σημαντικό ρόλο ως γούρι ή ως μαντικό μέσον. Στην πατρίδα μας στο έθιμο του κλήδονα τις παραμονές του Αϊ- Γιαννιού, ήταν ένα από τα αντικείμενα που έβαζαν στο πιθάρι με το αμίλητο νερό, για να βρουν ποιον θα παντρευτούν. Ας μην ξεχνάμε ακόμα ότι ένα δαχτυλίδι χωρίς πέτρα κρεμασμένο από ένα σπάγκο ή κλωστή μπορεί να γίνει αυτοσχέδιο εκκρεμές για τους επίδοξους ραβδοσκόπους. Όσο για τα γούρια, μπορεί κανείς να επιλέξει το τυχερό του δαχτυλίδι με βάση τη διαίσθηση ή να βρει κάποιο με την τυχερή πέτρα του ζωδίου του. Μπορεί το συναισθηματικό δέσιμο που έχει μ’ εκείνον που του χάρισε το δαχτυλίδι να λειτουργεί μετατρέποντάς το σε φυλακτό. Υπάρχουν ακόμα και τα τυχερά δαχτυλίδια, που βασίζονται σε διάφορες παραδόσεις, όπως το φενγκ σούι. Ό,τι και να είναι, ο τέλειος κύκλος που συμβολίζει το αέναο και το αδιάρρηκτο θα λειτουργεί πάντα μαγικά πάνω στα χέρια των ανθρώπων.

Μύθοι και παραμύθια
Τα παραμύθια έχουν μέσα τους περισσότερα δαχτυλίδια κι από κοσμηματοπωλεία. Όμως τα παραμυθένια δαχτυλίδια έχουν αξία πολύ μεγαλύτερη κι από το πιο ζηλευτό κόσμημα μιας Ινδής μαχαρανής ή μιας κυρίας πολυεκατομμυριούχου, καθώς είναι μαγικά και πραγματοποιούν όλες τις επιθυμίες! Μπορούν να κάνουν τον ήρωα αόρατο, να κατασκευάσουν αστραπιαία μια ολόκληρη πόλη, να χωρίσουν σωρούς από στάρι ή να εμφανίσουν ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά. Άλλα πάλι αλλάζουν χρώμα ειδοποιώντας τον κάτοχό τους για έναν κίνδυνο. Υπάρχουν ωστόσο κι εκείνα που φέρνουν συμφορές, όπως εκείνο που δίνει μια κακή μάγισσα σε μια όμορφη κόρη κάνοντάς την να πέσει σε ύπνο βαθύ σαν θάνατο μόλις το φορέσει - για να ξυπνήσει όταν το γενναίο πριγκιπόπουλο της το τραβήξει από το δάχτυλο και λύσει τα μάγια Ακόμα πιο παλιά από τα δαχτυλίδια των παραμυθιών είναι τα δαχτυλίδια των μύθων.
* O σοφός βασιλιάς Σολομών «διάβαζε» πάνω στο πετράδι του δαχτυλιδιού του ποια ήταν η σωστή απόφαση να πάρει κάθε φορά, σαν σε κρυστάλλινη σφαίρα.
* O τύραννος της Σάμου Πολυκράτης πέταξε το αγαπημένο του δαχτυλίδι στη θάλασσα, για να λυπηθεί με την απώλεια και να μην τραβά το φθόνο των θεών για τον πλούτο και τη δύναμή του. Ένα ψάρι κατάπιε το δαχτυλίδι, ένας ψαράς πούλησε το ψάρι στο παλάτι κι ο βασιλιάς βρήκε το δαχτυλίδι στο πιάτο του. Ήταν ο οιωνός για τις συμφορές που επρόκειτο να τον βρουν, με κατάληξη την αιχμαλωσία και το θάνατό του.
* O Προμηθέας φορούσε ένα δαχτυλίδι που ήταν φτιαγμένο από τα χέρια του ίδιου του Δία. O βασιλιάς των θεών τιμώρησε τον ημίθεο Προμηθέα, που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους, αλυσοδένοντάς τον στον Καύκασο. Ένας αετός τού έτρωγε κάθε μέρα το συκώτι, το οποίο ξαναγινόταν τη νύχτα, για να διαιωνίζεται το μαρτύριο. O Ηρακλής τον απελευθέρωσε και ο Δίας τον εξανάγκασε να φορά ένα δαχτυλίδι φτιαγμένο από τις αλυσίδες του και με ένα κομμάτι από το βράχο αντί για πετράδι.
* O Γύγης, στο μύθο που αναφέρει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του, έγινε τύραννος της Λυδίας στις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. χάρη σε ένα δαχτυλίδι που, όταν το έτριβε, του πραγματοποιούσε κάθε επιθυμία. O Γύγης δέχτηκε την πρόκληση του προηγούμενου ηγεμόνα να κρυφτεί και να δει γυμνή τη γυναίκα του δεύτερου, κι όταν εκείνη τον αντιλήφθηκε, αξίωσε να μονομαχήσει με τον άντρα της. O Γύγης σκότωσε τον άρχοντα και πήρε και τη θέση του και την πανέμορφη γυναίκα του. * Μυθικό και μεγαλειώδες είναι το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, που αποθεώθηκε με την ομώνυμη όπερα του Βάγκνερ. Σύμφωνα με το μύθο αυτό της βόρειας παράδοσης, το δαχτυλίδι το είχε πάρει ένας δαιμονικός νάνος από τα κύματα του Ρήνου και ήταν καταραμένο. O ήρωας Ζίγκφριντ προσπάθησε να το επιστρέψει στα πνεύματα του νερού, αλλά σκοτώθηκε. Στο τέλος, η Βαλκυρία Βρουνχίλδη ξανάριξε το δαχτυλίδι στο Ρήνο."

Πηγή: e-go.gr

Photo: Lord of the Rings

"Τρυποκάρυδος", κεφ. 2

2006-09-24T20:16:00.000+03:00

«Πάρτε μια κάποια νύχτα τον Αύγουστο. Η Πριγκίπισσα Λη-Τσέρι αγνάντευε απ’ το παράθυρο της σοφίτας της. Ήτανε πανσέληνος. Το φεγγάρι είχε στρογγυλέψει τόσο πολύ που κόντευε να κατρακυλήσει. Φαντάσου να ξυπνάς και να βρίσκεις το φεγγάρι τάβλα στο πάτωμα του λουτρού, σαν το μακαρίτη τον Έλβις Πρίσλεϋ, δηλητηριασμένο από παγωτό μπανάνα. Ήταν ένα φεγγάρι που μπορούσε να ξυπνήσει άγρια πάθη σε μια κοιμισμένη αγελάδα. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να διαολέψει το κάθε κουνελάκι. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να κάνει τις κοτρώνες να μοιάζουν σεληνόλιθοι, να μεταμορφώσει την Κοκκινοσκουφίτσα σε μεγάλο κακό λύκο. Πάνω από μια ώρα, η Λη-Τσέρι αγνάντευε το άπειρο τ’ ουρανού. ‘Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;’ ρώτησε η Πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.
Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του ’χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ’ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:
Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το ’γραψε ο Καμύ θα ’χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα ’χε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι.
Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό είναι:
Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή;
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.

Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.»

Sonata No 1 in G for Cello

2006-09-23T22:27:00.000+03:00

Νανούρισμα νυχτερινής βροχής για πιάνο και τσέλο.

Elevate me

2006-09-11T13:30:00.000+03:00

Δεν πάμε κάτω. Δεν πάμε κάτω.

Άλλη μία...

ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΤΩ!

Free your mind

2006-09-10T20:52:00.000+03:00

Αλλιώς πέτα το απ' το τρένο...

Οι Σεληνιασμένοι

2006-09-07T22:21:00.000+03:00

Μήπως -λέω μήπως- και τα δικά σας νεύρα "τα 'χουν παίξει" lately (μαζί με τα δικά μου ενν.); Τυγχάνει ίσως να νιώθετε λίγο "σκασμένοι" αυτές τις μέρες; Σα να ξυπνάει ο Βεζούβιος μέσα σας, ένα πράμα; Σας έρχεται επανειλημμένως (ενώ εσείς τη διώχνετε κλοτσιδόν) μια ολοσδιόλου "ανεξήγητη" παρόρμηση να "τα βροντήξετε", αναφωνώντας "ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ", "ΑΕΡΑ" και άλλα πολεμοχαρή συνθήματα, με τη συνοδεία άναρθρων κραυγών;

Αναξιοπαθούντες bloggers, μην ανησυχείτε! Δεν είναι στραβός ο αιγιαλός! Είναι οι σεληνιακές εκλείψεις! Ναι, καλέ! Μην αγχώνεστε! Κι όσοι δεν χαμπαριάζετε από τέτοια απόψε, που συμβαίνει η πρώτη στη σειρά, θα χαμπαριάσετε στη δεύτερη, προς το τέλος του μήνα! "Καλό μήνα" είπαμε; Δεν είπαμε! :-p

Die another day (said the dream)

2006-08-30T22:57:00.000+03:00

«Είναι ακόμα εδώ... ύστερα από τόσα χρόνια! ... Δεν έχει πεθάνει!» σκέφτηκε, ανοίγοντας τα μάτια του. «Δεν έχει πεθάνει!» επανέλαβε μονολογώντας, φωναχτά αυτή τη φορά, σε ένα ξέσπασμα που απευθυνόταν στην υστερικά διαμαρτυρόμενη φωνή της γκρίζας λογικής του. Ψυχή δεν υπήρχε γύρω. «"Privé" κατάσταση»: αυτός και το όνειρό του. Το καρφωμένο στο σταυρό. «Ήρθε η ώρα της αποκαθήλωσης» είπε πάλι φωναχτά, αφαιρώντας ένα ένα τα καρφιά. Λες και προσπαθούσε μ’ αυτό τον τρόπο να αποστομώσει τον εσωτερικό του δαίμονα, που τού τριβέλιζε το νου... Το όνειρό του ξαναζωντάνεψε μεμιάς μπροστά του. «Γεια σου» τού είπε εκείνος χαμογελώντας. «Είμαι ο λαθρεπιβάτης σου...»

Περί τοξοβολίας

2006-08-29T22:27:00.000+03:00

Το μάτι εστιάζει με ακρίβεια στο στόχο. Το χέρι σταθερό. Προσπαθείς να διώξεις τις σκέψεις, αυτές όμως ξανάρχονται ... εξαιτίας μιας πρωτόγνωρης αίσθησης ... Τη μια κρατάς το τόξο σημαδεύοντας το στόχο, και την άλλη νιώθεις πως είσαι η τεντωμένη του χορδή. Όχι απλώς η προέκταση της χορδής του, η ίδια η χορδή του ... Σού φαίνεται παράλογο, αλλά νά που νιώθεις την ιδρωμένη σπονδυλική σου στήλη να τεντώνεται διαρκώς προς τα πίσω ... Εσύ κι ο χρόνος (αναπνοές, καρδιακοί παλμοί και δευτερόλεπτα, όλα τώρα μετριούνται σε αιώνες, γιατί) ... Περιμένεις ... μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή που θα ρίξεις το βέλος ... Και περιμένεις ... Και περιμένεις ... Και περιμένεις ... (Πες μου, η αναμονή σε τσακίζει ή σε τσιτώνει; Ή μήπως σε τσακίζει και σε τσιτώνει;)... Και κάποτε η στιγμή έρχεται ... Ήρθε ... Και τώρα είσαι το ίδιο το βέλος ... Αφήνεις τη χορδή ελεύθερη, και ολόκληρο το σώμα σου εκτοξεύεται με απίστευτη ταχύτητα στον αέρα ... Τώρα ξέρεις πώς είναι ... να είσαι ένα ιπτάμενο βέλος ... Να μην έχεις ιδέα πού θα καταλήξεις ... Κλείνεις τα μάτια, και οραματίζεσαι ότι βρίσκεις το στόχο σου... Εύχεσαι ότι -αυτή τη φορά- δε θα είσαι άλλη μια βολή άσκοπα ξοδεμένη ... Εύχεσαι ...

B-Day post

2006-08-26T22:09:00.000+03:00

Μια και ήρθε, λοιπόν, αυτή η ευλογημένη μέρα (αν και προτιμώ να μη σκέφτομαι τι μέρα ήταν, γιατί, αν το καλοσκεφτώ, θα αλλάξω το "ευλογημένη'" σε κάτι άλλο που λήγει σε -μένη, αλλά αρχίζει από γαμ... *beeep*), ας ανοίξω, λέω, μια bloggoσαμπάνια (κοινώς "Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά..."), για να γιορτάσω το γεγονός ότι πριν 28 (ολογράφως: είκοσι οχτώ) χρόνια έπεσα σ' αυτόν τον πλανήτη... (Αυτό τώρα είναι καλό; Επιφυλάσσομαι να απαντήσω μια μέρα που θα έχω καλύτερη διάθεση...)
Στην υγειά σας!
ΥΓ #1. Η αλήθεια είναι ότι θα πιω, για να ξεχάσω... (*γκλουπ*γκλουπ*γκλουπ*)
ΥΓ #2. Όπως, επίσης, ότι θ' ακούσω το "Not an addict", σε μια ύστατη προσπάθεια να μην καπνίσω όλα τα φυτά στο σπίτι... :-p

In my restless sleep...

2006-08-24T06:23:00.000+03:00

I feel you

2006-08-21T10:47:00.000+03:00

Στον Σ.

Ι feel you... in every stone
in every leaf of every tree
you've ever grown

Ι feel you... in every thing
in every river that might flow
in every seed you might have sown

Ι feel you... in every vein
in every beating of my heart
each breath I take

[in every breath I'll ever take]

Ι feel you... anyway...
in every tear that Ι might shed
in every word Ι've never said

Ι feel you...

Μυστικές μελωδίες του ήλιου

2006-08-19T12:50:00.000+03:00

Μη με ρωτάς γιατί και πώς
κεχριμπαρένιοι ήχοι βιολιών
απ’ την καρδιά μου βγαίνουν

Σε μελωδίες μυστικές λικνίζονται μικρές θεές

και χρυσαλλίδες στις ακτίνες μου υφαίνουν

Ψίθυροι αυγουστιάτικου φεγγαριού

2006-08-17T22:00:00.000+03:00

Είναι μεγάλη η νύχτα πριν την αυγή
Πρέπει να περιμένεις
Τα μάτια σου όμως να’ναι ανοιχτά

Όσο κι αν να τα κλείσεις θέλεις

Play?

2006-07-31T21:22:00.000+03:00

Επιστροφή στο εργασιακό περιβάλλον αύριο. Δεν τρελαίνομαι. Για την ακρίβεια, ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Μήπως - λέω μήπως - είναι καιρός για κάποιες αλλαγές; Τώρα που έχω και κίνητρο... το οποίο μάλιστα εμφανίστηκε απροειδοποίητα μπροστά μου σαν φάντης μπαστούνι ή, το λιγότερο, σαν κουνέλι μέσα από καπέλο ταχυδακτυλουργού... Και μαζί με το κουνέλι, ε, συγγνώμη, το κίνητρο θέλω να πω, εμφανίστηκε και μια σκακιέρα (παλιά γνωστή μου, οπότε εδώ δεν εξεπλάγην...). Οι θέσεις στις οποίες βρίσκονται τα πιόνια μαρτυρούν μια παρτίδα που έχει μείνει στη μέση ('φτου γαμώτο' τα συνοδευτικά επιφωνήματα). Ρίσκο (λευκά) vs βόλεμα (μαύρα). Λέω να πλησιάζω τα λευκά, αλλά είμαι με μισή καρδιά. Η άλλη μισή είναι ακόμα στα μαύρα. Για πόσο όμως ακόμα; O εαυτός μου μού κλείνει το μάτι τσαχπίνικα και μου γνέφει να πλησιάσω (πάντα αναστατώνομαι όταν το κάνει αυτό, γνωρίζοντας πολύ καλά τι επακολουθεί...!) Έλα, γλυκιά μου... Έλα, το μωρό μου... ΚΟΥΝΗΣΟΥ! (με το καρότο και το μαστίγιο η δικιά σου... αλλά ας επιστρέψω καλύτερα στο σοβαρό 'λογοτεχνικό' μου ύφος... διότι έχει κι ένα επίπεδο αυτό το ιστολόγιο... ναι, ξέρω ...τςςςς!). Μέσα μου νιώθω ήδη την ενδόμυχη αγωνία της επόμενης κίνησης. Η επόμενη κίνηση... Γρήγορη ναι, σπασμωδική όχι. Ξέρω όμως ότι αν παίξω με μισή καρδιά έχω πολύ λίγες πιθανότητες να κερδίσω το παιχνίδι. Η δοκιμασία έχει αρχίσει... Πού είναι ο γαμ***νος ο ταχυδακτυλουργός όταν τον χρειάζεσαι;;; ΟΕΟ;;; (και γαμώ το λογοτεχνικό ύφος, δηλ. :-p ... Δεν πιστεύω να διαφωνείτε...)

Future Lovers

2006-07-28T13:30:00.000+03:00

Και έτσι, υπό τους σαγηνευτικούς dance ήχους μιας θεάς,

σας φιλώ!

Καλό Σ/Κ σε όλους!

And all that jazz

2006-07-28T00:30:00.000+03:00

C'mon babe

Why don't we paint the town?

And all that jazz

I'm gonna rouge my knees

And roll my stockings down

And all that jazz

Start the car I know a whoopee spot

Where the gin is cold

But the piano's hot

It's just a noisy hall

Where there's a nightly brawl

And all that jazz!

Slick you hair

And wear you buckle shoes

And all that jazz

I hear that father dip

Is gonna blow the blues

And all that jazz

Hold on, hon

We're gonna bunny hug

I bought some aspirin

Down at united drug

In case you shake apart

And want a brand new start

To do that

Jazz!

Skidoo
And all that jazz

Hot-cha
Whoopee
And all that jazz!
Ha! ha! ha!

It's just a noisy hall

Where there's a nightly brawl

And all that

Jazz!

Find a flask

We're playing fast and loose

And all that jazz

Right up here

Is where I store the juice

And all that jazz

Come on, babe

We're gonna brush the sky

I betcha lucky lindy

Never flew so high

'Cause in the stratosphere

How could he lend an ear

To all that jazz?

Oh, you're gonna see you sheba

Shimmy shake
And all that jazz
Oh, she's gonna shimmy till her garters break
And all that jazz
Show her where to park her girdle

Oh, her mother's blood'd curdle

If she'd hear

Her baby's queer

For all that jazz!

C'mon babe

Why don't we paint the town?

And all that jazz

I'm gonna rouge my knees

And roll my stockings down

And all that jazz

Start the car

I know a whoopee spot

Where the gin is cold

But the piano's hot

It's just a noisy hall

Where there's a nightly brawl

And all that...

...........

No, I'm no one's wife

But, oh I love my life

And all that jazz!
That jazz!

Μονεμβασία, Ιούλιος 2006

2006-07-25T21:12:00.000+03:00

(Θα έχω να θυμάμαι...)

Ένα πανέμορφο δωμάτιο με θέα το απέραντο γαλάζιο και τις κεραμιδοσκεπές των παραδοσιακών σπιτιών, το πρώτο πρωινό που πήραμε στην πέτρινη στοά του ξενοδοχείου κοιτώντας την αυλή με τα γεράνια, τα ποτά στο ατμοσφαιρικό μπαράκι του Jimmy που ήπιαμε μια δροσερή νύχτα του Ιούλη - χωρίς φεγγάρι - κοιτώντας το γεμάτο από αστέρια ουρανό και γελώντας ασταμάτητα με τα αστεία που λέγαμε, τα δεκάδες ανώμαλα λιθόστρωτα σκαλοπάτια που ανεβήκαμε και κατεβήκαμε (εγώ κρατώντας σφιχτά το ιδρωμένο χέρι σου και μ’ αγκαλιά το φόβο μη γλιστρήσω πάνω στις λείες πέτρες), οι ξύλινες χειροποίητες δημιουργίες στο κατάστημα του Θοδωρή, που έμεινα να κοιτώ σα μαγεμένη ή υπνωτισμένη, μη μπορώντας να αντισταθώ σ’ ένα μεσαιωνικό σκάκι, δύο κούπες από ξύλο ελιάς (έστω κι αν ράγισαν λιγάκι απ’ το κόκκινο κρασί που ήπιαμε χθες βράδυ) συν δύο γάτους - σουβενίρ (δωράκια που μου χάρισες :)... Το σπίτι του Γ. Ρίτσου με τους τοίχους τους βαμμένους στο χρώμα του σάπιου μήλου (;) και τα ξύλινα παράθυρα (πόσες φορές μακάρισα τον ποιητή για τη θέα που απολάμβανε απ’ αυτό το σπίτι δε θυμάμαι...), τα μεγάλα φανάρια στους τοίχους και οι μαύρες, βαρύγδουπες, σιδερένιες κλειδαριές στις ξύλινες πόρτες που άνοιγαν με μια – μόνο - απλή κίνηση του σύρτη... Οι ντόπιοι που μας χαμογέλασαν, που μας έπιασαν κουβέντα, και το γλυκό παιδάκι με τα μεγάλα καστανά μάτια στο ‘Ενετικό’ καφέ που, ενώ μιλούσαμε και διαβάζαμε τα βιβλία μας, βρέθηκε ξαφνικά στην αγκαλιά μου... Η πανοραμική θέα από την άνω πόλη που μου έκοψε την ανάσα, το εσωτερικό της επιβλητικής Αγίας Σοφίας (στο υψηλότερο σημείο της καστροπολιτείας) που μας γέμισε με δέος και με μερικά δάκρυα τα δικά μου μάτια (τύχη πραγματική που βρήκαμε αυτή την εκκλησία ανοιχτή)... Η αίσθηση της απεραντοσύνης που μας πλημμύρισε, όση ώρα καθόμασταν αγκαλιά πάνω σ’ εκείνο το βράχο, αντικρύζοντας ευθεία μπροστά τον ορίζοντα, στο σημείο όπου το γαλάζιο του ουρανού και το γαλάζιο της θάλασσας γίνονται ένα, και ευθεία κάτω τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά που έγλειφαν τα σκουρόχρωμα βράχια κατά μήκος της ακτής...

Ο δυνατός αέρας που διαρκώς μας έπαιρνε και μας ανακάτευε τα μαλλιά, τα παιχνίδια μας στη θάλασσα της Πλύτρας, οι καταπληκτικές γεύσεις στο μεζεδοπωλείο της Δήμητρας που μας γέμισαν με ηδονή (...και μερικές ‘γλυκιές’ τύψεις)... Το συμβολικό κάψιμο του καραβιού (ακόμα γελάω που το είπες ‘κρουαζιερόπλοιο’ περιπαιχτικά λόγω ...μεγέθους) και τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα στον επετειακό εορτασμό της απελευθέρωσης της Μονεμβασίας, τα οποία απαθανάτισα εν μέρει με το video της φωτογραφικής μου μηχανής (αναθεματισμένη memory card, πώς γεμίζεις έτσι)... Τα πειράγματά σου στο δρόμο για τη συναυλία του Στέλιου Διονυσίου και του Μάριου Τόκα, τα τραγούδια που τραγουδήσαμε μαζί τους καθισμένοι στην άκρη της προβλήτας κοιτώντας τις μικρές φωτιές που επέπλεαν στα γαλήνια νερά του λιμανιού, τα τραγούδια που τραγουδούσαμε με κέφι στο αυτοκίνητο, ο κόκκινος ήλιος που έδυσε ανάμεσα σε δυο βουνοκορφές στο δρόμο του γυρισμού... και τόσα άλλα... που δε χωρούν εδώ...

Θέλω απλώς να πω... μωρό μου, σ’ ευχαριστώ... γι’ αυτές τις μοναδικές στιγμές... Και για σήμερα που γιορτάζεις τα γενέθλιά σου... χρόνια σου πολλά, χρόνια σου γλυκά, και πάλι... :)))

Ηλιαχτίδα

2006-07-18T14:41:00.000+03:00

Μία μικρή ηλιαχτίδα ήρθε χθες αναπάντεχα και μου ψιθύρισε στ’ αυτί λόγια γλυκά... Ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη... Είχα ξεχάσει σχεδόν πώς είναι ο ψίθυρος μιας ηλιαχτίδας... Ακαταμάχητος... Στο άκουσμά του ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου... Κοιμήθηκα μ' αυτό το χαμόγελο... Ξύπνησα μ' αυτό το χαμόγελο... Ακόμα είναι εδώ... στα χείλη μου... που λένε σ’ αυτή τη γλυκιά ηλιαχτίδα

'Ναι... μείνε... σε θέλω...'

Ne me quitte pas

2006-07-15T22:58:00.000+03:00

Ne me quitte pas

Il faut oublier

Tout peut s'oublier

Qui s'enfuit déjà

Oublier le temps

Des malentendus

Et le temps perdu

À savoir comment

Oublier ces heures

Qui tuaient parfois

À coups de pourquoi

Le coeur du bonheur

Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai

Des perles de pluie

Venues de pays

Où il ne pleut pas

Je creuserai la terre

Jusqu'après ma mort

Pour couvrir ton corps

D'or et de lumière

Je ferai un domaine

Où l'amour sera roi

Où l'amour sera loi

Où tu seras reine

Ne me quitte pas

Je t'inventerai

Des mots insensés

Que tu comprendras

Je te parlerai

De ces amants-là

Qui ont vu deux fois

Leurs coeurs s'embraser

Je te raconterai

L'histoire de ce roi

Mort de n'avoir pas

Pu te rencontrer

Ne me quitte pas

On a vu souvent

Rejaillir le feu

D'un ancien volcan

Qu'on croyait trop vieux

Il est paraît-il

Des terres brûlées

Donnant plus de blé

Qu'un meilleur avril

Et quand vient le soir

Pour qu'un ciel flamboie

Le rouge et le noir

Ne s'épousent-ils pas

Ne me quitte pas

Je ne vais plus pleurer

Je ne vais plus parler

Je me cacherai là

À te regarder

Danser et sourire

Et à t'écouter

Chanter et puis rire

Laisse-moi devenir

L'ombre de ton ombre

L'ombre de ta main

L'ombre de ton chien

Ne me quitte pas

Rêver

2006-07-15T21:39:00.000+03:00

D'avoir mis son âme dans tes mains

Tu l'as froissé comme un chagrin

Et d'avoir condamné vos différences

Nous ne marcherons plus ensemble

Sa vie ne bat plus que d'une aile
Dansent les flammes, les bras se lèvent
Là où il va il fait un froid mortel
Si l'homme ne change de ciel pourtant, j'ai rêvé

J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
Au souffle du vent
S'élevait l'âme, l'humanité
Son manteau de sang
J'irai cracher sur vos tombeaux
N'est pas le vrai, n'est pas le beau
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer

A quoi bon abattre des murs
Pour y dresser des sépultures
A force d'ignorer la tolérance
Nous ne marcherons plus ensemble

Les anges sont las de nous veiller
Nous laissent comme un monde avorté
Suspendu pour l'éternité
Le monde comme une pendule
Qui s'est arrêtée
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
Au souffle du vent
S'élevait l'âme, l'humanité
Son manteau de sang
J'irai cracher sur vos tombeaux
N'est pas le vrai, n'est pas le beau
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
(Refrain x2)
J'ai rêvé qu'on pouvait s'aimer
J'avais rêvé du mot AIMER

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

2006-07-15T19:12:00.000+03:00

Όχι, ψέμματα δε λέν’ τα δάχτυλά μου

έτσι όπως ασυναίσθητα αγγίζουν

το γυμνό λαιμό μου

έτσι όπως ανεπαίσθητα ψηλαφίζουν

την επιφάνεια της αλυσίδας εκείνης

με

το

σταυρό

της ίδιας που φορούσα τότε

πριν είκοσι τόσα χρόνια - θυμάμαι -

γύρω

απ’

το

λαιμό

μου

Πώς είχα την ψευδαίσθηση ότι την είχα βγάλει

ότι την είχα αφήσει

πίσω

μου

σε κάποια, ίσως, αραχνιασμένη γωνιά

της ψυχής και του μυαλού μου;

Ποτέ δεν είχα φανταστεί

πως θα παρέμενε

επάνω μου, ίδια κι απαράλλαχτη,

ανέγγιχτη απ’ το πέρασμα του χρόνου,

όχι ως σύμβολο της πίστης μου

αλλά ως ανάμνηση

μιας

θ η λ ι ά ς

ανάμεσα σε δυο χέρια παιδικά

που την άρπαξαν

με βία

απ’ το λαιμό μου...

Πλέον, βέβαια, είναι άγνωστο πού βρίσκεται

εκείνος ο σταυρός

- πάνε κι είκοσι τόσα χρόνια από τότε... -

Τι σημασία έχει όμως απ’ τη στιγμή που

τον φέρω ακόμα επάνω μου, στο σώμα μου,

στον ίδιο το λαιμό μου;

Και τι περίεργο να συναντώ διαρκώς

ανθρώπους που φοράνε στο λαιμό

κι εκείνοι

το

σταυρό

τους...

Goodbye Mars

2006-07-14T15:00:00.000+03:00

Ο Άρης περιμένει.

Εμείς όμως έχουμε χάσει το εισιτήριο επιστροφής...

Εμπνευσμένο από e-mail της φίλης 2 Shots of Happy 1 Shot of Sad.

There are more of us ... out there.

Einen moment bitte...

2006-07-12T23:36:00.000+03:00

“Your life is currently on hold. Please wait...”

Ναι, βεβαίως. Αλίμονο, άλλωστε...

"Hello"

2006-07-10T18:36:00.000+03:00

Γεια σας. Είμαι ένα φαντασματάκι. Προτού φωνάξετε τους Ghostbusters να με εξαφανίσουν με συνοπτικές διαδικασίες, επιτρέψτε μου να σας πω ότι ως φαντασματάκι είμαι ιδιαίτερα φιλικό και επικοινωνιακό. Ούτε μ' αρέσει να τρομάζω κόσμο (πιο πολύ τρομάζω εγώ με τα ουρλιαχτά τους) ούτε σκοπεύω να στοιχειώσω κανενός το σπίτι (για τα blogs δεν παίρνω όρκο... ;). Έχω ήδη στοιχειώσει το σπίτι, στο οποίο έμενα πριν το θάνατό μου, το οποίο βρίσκεται σχετικά κοντά σε νεκροταφείο (και γι' αυτό βολεύει). Μέχρι στιγμής, δεν έχω καταφέρει να θυμηθώ τίποτα από τη στιγμή του θανάτου μου. Υποθέτω ότι πρέπει να με χτύπησε τρένο ή νταλίκα, διότι στην τωρινή μορφή μου μοιάζω με χαλκομανία. Δεν ξέρω γιατί ήρθα στον κόσμο των φαντασμάτων (έχω αφήσει, άραγε, εκκρεμότητες πίσω μου;) ούτε και ξέρω πόσο θα μείνω σ' αυτή τη διάσταση. Πάντως αυτό που θυμάμαι είναι ότι ως ζώσα ύπαρξη είχα μια ψιλοεξαρτησούλα απ' το blogging, η οποία όπως βλέπετε με συνοδεύει και εδώ... Χαίρομαι ιδιαίτερα που τα ξαναλέμε! :)

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Serenity
ΥΓ. Περισσότερα για μένα και τον κόσμο μου θα βρείτε εδώωωωωω :)

No More Room (ή Αντίστροφη Μέτρηση)

2006-07-10T00:00:00.000+03:00

“There comes a time in a man’s life when to get where he has to go – if there are no doors or windows - he walks through a wall.”
Bernard Malamud

Τι σκοπεύεις να κάνεις, λοιπόν, σ’αυτό το δωμάτιο το σκοτεινό,
σ’ αυτή τη δίχως παράθυρα φυλακή με τους τέσσερις τοίχους
που άπραγος, κάθιδρος, έντρομος,
παρακολουθείς να πλησιάζουν οριακά,
απειλητικά, προς το μέρος σου;

Ήδη βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής...
Το οξυγόνο σου τελειώνει...
Ο χρόνος σου τελειώνει...
Η ζωή σου, όπως τη γνώριζες μέχρι σήμερα, τελειώνει...

Άραγε, θα μείνεις εκεί να σε συνθλίψουν
ή θα δραπετεύσεις ως δια μαγείας περνώντας από μέσα
μ’ ένα άλμα κβαντικό;

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει:
5, 4, 3, 2, 1

.......................................

Ο ξένος

2006-07-09T18:28:00.000+03:00

Κι αποκαμωμένη όπως έκλεισα τα μάτια μου
αναζητώντας λίγη γαλήνη εκεί, μες στα σκοτάδια,
είδα έναν ξένο
περιπλανώμενο ανά τους αιώνες
στο δαιδαλώδη λαβύρινθο μιας εικονικής πραγματικότητας,
ενός πλασματικού χρόνου τους διαδρόμους,
ν’ ανοιγοκλείνει τη μια μετά την άλλη
τις πόρτες
ωσάν τρελός
γελώντας...

Το βλέμμα του αναζήτησα
‘Τι ψάχνεις;’ πρόλαβα και ρώτησα
μα απάντηση δεν πήρα
ούτε ματιά δε μου ’ριξε
σα να μην υπήρχα στ’ αλήθεια
σα να ’μουν ένα φάντασμα για ’κείνον
ή
απλώς άλλη μια πόρτα
που άνοιξε και πίσω του θα έκλεινε
γελώντας.

If you touch me, I may disappear

2006-07-09T14:18:00.000+03:00

Σαν περιστέρι που περίμενε υπομονετικά κουρνιασμένο σε μια μικρή κρυψώνα μες την καρδιά ήταν η χαρά του... Λες και περίμενε αυτή ακριβώς τη στιγμή να ανοίξει τις ολόλευκες φτερούγες του και να πετάξει ελεύθερο προς όλες τις κατευθύνσεις, ανάμεσα στα χέρια του, γύρω απ’ τους ώμους του, πάνω απ’ το κεφάλι του... Τι όμορφο που ήταν! Ο άλλοτε σοβαρός αρχηγός πληρώματος στεκόταν τώρα μες στη βροχή σα μικρό αγοράκι γελώντας με την καρδιά του και κάνοντας χάζι ένα περιστέρι που έκοβε βόλτες ανέμελα γύρω του και παιχνίδιζε με τις σταγόνες... Καθώς το παρακολουθούσε εκστασιασμένος, δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί πώς αυτό το υγιέστατο και πανέμορφο πλάσμα είχε επιζήσει κάτω από τόσους τόνους θλίψης και μοναξιάς συσσωρευμένους ανά τους αιώνες (γιατί σε αιώνες μετρούσε τη ζωή του). Του φαινόταν εντελώς ασύλληπτο. "Μήπως ονειρεύομαι; Μήπως παραληρώ; Μήπως τα φαντάζομαι όλα αυτά;" επανήλθαν οι σκέψεις, κόβοντάς τον σα λεπίδες. Δεν άντεχε άλλο να τις ακούει. Το μόνο που έκαναν ήταν να τον γυρίζουν πίσω στη χώρα της αμφιβολίας, εκεί όπου τα πάντα είναι με ερωτηματικό. Δεν ήθελε να ξεκολλήσει το βλέμμα του απ’ το όμορφο περιστέρι, δεν ήθελε ν’αφήσει τη χαρά να ξεγλιστήσει σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά του... Άπλωσε το χέρι του προσπαθώντας να το αγγίξει, σε μια ύστατη προσπάθεια να καταλαγιάσει το φόβο του. Αυτό όμως στάθηκε αρκετό για να γίνει ακριβώς το αντίθετο, αυτό ακριβώς που φοβόταν. Σε μια μοναχά στιγμή, το σύμβολο της χαράς του εξαφανίστηκε σαν ολόγραμμα απ’ το οπτικό του πεδίο. Γύρω του σκοτείνιασαν τα πάντα. Κατάρα! Άπλωσε τα χέρια του με αγωνία ψάχνοντας ψηλαφιστά να αγγίξει αυτό που τη δεδομένη στιγμή ήταν πλέον άπιαστο. "Άγγιξέ με!" φώναξε απελπισμένος, ενώ κι ο ίδιος ένιωθε να εξαφανίζεται, να συνθλίβεται κάτω από τόνους θλίψης, απογοήτευσης και μοναξιάς, που στοιβάζονταν πάλι στα μέλη του και τον βάραιναν σα μολύβι.

Burning with desire (you were standing in the rain)

2006-07-07T23:05:00.000+03:00

Από την πρώτη κιόλας επαφή με τις σταγόνες ένιωσε το δέρμα του ζεστό. Ζεστό και υγρό. Μια ακατανίκητη επιθυμία τον κυρίευσε. Σε μια αυθόρμητη κίνηση ύψωσε τις παλάμες του στον αέρα, έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω, έκλεισε τα μάτια κι άνοιξε ελαφρώς το στόμα. Ήθελε να γευτεί αυτή τη βροχή, να τη νιώσει μέσα του. Άφησε τα μικρά υδάτινα μαργαριτάρια να κυλήσουν στους μυς του προσώπου του για να καταλήξουν στα χείλη, στη γλώσσα, στο λάρυγγα. Τι λαχτάρα! Tι δίψα! Δεν είχε επιτρέψει στον εαυτό του μέχρι εκείνη τη στιγμή να καταλάβει πόσο διψασμένος ήταν. Το υγρό στοιχείο τον μαλάκωνε, λύγιζε τις αντιστάσεις του. "Είναι μοιραίο... όσο αντιστέκεσαι τόσο να διψάς... Κι είναι παράδοξο... οι σταγόνες που σε καίνε να ’ναι οι ίδιες που σβήνουν τη δίψα σου..." σκέφτηκε χαμογελώντας, καθώς το σώμα του καιγόταν από ένα πυρετό χωρίς προηγούμενο, ένα πυρετό που καλωσόριζε με απέραντη ανακούφιση και απόλαυση. "Μήπως είμαι ερωτευμένος;" ρώτησε τον εαυτό του κι η κρυφή χαρά φτερούγισε μέσα του, καθώς στεκόταν εκεί, νοτισμένος και φλεγόμενος.

Unleashed

2006-07-06T13:23:00.000+03:00

***MAYDAY***
***MAYDAY***
***MAYDAY***

Αναβόσβηνε σαν τρελή η φωτεινή επιγραφή ύστερα απ' την έκρηξη στο διαστημικό σταθμό Babylon_28 ενώ οι σειρήνες του κόκκινου συναγερμού ούρλιαζαν δαιμονισμένα, λες και αγωνίζονταν να σπάσουν το φράγμα του ήχου. Ο κωδικός ασφαλείας της μονάδας κρυογονικής είχε παραβιαστεί. "Πώς; Από ποιον; Ποιος θα είχε συμφέρον να τις ελευθερώσει;" μόλις που πρόλαβε να σκεφτεί ο αρχηγός του πληρώματος, την ίδια στιγμή που ένα θραύσμα απ’την έκρηξη πέρασε σχεδόν ξυστά δίπλα του μ’ απίστευτη ταχύτητα για να καρφωθεί στην οθόνη του προσωπικού του υπολογιστή. Ο λόγος για τις εδώ και χρόνια απαγορευμένες επιθυμίες, που το επιστημονικό προσωπικό του σταθμού επόπτευε σαν κόρη οφθαλμού στις υψηλής ασφαλείας κυψέλες της μονάδας κρυογονικής. Ακίνητος και σαστισμένος έμεινε να παρακολουθεί την επανάσταση των απωθημένων επιθυμιών, που εκτοξεύονταν με απίστευτη ταχύτητα μες στο διαστημικό σταθμό, σκορπώντας τον πανικό. Αναπάντεχα, η απάντηση αναδύθηκε από μέσα του μαζί με την ερώτηση. Οι επιθυμίες έχουν δική τους ενέργεια, δική τους βούληση. Όλα γύρω του, ξάφνου, μπήκαν σε slow motion. Τα θραύσματα στον αέρα τώρα έμοιαζαν με σταγόνες, που ταξίδευαν ελεύθερες σε αργή κίνηση...

Unforgettable

2006-07-05T23:55:00.000+03:00

Να' τη πάλι μπρος μου. Η θύμηση εκείνη, το ολόγραμμα ενός ακόμη κυτταρικού τατουάζ... Αυτόματα έρχεται στο νου η σκέψη να τη ρωτήσω:

"Αν σου έλεγα σ' αγαπώ, θα μ'άφηνες;"

Στο ραδιόφωνο, η φωνή της Natalie Cole...

That’s why darling it’s incredible
that someone so unforgettable
thinks that I am unforgettable too...

No fear

2006-07-04T14:57:00.000+03:00

Οι ώρες δεν περνούσαν. Τώρα που ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να περάσουν. Να χαθούν. Πήρε στα χέρια της ένα απ’ τα τελευταία μυθιστορήματα που μόλις είχε αγοράσει. ‘No fear’ ο τίτλος του. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του λαίμαργα, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει ... τι, άραγε; Λύτρωση; Φυγή; Ανακούφιση; Έμπνευση; Κίνητρο; Κάτι τελοσπάντων, που ούτε κι εκείνη δεν μπορούσε καλά-καλά να προσδιορίσει... Όταν το βλέμμα της έπεσε τυχαία σ’αυτές τις γραμμές:

"Η θέα του γυμνού της κορμιού τον είχε διεγείρει. Την ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, οι φαντασιώσεις του, όλο και πιο συχνές, πιο βασανιστικές, ζητούσαν επίμονα ικανοποίηση. Τώρα όμως την είχε μπροστά του. Γυμνή και πρόθυμη. Ένιωθε το πέος του να πλημμυρίζει από ένα ζεστό κύμα επιθυμίας. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. Την κοίταξε στα μάτια. Χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά της, το πρόσωπο, το στήθος της. Τα ακροδάχτυλά του διέγραψαν κυκλικές τροχιές γύρω απ’ τις ερεθισμένες ρώγες της. Την πήρε στα χέρια του σφίγγοντας τη μέση της, το στήθος της, με δύναμη, με πάθος. Ναι, έπαιρνε τρομερή ικανοποίηση βλέποντάς την να ερεθίζεται απ’ τον τρόπο που εξερευνούσε το σώμα της με τα δάχτυλά του, το πώς τράβαγε με δύναμη - με ανεπαίσθητη σχεδόν βία - πίσω τα μαλλιά της, πώς βύθιζε τα νύχια του στους γλουτούς της, πώς έγδερνε ελαφρά το δέρμα της κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης... Χείλη, γλώσσα και δόντια κατέβηκαν στο λαιμό της, στους ώμους, στο στέρνο, βυθίστηκαν με βογγητά πόθου και ανακούφισης στο στήθος της, διέγραψαν κι αυτά με τη σειρά τους κυκλικές τροχιές γύρω από τον αφαλό, γύρω απ’ τους αστραγάλους, πάνω στους μηρούς για να καταλήξουν θριαμβευτικά στο ... κέντρο της.

Ένα ωστικό κύμα ηδονής διαπέρασε το σώμα της απ’ άκρη σ’άκρη. Ήθελε χίλιες φορές να του δοθεί. Χίλιες φορές... θα ’ταν άραγε αρκετές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να ’θελε να περάσει πέντε - έξι αιωνιότητες προσκαλώντας αυτόν τον χαρισματικό εραστή στον υγρό της κόσμο και σε αντάλλαγμα εκείνη να απολαμβάνει – όπως αυτή τη στιγμή - το άγγιγμά του, τα παθιασμένα φιλιά του, την πλήρη διείσδυσή του, τις αμοιβαίες κορυφώσεις τους σε αλλεπάλληλους οργασμούς. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον αυτό ήθελε. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος."

Φόβος; No fear, σκέφτηκε.

Fuck. Παράτησε το βιβλίο κι έτρεξε στο μπάνιο. «Είπες κάτι;» ρώτησε το είδωλό της στον καθρέφτη. «No fear!» είπε πιο δυνατά, με μια έντονη δόση ειρωνείας στη φωνή της. «Καλό κι αυτό!» Αυτή τη φορά, οι λέξεις βγήκαν σχεδόν ψιθυριστά, εξίσου όμως ειρωνικά, καθώς γυρνούσε την πλάτη της στον καθρέφτη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, χώθηκε κάτω απ’ το ντους. Άνοιξε το νερό απότομα. Στο κρύο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Fuck...

Ανεμοδαρμένη

2006-07-02T20:39:00.000+03:00

Μέχρι κι ο άνεμος ξεσπά. Όπως πριν από λίγες ώρες, όταν σε μια λυσσαλέα επίδειξη δύναμης πέρασε εν ριπή οφθαλμού απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα, έσπρωξε με βία τις κουρτίνες μου - τις οποίες ανάγκασε ν’ ανεμίζουν μανιωδώς μες στο σπίτι σα σημαίες - παρέσυρε μ’ ορμή ένα βάζο που συγκρούστηκε με το πάτωμα και μετά από λίγο... έφυγε... σα να μην έγινε τίποτα... αφήνοντάς με με την απορία πώς δεν πήρε κι εμένα μαζί...

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο άνεμος μπήκε στο σπίτι μου τρίζοντας τα δόντια... Έχοντας τη δύναμη να σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, να στείλει ανά πάσα στιγμή την εύθραυστη ησυχία, τάξη και ασφάλεια του κόσμου μου στον αγύριστο. Αυτός ο άνεμος δε λογαριάζει τίποτα. Ξεσπά κι όποιον πάρει ο χάρος. Δεν ξέρω αν περισσότερο τον φοβήθηκα ή τον θαύμασα...

Σκέψεις...

2006-07-02T15:13:00.000+03:00

Γιατί δεν είναι από χαρτί φτιαγμένες;
Ν’ άναβα ένα σπίρτο
Να τις έκαιγα

No rest for the wicked

2006-06-29T16:40:00.000+03:00

Υπήρχαν σημάδια;
Υπήρχαν οιωνοί;
Για την πυρωμένη θάλασσα
Την κόλαση
Που παραμόνευε
Στη μέση των παραδείσιων νερών κρυμμένη;

Δεν υπάρχει ορίζοντας εδώ
Όπου το καράβι στέκει τώρα ακίνητο
Δεν υπάρχει ουρανός
Δεν έχει μπρος αλλά ούτε και πίσω
Μόνο ένας κόκκινος ήλιος – χωρίς ουρανό –
Καίει τη σάρκα, κόβει την ανάσα

Όχι, θεοί! Έλεος!
Μες στην απελπισία τους
Οι άντρες ξεσπούν
Ανήμποροι να συμφιλιωθούν
Με το παρόν
Ανήμποροι να το αγαπήσουν

Έντρομοι παρακολουθούν
Λίγο πιο πέρα
Τη Ζωή με το σύντροφό της
το Θάνατο-Μες-Στη-Ζωή
Να συναγωνίζονται
Στο αγαπημένο τους παιχνίδι:

Τα ζάρια...

Longing

2006-06-26T17:10:00.000+03:00

for the sun

to come out

(Scorpions)

Η Φόνισσα

2006-06-26T01:55:00.000+03:00

- Πώς τον θέλετε τον άνδρα;
- Καλοψημένο στο grill ή στο φούρνο με πατάτες. Στους 180.

Ακροβασίες

2006-06-25T18:09:00.000+03:00

Ο προβολέας ξαφνικά έπεσε πάνω της. Κοιτάζει γύρω...

‘Πού είμαι;’

Γύρω κανείς. Κάτω το κενό. Κι ένα τεντωμένο σχοινί.

Σοκ. Φρίκη. Σύγχυση.

‘Δεν καταλαβαίνω... Πώς βρέθηκα εδώ;’

Δε θυμάται... Νιώθει την ανάσα της βαριά. Κάτι την πονάει στο στήθος. Αγχώνεται... Φοβάται... Θέλει να φύγει... Να εξαφανιστεί με κάποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο... Βλαστημάει... Νιώθει το θυμό να καίει μέσα της. Μένει για κάποια λεπτά να κοιτάζει το σχοινί... Κλείνει τα μάτια.

Τα ξανανοίγει.

‘Ω, Θεέ μου... όχι πάλι...’

Η μνήμη της επανέρχεται... Δεν μπορεί να ξεφύγει. Κατά βάθος, δε θέλει να ξεφύγει. Αυτό το σχοινί έχει να το διαβεί.

‘Συναισθηματικές ακροβασίες σε μια λεπτή γραμμή... Ζήτημα ισορροπίας, δηλαδή...’

‘Θα την κρατήσεις ή θα την χάσεις;’

Προσπαθεί να συγκεντρωθεί στην αναπνοή της: ‘Ένα (ψυχραιμία) ... δύο (παίρνε αναπνοές) ... τρία (μη σκέφτεσαι) ... τέσσερα (χμμ...) πέντε (σωθήκαμε) ... εφτά... όχι έξι ... (σκατά... πάλι απ’την αρχή) ... Ένα ... δύο ... τρία (τι εφιάλτης, Θεέ μου) ... τέσσερα (σταμάτα) ... πέντε (συγκεντρώσου) ...’

Και να πέσει, θα σηκωθεί. Το ξέρει. Είναι εξοικειωμένη με τις πτώσεις.

Τελικά, δεν είναι η πτώση που φοβάται...

The sky is cryin'

2006-06-24T10:52:00.000+03:00

Ένα παιδί ονειρεύεται

2006-06-22T23:44:00.000+03:00

Το παιδί μου με κοίταξε με τα μεγάλα καστανά του μάτια και μου είπε:

"Βλέπω ένα όνειρο τα βράδια... Ονειρεύομαι ότι επισκέπτομαι ένα όμορφο δάσος. Προχωρώντας μες στο δάσος, διασχίζω ένα φράχτη από γιασεμί και συναντώ μια λίμνη. Το πρώτο φως της μέρας διαθλάται στα γαλαζοπράσινα νερά της. Πόσες μορφές, πόσα σχήματα δημιουργούνται απ’ τις ασημένιες διαθλάσεις του φωτός μες στο κρυστάλλινο νερό! Το φως και το νερό παιχνιδίζουν... κάνουν έρωτα... Όλα γύρω είναι φως! Κολυμπώ μες στο νερό... λούζομαι στο φως... Όλα είναι τόσο γαλήνια, τόσο φωτεινά εδώ! Τα ακροδάχτυλά μου παίζουν με τις δροσοσταλίδες που στολίζουν τα φύλλα των φυτών στην όχθη της λίμνης. Δε χορταίνω να μυρίζω το χώμα, το νοτισμένο απ’ την υγρασία χώμα. Ακολουθώ με το βλέμμα μου ένα ζεύγος σαλιγκαριών. Προχωρά αργά – τόσο αργά που μοιάζει με ιεροτελεστία. Λευκοί και κόκκινοι ιβίσκοι σιγά-σιγά ξεδιπλώνουν τα πέταλά τους. Πεταλούδες φλερτάρουν ανέμελα με τις μαργαρίτες. Ένα αηδόνι χαρίζει το τραγούδι του στον ήλιο. Καθετί γίνεται στο ρυθμό του, στο χρόνο του. Βγαίνοντας από τη λίμνη, αγκαλιάζω τον κορμό μιας βελανιδιάς. Ψηλαφίζω με τα δάχτυλά μου τις λεπτομέρειες του κορμού της. ‘Διαβάζω’ τον κορμό του δέντρου με την αφή. Νιώθω τον παλμό του. Όλα γύρω μου μιλάνε.
..............................................

Τώρα είναι πάλι νύχτα. Θέλω να σκαρφαλώσω στο νυχτερινό ουρανό. Να παιχνιδίσω με τον άνεμο, τα αστέρια, το φεγγάρι. Να κοιμηθώ δίπλα σ’ ένα νυχτολούλουδο. Ή δίπλα στο φράχτη με το γιασεμί".

Κλικ!

2006-06-22T12:59:00.000+03:00

Κι η οπτική μου αλλάζει... Προς μεγάλη μου ανακούφιση... Αυτό που λέμε «βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια», αυτό είναι... Δεν μπορώ πάντως να μην παρατηρήσω πόσο τρομερή δύναμη έχει η οπτική μας, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, τη ζωή μας, επάνω στον ψυχισμό μας! Μεγάλα βάρη νιώθω να φεύγουν απ’ τους ώμους μου. Βάρη που κουβαλούσα χρόνια τώρα, ασφυκτιώντας κάτω απ’ το ζυγό τους. Μ’ ευχαρίστηση τα αποχαιρετώ και ελευθερώνομαι. Δεν ήταν ποτέ δικά μου, ούτως ή άλλως. Εμπόδια στο δρόμο μου ήταν, εμπόδια στην προσωπική μου ανάπτυξη. Πριν από ένα χρόνο, είχα μιλήσει για κάποια από αυτά τα εμπόδια σε μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου – αυτό που λέμε ‘πνευματικός άνθρωπος’ - ομοιοπαθητικού στο επάγγελμα. Θυμάμαι πολύ καλά πως μου είχε πει: ‘θα πρέπει να κάνεις ένα κλικ’. Δεν είχα καταλάβει τότε πώς ακριβώς θα έκανα αυτό το ‘κλικ’, τί σήμαινε αυτό το ‘κλικ’ στην πράξη. Μου είχε πει πως κάνοντας αυτό το ‘κλικ’, θα ελευθερώσω το παρελθόν, θα μάθω να συγχωρώ, θα ρυθμίσω μέσα μου τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μου, θα τακτοποιήσω τα θέματά μου παίρνοντας την ευθύνη του εαυτού μου. Την ευθύνη που μου αναλογεί. Την κοίταζα και την άκουγα σιωπηλή. Προσπαθούσα να καταλάβω. Μου εξήγησε: «συγχωρώ (< συν + χώρος) σημαίνει επιτρέπω στον άλλο να βρίσκεται, να υπάρχει, στον ίδιο ‘χώρο’ με μένα».

Κλικ!

Ο Καθρέφτης του Νερού (Σιντάρτα)

2006-06-21T23:04:00.000+03:00

«Κοίταζε τρυφερά το νερό που κυλούσε, το διαφανές πράσινο, τις κρυστάλλινες γραμμές του μυστικού του σχεδίου. Έβλεπε φωτεινές χάντρες ν’ ανεβαίνουν απ’ το βυθό, αθόρυβες φυσαλίδες να κολυμπούν πάνω στον καθρέφτη του νερού, το γαλάζιο του ουρανού ν’ απεικονίζεται μέσα τους. Ο ποταμός τον κοίταζε με χίλια μάτια, με πράσινα, με άσπρα, με κρυστάλλινα, με γαλανά σαν τον ουρανό. Πόσο το αγαπούσε αυτό το νερό, πόσο τον μάγευε, πόση ευγνωμοσύνη ένιωθε γι’ αυτό! Άκουγε τη φωνή να μιλάει μέσα στην καρδιά του, τη φωνή που μόλις είχε ξυπνήσει και του έλεγε: Αγάπησέ το αυτό το νερό! Μείνε κοντά του! Διδάξου απ’ αυτό! Ω, ναι, ήθελε να διδαχθεί απ’ αυτό, ήθελε να το ακούσει με προσοχή. Του φαινόταν πως όποιος καταλάβαινε αυτό το νερό και τα μυστικά του, θα καταλάβαινε και πολλά άλλα, πολλά μυστικά, όλα τα μυστικά».
('Σιντάρτα', Έρμαν Έσσε)

Εικόνες χιλιάδες είδε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη -
Φωνές χιλιάδες άκουσε
- η μια συνέχιζε μέσα στην άλλη –
Όλες όμως τις αγάπησε
Πέρα απ’ τις φαινομενικές τους αντιθέσεις,
Πέρα απ' οποιαδήποτε πλάνη του νου -
Ναι, το κλειδί ήταν η αγάπη,
γιατί η πληγή του τότε άνθισε!
Ήταν Σατόρι; Ήταν Νιρβάνα;
Έχουν πράγματι σημασία οι λέξεις;
Όταν το εσωτερικό του χαμόγελο,
σαν αυτό που θαύμαζε στον Φωτισμένο,
έλαμπε στο πρόσωπό του...
Όταν ένας ήχος θεϊκός, το Όμ,
ανάβλυσε από τα βάθη της ύπαρξής του
σα γάργαρο, ολόδροσο, κρυστάλλινο νερό
υμνώντας το ανείπωτο, το υπέροχο μη εκδηλωμένο...

Ας γίνει έτσι, λοιπόν

2006-06-19T23:37:00.000+03:00

Δεν έχεις να κάνεις κάτι
αλλά και πάλι
αυτά που είναι να γίνουν
είναι τόσα πολλά...

Να φας
Να πιεις
Να κοιμηθείς
Να αναγνωρίσεις
Να ονομάσεις
Να ερωτευθείς
Να συναντήσεις
Να ακολουθήσεις
Να πιστέψεις
Να αφοσιωθείς
Να αγαπήσεις
Να ελπίσεις
Να εργαστείς
Να αγωνιστείς
Να αφαιρέσεις εμπόδια

Για να ξαναθυμηθείς
Αυτό που είσαι από πάντα

Για να επιστρέψεις
Εκεί όπου είσαι από πάντα

Δεν είναι να σκέφτεσαι, όχι!
Είναι απλώς να παραδίνεσαι
Σε μια μέθη ιερή

Αχ, αγαπημένε Γέροντα,
Πίνω το ποτήρι ετούτο
Στην υγειά σου

Γεννηθήτω το θέλημά Σου

Εννιά φορές

2006-06-18T22:02:00.000+03:00

Ένας μεταλλικός ήχος έφτασε στ’ αυτιά της... Αλυσίδες που σαλεύουν στο βυθό σαν πλοκάμια χταποδιού... Αλυσίδες με βαρίδια...

Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Δεν είχε ουσιαστικά να κάνει κάτι. Απλώς να πει ‘όχι’. Δεν ήταν διατεθειμένη να δεχθεί τίποτα που θα τη γύρναγε πίσω. Ήταν αποφασισμένη. Κανένα πισωγύρισμα. Κανένας συμβιβασμός με όσα τη γυρίζουν πίσω. Καμία ανοχή. 'Zero tolerance policy' η εντολή. Ένα απόλυτο ‘όχι’. Ούτε καν πράξη. Μη-πράξη. Σωτήρια η δύναμη της μη-πράξης. Καθώς αναδυόταν στην επιφάνεια της θάλασσας, αρκετές φορές ένιωσε το κάλεσμα του υγρού τάφου. Και κάθε φορά έλεγε ‘όχι’. Από την αρχή. Και κάθε φορά θα λέει ‘όχι’. Από την αρχή.

Εννιά φορές θα συναντήσει το θάνατο. Και τις εννιά θα επιλέξει τη ζωή.

Ο με πύρινα σίδερα χαραγμένος δρόμος

2006-06-13T15:20:00.000+03:00

Με πήρες μαζί σου, Γέροντα. Στο έτος 1989. Στον έβδομο όροφο ενός μοναστηριού στο Άγιο Όρος... Ατενίζω μέσα από τις αραιωμένες ξύλινες σανίδες του εξώστη το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια μας και, ευθεία πέρα, τα βαθυγάλανα νερά της θάλασσας, της Μάνας όλων, που αυτή την ώρα φωτίζεται από το πρώτο φως της μέρας. Ρίγη διαπερνούν το σώμα μου καθώς σε βλέπω γονυπετή, διαλογιζόμενο, ενωμένο με το Σύμπαν. Το εσωτερικό σου βλέμμα, Γέροντα, διαπερνά τον κόσμο ετούτο. Βυθίζεσαι στο άχρονο, στο ακίνητο, στο συνεχές. Ακόμα κι όταν το πρώτο φως της μέρας αναδύεται απ’τα σκοτάδια αποκαλύπτοντας το απύθμενο κενό κάτω από τα πόδια σου, εσύ, Γέροντα, νιώθεις να στηρίζεσαι στο κενό αυτό... Γίνεσαι Ένα μαζί του. Ένα με τη θάλασσα εμπρός σου. Ένα με το βουνό πίσω σου.

Τα μάτια σου μού δάνεισες, Γέροντα. Κοίταξες πίσω στο βουνό... Ατένισες με το γλυκό σου βλέμμα το δρόμο που σ’ έφερε εδώ, σ’ αυτό το μοναστήρι, σ’ αυτόν τον εξώστη, σ’ αυτή τη στιγμή. Κοίταξες μπρος στη θάλασσα... Ατένισες με τα μάτια σου τα εσωτερικά το δρόμο που θα ακολουθήσουν τα βήματά σου. Αναγνώρισες το δρόμο. Τον καλωσόρισες. Υποτάχθηκες σ’ αυτόν. Γι’ άλλη μια φορά στο εδώ και τώρα δήλωσες υποταγή στο δρόμο σου, Γέροντα. Και τότε ο δρόμος χάθηκε από τα μάτια σου. Ένιωσες πόνο στις πατούσες των ποδιών σου. Τις ένιωσες να σκίζονται κατά μήκος, να χαράσσονται. Για μια στιγμή νόμισες ότι έφταιγε το βάρος του σώματός σου που έπεφτε στις πατούσες σου. Δεν άργησες όμως να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ήταν το βάρος του σώματός σου... Ήταν ο δρόμος. Ο δρόμος που χάθηκε από τα μάτια σου για να εμφανιστεί στο σώμα σου, Δάσκαλε. Να χαραχθεί στα πόδια σου. Ο δρόμος, ο με ‘πύρινα σίδερα’ χαραγμένος στις πατούσες των ποδιών σου.

Αφιερωμένο...

2006-06-12T14:28:00.000+03:00

σ' όσους σήμερα, του Αγίου Πνεύματος, εργάζονται κανονικά

και νιώθουν την ακατανίκητη επιθυμία να μιμηθούν τον Ινδό της φωτογραφίας:

Ή απλώς αισθάνονται όπως ο τύπος όπισθεν του ελέφαντος:

Περί βλακείας

2006-06-05T22:12:00.000+03:00

Η βλακεία είναι η μόνη αρρώστια
που έχει επιπτώσεις
στην υγεία εκείνων που δεν πάσχουν απ' αυτήν.

Νίκος Καρβέλας
(ο ποιητής, όχι ο ... 'τραγουδοποιός'...)

Της μοναξιάς (σονέτο)

2006-06-02T00:52:00.000+03:00

Είσαι καημέ της μοναξιάς
Μέσα στο στήθος μου μπηγμένη
Μες στην καρδιά μου κεντημένη
Μια μαχαιριά στα σωθικά

Σε τραγουδώ, μάτια κλειστά,
Οι ήχοι πάλλουν το κορμί μου
Οι λέξεις πάλλουν την ψυχή μου
Μες στης νυχτιάς τη σιγαλιά

Πώς να σ’αντέξω άλλο, πες μου;
Είσ’ ένας θάνατος κρυμμένος
Είσ’ ένας θάνατος μικρός

Χλωμό φεγγάρι η χαρά μου
Άχαρα καρφιτσωμένο
Στο ματωμένο ουρανό